ตอนที่ 132

ตอนแรกน่ะ

เป็นแค่ความสนใจเล็กๆ น้อยๆ

มันเท่จัง

อยากจะเป็นแบบนั้นเหมือนกันนะ

แต่แล้วมันก็

กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต

เหมือนกับการแปรงฟันหลังกินข้าว

ถ้าไม่ทำก็จะรู้สึกอึดอัดไปหมดเลย...

☆สำหรับชินัตสึแล้ว นั่นก็คือ...

สำหรับชินัตสึแล้ว นั่นมันคือ...

\#\#\# รู้แล้วน่า

ส่วนหนึ่งของฉันนะ......

☆สมรภูมิเดือด ชินัตสึ พาร์ซัส ยูเมะกะ ชินัตสึ VS ยูเมะกะคาวะ

☆ฉบับรวมเล่มล่าสุด 13 วางแผงแล้ว!! ☆ข้อมูลล่าสุดไปที่บัญชี X (ทวิตเตอร์) ทางการ!! ⇒ตามติดแอค PR อาโนะฮาโกะ!! ☆อนิเมะทีวีกำลังผลิต!! อัพเดทล่าสุด ได้ที่ "กล่องข้อมูลของอาโอะ" หน้า 15!!

อุระ โคจิ โคจิ

นะ

เบอร์ 11 นั่นเก่งจริงๆ เลยนะ

เดิมทีก็เป็นเด็กที่มาจากเอเมย์นี่นา

แต่ก่อนก็มีพรสวรรค์มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว

ตอนนี้กลายเป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งไปแล้วสิเนี่ย

นาสิมาด้วยเหรอ?

เอเมย์จู

เพราะว่ามันเป็นโรงเรียนประถม-มัธยมควบกัน

ก็ไม่ต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบนี่นา

ถ้าอยู่ด้วยกัน

ยูเมะกะก็แค่อยากไม่อ่านหนังสือเองนี่นา

ก็ไปอินเตอร์ไฮได้เหมือนกันนะ

แถมอีกอย่าง

ดีจัง

ให้ฉันเป็นหัวหน้าชมรมเองนะ

ต้องเป็นฉันสิ?

ยูเมะกะไม่มีทักษะการเข้าสังคมหรอกนะ

เฮ้ย!

ก็อาจจะต้องทำแบบนั้นล่ะมั้ง

ถ้าไม่แปรงฟันก็จะผุขึ้นมา

เพราะว่าเป็นสิ่งที่ทำมาตลอด

แค่คิดว่ามันเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้เท่านั้นเอง

แต่จริงๆ แล้วมันก็ไม่ใช่แบบนั้น

เรื่องบาสเก็ตบอลไม่มีปัญหาอะไรเลย

ก็รู้อยู่แก่ใจอยู่แล้วล่ะ

แปลกดีนะ

ที่พ่อจะกลับบ้านมาเวลานี้เนี่ย

กาจิ

เรื่องอะไรน่ะ...?

คือว่านะ

จริงๆ แล้ว

ที่ได้รับการอนุมัติให้ย้ายไปต่างประเทศ

มีเรื่อง

ตั้งแต่วันฤดูใบไม้ผลิปีหน้า

น่าจะ 2-3 ปี หรืออาจจะมากกว่านั้น

ก็จะย้ายออกจากบ้านหลังนี้ แล้วทุกคนก็...

...ขอโทษนะ

ชินัตสึ!

ชินัตสึ จินัตสึ

กะทันหันเลย

ตกใจแย่เลยสิเนี่ย

ก็ต้องห่างจากเพื่อนๆ ด้วยนี่นา

แต่ว่า ถ้าเป็นชินัตสึ

ที่นั่นก็ต้อง...

เข้าใจแน่เลย

แน่นอนว่า

ต้องชินได้ไวแน่ๆ เลย

มันก็มีเรื่องดีๆ ให้เรียนรู้อีกเยอะแยะนะ

ก็เป็นแบบนี้แหละ

ก็ใช้ชีวิตไปอย่างสนุกสนาน

แล้วก็ติดต่อกับทุกคนเป็นบางครั้ง

ถึงแม้ว่าใจจะเจ็บจี๊ดนิดๆ ก็ตาม

แต่ก็รู้สึกว่า...

ก็คงต้องยอมรับมันไป

แต่ว่า

ฉันไม่ชอบแบบนั้นโว้ยยยยย...

ไม่อยากให้เป็นแบบนั้นเลย

ที่คิดว่ามันเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้นี่นะ

"ชินัตสึจัง วันเสาร์นี้ไปเที่ยวกันไหม?

ขอโทษนะ มีบาสเก็ตบอล

ชอบจังเลย

"กลับบ้านได้แล้วนะ

สุดยอดไปเลย

"นักเรียน ม.1 ปีนี้ดีจังนะ

ในบรรดานักเรียนที่อยู่มาสิบกว่าปี

เหมือนเป็นความเชื่อที่ติดตัวอยู่เลย

"ชินัตสึ เริ่มฝึกกันเถอะ

แต่ว่า

ถ้าไม่มี"ความรู้สึกนั้น"

จะใช้ความตั้งใจอะไรในการทำอะไรกันล่ะ?

ฉันอยากจะ

ยึดติดกับสิ่งนั้น

ก็เลยจะไม่เสียใจ

เรื่องที่บอกว่าอยากจะเล่นบาสเก็ตบอลกับยูกะอีกครั้ง

แม้ว่าตอนนี้

จะกลายเป็นว่าเรากำลังต่อสู้อย่างยากลำบากก็ตาม

ไม่ว่าจะถูกพาให้ย้อนเวลากลับไปกี่ครั้งก็ตาม

ก็พูดเรื่องเดิมๆ อยู่ดีเลยนะ

ก็แค่...

ชนะก็พอแล้ว

เข้าใจแน่เลย

☆ท่าที่ทำซ้ำๆ ทุกเช้าเลยนี่นา

กล่องสีฟ้า

#132

จบ