ตอนที่ 113

ที่จริงแล้วนะ

กับรุ่นพี่จินกะน่ะ

ได้คบกันแล้วล่ะ...

คำพูดตอนนั้นมันบีบหัวใจจังเลย

คำพูดในตอนนั้นมันบีบรัดหัวใจจังเลย

วินาทีต่อวินาที

ผสมผสานกันไป

นัปโป

เอ๊ะ

เหรอ

ปฏิกิริยาของฮินะต่อคำพูดที่น่ายินดีนั้นคือ...

แอบฉลาดไปหน่อยนะ

ถ้างั้นก็บอกให้เร็วกว่านี้สิ!

เป็นเรื่องมากเกินไปเลยนะ

จะปล่อยให้คนที่มีบุญวาสนาขนาดนั้นแบกของไม่ได้หรอกนะ!

อา

มังงะการ์ตูน เริ่มจาก 3 ปีก่อนเป็นสีนะ!!

รอบที่ 1!

การประลองกระโดดแนวตั้ง

สำหรับผู้ชนะ ร้านค้ากีฬา

มีคูปอง 500 เยนให้!

จะมีใครมาโค่นข้า ผู้เป็นแชมป์เก่าได้ไหมนะ...!

ฮาริอุจิทำได้แล้ว!

67 เซนติเมตร!

ข้าเอง! ข้าเอง!

ดีมาก!

ยังไม่ได้เลยเหรอ...

เอ่อ แล้วจะซื้ออะไรดีนะ...

โอ้!

ใช่แล้ว น่าเสียดายจัง~ ขาดไป 2 เซนติเมตร!

อีกครั้งอีกครั้ง!

เธอตื่นเต้นได้ขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ด้วยราคา 00 เยน

ชอบการแข่งขันจังเลยนะ~

เอ๋?

ผู้จัดการก็จะลองด้วยเหรอ?

ได้เลยค่า~

ได้เหรอคะ ฉันคือโชโนะ

ฝากด้วยนะ ฮินะ!

ช่วยทำให้ข้าได้ล้างแค้นด้วยเถิด!

ฉันเก่งเรื่องบินน่ะ

มันผิดกติกาไม่ใช่เหรอ!

อ๊ะ (ฮะ)

เอ่อ ว่าแต่

เดี๋ยวก็ต้องเตรียมตัวสำหรับกิจกรรมชมรมแล้วนะ

อืม สู้ๆ นะ

ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรนะ

เหมือนตอนก่อนๆ ที่เราคุยกันได้

นี่

นี่นะ

คุณคาซาฮาระ

เรื่องของฮินะ

ลองรับฟังให้หน่อยสิ

ห๊ะ? ทำไมล่ะ

ก็เขามาบอกให้แนะนำผู้ชายให้ฟังนี่นา

เขาอาจจะเริ่มกระตือรือร้นขึ้นมาแล้วก็ได้นะ

คุณคาซาฮาระน่ะ จริงๆ แล้วเป็นคนดูแลเก่งนะ

แล้วเรื่องของฮินะเนี่ย ถ้าได้คุยด้วยก็คงจะช่วยได้เยอะเลยล่ะ...

เนอะ?

โชคุทาคุ บิชุ ภาพทิวทัศน์

ข้าก็ตรงนี้ได้ไหม?

อืม

คุณมาซาชิสิ

ก่อนหน้านี้

บอกว่าเคยมีคนที่ชอบนี่นา

อา...

เป็นยังไง ถึงได้ยอมแพ้

เพราะกาลเวลาที่ผ่านไป

ว้าว เป็นเรื่องที่คนชอบพูดกันบ่อยจัง

จริงๆ ด้วย...

พอเวลาผ่านไป

เราจะกลับไปเป็นแบบเหมือนเมื่อก่อนได้ไหมนะ

ถึงจะบอกตัวเองว่าปล่อยวางแล้ว

แต่พอได้ยินว่าเราเริ่มคบกันนะ ใจมันก็เจ็บขึ้นมาเลยล่ะ

พยายามที่จะคุยกันเหมือนเมื่อก่อนดูนะ

แต่ก็ยังกังวลอยู่ว่าแบบนี้มันถูกหรือเปล่า

บางทีก็อยากจะ

ไม่ต้องเข้าไปยุ่งด้วย

อาจจะสบายกว่าเหรอ?

นี่ไง

เวลาหาคนต่อไปก็ต้องรีบ

ถ้าอย่างนั้นก็

สมมติว่าข้าชอบคุณโชโนะ

แล้วก็ถูกปฏิเสธแล้วถอยห่างออกมา

ครับ!?

มันก็จะกลายเป็นเพื่อนที่ลดลงอีก แต่ถึงอย่างนั้นก็หมายความว่าโอเคใช่ไหม?

●●●●●

คนที่ข้าชอบ

บ้านอยู่ติดกัน

แข่งชิงแชมป์ประเทศ โฟลานิส ชมรมยกน้ำหนัก ชมรมกีตาร์

เป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่จำความได้เลย

มาซาชิเป็นเหมือนน้องชายเลยนะ

ข้าก็มีความรู้สึกแบบนั้นมาตลอด แต่ว่า

ทางเขาน่ะมันต่างออกไป...

วันหนึ่งก็เห็นเขาเดินเข้าไปในบ้านกับผู้ชายคนหนึ่ง

เอ๊ะ

แล้วเขาก็มาบอกว่ามีแฟนแล้ว

อดทนได้เก่งนะเนี่ย

คิตซ!

ตอนแรกก็คิดว่า "นี่มันคนจากที่ไหนวะ ไม่รู้จักกันซะด้วย"

แต่ถึงอย่างนั้น มันก็เริ่มสบายใจขึ้นเรื่อยๆ

เพราะซากิดูมีความสุขจังเลย

ถึงจะเป็นเพื่อนกันมาสิบกว่าปี แต่ก็เห็นสีหน้าที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

ถ้าเขามีสีหน้าแบบนั้น

ความรู้สึกของตัวเองก็กลายเป็นเรื่องไม่สำคัญไปเลย

มันยากเนอะ

เพราะว่ามันไม่มีคำตอบที่ถูกเป๊ะๆ ว่าจะปฏิบัติต่อเขายังไง

แน่นอนว่าคนที่ต้องคำนึงถึงเขาเนี่ย

ถ้าตรงจุดนั้นเคลียร์ได้ล่ะก็ การกลับไปเป็นเพื่อน หรือจะเลือกที่จะไม่ยุ่งด้วยก็เป็นอิสระในความคิดของข้า

แต่ข้าเองน่ะ

ถึงจะมีตัวเลือกอยู่นะ...

แค่ว่า

ความสัมพันธ์ที่ถูกครอบงำด้วยความรัก

ซูเมย์ โคโต

รู้สึกเหงาเล็กน้อย

เข้าร่วมการแข่งขันระดับชาติ ชมรมแบดมินตัน ชมรมยกน้ำหนัก ชมรมกีตาร์

!!

ทำเลย

โย้

ซ้อมกระโดดสูงอยู่นะ!

ตัง!

เอ๊ะ

เย้!

จริงด้วย

แซงคุณฮาริแล้ว!

แค่เรื่องเล็กๆ น้อยๆ แบบนั้น

ทั้งที่ไม่เกี่ยวกับชมรมเลยนะ แต่กลับซ้อมอยู่คนเดียว

ไอ้บ้าคนนี้เนี่ย

การตัดขาดมันน่าเสียดายนะ

ตรงกันข้าม เพราะว่าเคยถูกปฏิเสธไปแล้วน่ะ

เลยจะเก็บเรื่องรักนี้ไว้เป็นความทรงจำ

ไดกิ

จากตรงนี้

เมื่อก่อนนะ

ลืมพูดเรื่องสำคัญไปหน่อย

โชโนะ

อาจจะเป็นเพื่อนได้นะ

แฟนคนแรก

ยินดีด้วยนะ!

ก้าว ก้าวไปทีละ ก้าวของ เรื่องราว

ก้าวไปทีละ เรื่องราวของแต่ละคน

กล่องสีคราม

\#113/จบ