ตอนที่ 116

さいしんじょうほう ข้อมูลล่าสุด โปรดติดตามทาง ทวิตเตอร์ทางการ @aonohako_PR

たいきこうしきせん ☆โอ๊ย! เข้าสู่ศึกทางการแล้ว! ดะอินนคิโอนเรย์ ศูนย์กลางสุดฮิต!

จากคำพูดของโมจิซึกิแห่งโรงเรียนซาชิคาวะ...

คาย

ย่า

เกิดอะไรขึ้นเหรอ?

ไม่ได้เจอกันนานเลย

ที่นี่ที่แคบๆ

ฉันไม่ได้อยากจะชนะแค่รางวัลแชมป์ซะหน่อย

ฉันอยากจะชนะคุณยูซะเพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองแข็งแกร่งต่างหาก!

มังงะของอาจารย์มิอุระโคจิ อ่านได้แค่ในวีคลี่โชนเญ่จัมป์เท่านั้น!! ฝากเป็นกำลังใจด้วยนะ!!

ต่อให้สู้ไปก็คงไร้ประโยชน์

มันจะดูไม่ดีกับตัวเองที่พยายามมาตั้งนาน

ถ้าผ่านเข้ารอบได้

ไดกิ โช

ที่น่าจะเป็นคือรอบรองชนะเลิศ...

ถึงจะแข็งแกร่งพอที่จะติดโรงเรียนตัวท็อปอย่างซาชิคาวะเลยนะ

ทำไมถึงชอบดูถูกตัวเองขนาดนั้นนะ

หมายเลขแมตช์—...

ใกล้แล้วสิ

คุณคาซาฮาระ

ฉันก็จะลงไปดูการแข่งขันในสายล่างด้วยนะ

อ่า ขอบคุณนะ

เปล่าหรอก

แล้วก็เมื่อกี้ขอโทษด้วยนะ

?อะไรเหรอ

ถามว่าคิดว่าใครจะชนะ

อ๊าาา

ก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรเลยนะ

เหรอ?

ก็พอจะเข้าใจได้เหมือนกันนะที่เขามองแบบนั้น

เพราะว่าตัวเองน่ะ ถึงจะไม่เหมือนคุณไดกิ

คือไม่ได้พูดถึงเป้าหมายออกมาไง

นั่นมันเป็นด้านที่เจ๋งของไดกิเลยนะ

ก็บอกไปแล้วว่าเมื่อกี้ก็โดนหัวเราะ

ไม่กลัวเหรอเนี่ย

ตอนที่มันไม่เป็นจริง

คงจะช็อกแย่เลยสิ?

ไดกิอะไรแบบนี้... หรือว่าคุณโชนะ ดูอยู่เหรอ

ถึงแม้ว่าจะโดนหัวเราะหรือได้รับบาดเจ็บก็ตาม

ก็ยังดีกว่าการมีชีวิตอยู่แบบไม่เป็นรอยขีดข่วนเลยนะ

การที่ทำอยู่มันเจ๋งจังเลยนะ

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ

ก็ไม่ได้คิดว่าจะประกาศเป้าหมายออกมาอย่างยิ่งใหญ่ขนาดนั้นหรอกนะ

แต่ในใจลึกๆ น่ะ

คิดว่าว่าจะเอาชนะให้ได้สักครั้งก็ยังดีนะ

ก็เลยขอให้เป็นกำลังใจให้หน่อยนะ

สำหรับฉันแล้ว คุณเขาพยายามมากนะ

ทุกคนเท่มากเลย!

บูไอท์!

อะไรน่ะ?

อ๊ะ ซาชิคาวะนี่นา...

แค่เสียงเองนะ—

แต่ก็เผลอมองอยู่นี่นา

เมื่อกี้ตอนรอแมตช์น่ะ

อืม

—เอชบอกว่าอยากไปนะ

เผลอหัวเราะออกมาซะเลย

นี่มันเสียมารยาทนะ

เอาน่า พวกเราอาจจะลืมความรู้สึกนั้นไปแล้วมั้ง

เพราะว่าได้เห็นความแข็งแกร่งที่ท่วมท้นของคุณฮิโดริมาตลอด

แล้วตอนนี้ยังมียูซะอยู่ด้วย ก็คงพูดแบบนั้นไม่ได้สินะ

ถึงเขาจะบอกว่าความปรารถนาควรจะพูดออกมาก็เถอะ

ก็จริงอย่างที่ว่านะ

แต่มันเป็นเรื่องเล็กน้อยเองนะ...

เวลาผมบอกว่าอยากได้รวมภาพของคุณเอริปิ รุ่นพี่ก็ให้มา

—เกี่ยวกับเรื่องเอชเนี่ย เกรงใจจนพูดไม่ออกเลย

สุดท้ายแล้วก็ก็แค่พรสวรรค์ส่วนตัวกับ

ปริมาณความพยายามที่สมควรได้รับ

ถึงจะมีแต่มิติในอนาคตเท่านั้นเองนะ

คนธรรมดามาฝันถึงเรื่องยิ่งใหญ่นี่นา

มันเสียมารยาทกับความเป็นสุดยอดนะ

ในโลกนี้มันมีระดับของตัวเองอยู่แล้วนี่นา

เข้าใจเลย—

...อ๊ะ

ได้ยินไหม?

จะตะโกนเชียร์นะ

รอบรองฯ—

ยังอยู่สินะ

คุณโมโมสึกิแห่งซาชิคาวะ

อ่า คู่แข่งเป็นใครเหรอ?

อินโมตะ ไดกิเหรอ?

เอ่อ... ของเอเมย์...

อ๋อ คู่กับคุณฮาริโอะสินะ

มีคนแบบนั้นอยู่ด้วยนี่นา

อย่าโกรธเลยนะเมื่อกี้

ก็แค่พวกเราคิดแบบนั้นเองนะ

ว่าจะมาปฏิเสธตัวเธอ...

ก็ได้

เข้าใจความรู้สึกนั้นดีนะ

คุณอินโมตะนี่ชอบบุกตั้งแต่ลูกแรกเลยนะ

สไตล์การเล่นที่ชอบดันเข้าไปแบบนี้เหรอ?

นึกว่าจะ...

มาแบบมีจังหวะขึ้นลงให้เห็นชัดๆ ซะอีก

เก่งจังเลยไอ้หมอนี่

0

ผมเองก็เคยคิดแบบนั้นนะ

ว่ามันเป็นคนที่ไม่รู้จักระดับของตัวเอง

อาจจะเป็นเป้าหมายที่อยู่ไกลแสนไกลก็ได้นะ

แต่นั่นก็เป็น...

เหตุผลที่จะทำให้ตัวเองดูด้อยลงไม่ได้นะ

ความคิดแบบนั้น

ฉันยอมแพ้ไม่ได้เด็ดขาด

ไงคุณฮาริโอะ—

มันเป็นเรื่องของกระต่ายกับเต่าอ่ะนะ

ห๊ะ?

อ่า

ไดกิน่ะ ไม่ใช่เต่าเท่าไหร่

เป็นหมูป่ามากกว่าไหม?

ฉันว่าเขาไม่ใช่เต่าหรอกนะ

กระต่ายก็ดูเหมือนจะสบายๆ

อาจจะโดนแซงไปด้วยก็ได้นะ

ห๊ะ?

กล่องสีฟ้า