ตอนที่ 147

มังงะเล่มล่าสุดเล่มที่ 14 วางจำหน่ายแล้วยอดนิยมมาก!? จัดประกวดแฟนอาร์ตและกล่องคำถามถึงอาจารย์แล้ว!? รายละเอียดเช็กได้ที่เอ็กซ์ทางการ (@aonohako_PR) เลย!

งานเทศกาลดอกไม้ไฟ

อ๊ะ

ระหว่างฉันกับจินกะ งานอีเวนต์ใหญ่ประจำฤดูร้อนเปิดฉากแล้ว!

คู่แข่ง #147 คู่แท้ปริศนา

มิอุระ โคจิ

ไปกินน้ำแข็งไสกันเถอะ!

โอคิคุงจะเอารสอะไรล่ะ?

ผมเอาเลมอนครับ

เลมอน!

น้ำแข็งไสรสเลมอนนี่

มันรสชาติที่หาที่อื่นไม่ได้เลยใช่ไหม?

เอ่อ... บางทีอาจจะรู้ก็ได้

รุ่นพี่จินกะจะเอาอะไรครับ?

ฉันเอาบลูฮาวาย!

ว้าว!

ขอทานนะครับ

เย้

รู้สึกได้ถึงฤดูร้อนเลยนะ

ลองชิมสักคำไหม?

เอ๊ะ!?

☆ส่งจดหมายให้คุณมิอุระ โชได้เลย!! ที่อยู่ → 〒101-กรุงโตเกียว เขตจิโยดะคุ อิทสึบะชิ 2 โนะ 5 โนะ 108050 สำนักพิมพ์ชูเคนยะโจนปุ สำนักบรรณาธิการ

ลองชิมเปรียบเทียบ

เป็นไงบ้าง?

ขอของมิอุระคุงด้วยหน่อยสิ

อันนี้...นี่แหละ...

เอ๊ะ

ดกิ

อันนี้

อืม อันนี้ก็ดีนะ

โดนจินกะรุ่นพี่คุมเกมไปหมดแล้ว!

เสียบเนื้อ! กินเสียบเนื้อด้วยสิ!

!!

ซี่โครง...

ท้อง...

ก็ซี่โครงเหมือนเดิมแหละ...

ท้อง...

ซื้อทั้งสองอย่างเลย

มาหารกันครึ่งๆ ไปเลย!

เป็นแฟนที่ใจดีจังเลยนะเนี่ย

ถ้าซื้อเนื้อสันนอกมาด้วยล่ะก็

ก็เป็นกับร้านค้าด้วยนะเนี่ย

อะ ไม่เป็นไรค่ะ

นี่จ้ะ

อ๊ะ!

โอคิคุงง!

ไปจับปลาทองกันเถอะ!

...แต่มันเลี้ยงที่บ้านได้ไหมนะ

สมัยก่อนเคยวางปลาน้ำจืดนี่อยู่ ไม่เป็นไรหรอกครับ

เดี๋ยวจะดูแลให้ดีเลยนะ

อา

สุย

ดูเจ้าตัวนี้สิ

เหมือนโอคิคุงเลย

หมายความว่ายังไงครับ?

เคลื่อนไหวไม่หยุดเลย

ตั้งแต่ขอบถึงขอบของตู้เลย

เอาล่ะ! เล็งเจ้าตัวนี้เลย!

นี่ตู้ปลาใช่ไหมครับ

เดี๋ยวก่อน! ไทกิ!

ไทกิ! ใช่ๆ ทางนี้

อา ไม่ใช่ทางโน้น

โอคิคุงไม่เล่นเหรอครับ?

ถ้าเป็นจับปลาทอง ผมมั่นใจเลยครับ!

ทำไมทางนี้ถึงเป็น "คุณ" ล่ะ

ตอนเด็กๆ ผมกับคุณปู่

ก็ฝึกซ้อมกันมา...

ดูสิ

เอ๊ะ?

น่าเสียดายจัง...

ฉันก็จะจับเหมือนกัน...

ต้องทำให้มันลื่นไหลกว่านี้อีกหน่อย

ถึงจะมาแพ้ที่นี่ก็ไม่ยอมนะ...

ว้าว!

คุณลุงอีกครั้งสิ!

ก็เหมือนเดิม

การอ่านการเคลื่อนไหวของอีกฝ่ายเป็นเรื่องสำคัญนะ

จะเลี้ยงดูอย่างดีเลยนะ

ต้องตั้งชื่อให้มันสินะ

มันไม่ดีเหรอ ถึงจะเหมือนบาสเกตบอลน่ะ

ชื่อ "ไทกิ" ไม่ได้เหรอ?

ไม่ได้หรอกครับ

ถ้างั้น "คิอิตะ"

อย่างน้อยก็ ใส่ความเป็นจินกะรุ่นพี่เข้าไปหน่อยเถอะครับ

อย่าง "จิอิตะ" อะไรแบบนั้น

จิ...

ถะ

ก็เหมือนเดิม กิอิตะ!

ถึงจะเป็นลูกของจินกะรุ่นพี่นะ...

เวลาได้มองเจ้าตัวนี้ที่บ้าน

เวลาคิดถึงเรื่องราวของวันนี้

ภาพของโอคิคุงก็ผุดขึ้นมา

แม้จะรู้สึกดี แต่ว่า

ถ้ามีตัวเองเข้าไปด้วย

มันก็รู้สึกคันๆ แย่ๆ

อยากจะคิดถึงแต่เรื่องของโอคิคุง

แล้วก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ตัวเอง

แบบว่า...

จุ๊บจุ๊บ

เฮ้อ～ คนนี้ทำไม

ต่อไปๆ

ถึงไม่มีอาการเขินเลยนะ

ไปทางโน้นกันเถอะ

นี่ครับ

ถึงจะน่าอายนะ

ก็ตั้งใจจะบอกให้ฟังสินะ

อา...

ก็เหมือนเดิม เราไปทางนั้นกันเถอะ

เอ๊ะ?

อื้ม

อันตราย...

เมื่อกี้เป็นนักเรียนชั้นปี 3 ของเอไอเมย์นะ...

●

ต้องไม่ให้ใครจับได้นะ...

ถ้าลองคิดจากมุมของจินกะรุ่นพี่แล้ว

ก็คือที่บ้านที่ให้ฉันไปพักอาศัยอยู่

เขาก็มาคบกับฉันนี่นา

ถึงแม้ว่าจะเป็นเรื่องที่ชอบกันทั้งสองฝ่าย

แต่ก็น่าจะพูดกับพ่อแม่ได้ยากอยู่ดี

และการปรึกษาใครก็เป็นสถานการณ์ที่ทำได้ยาก

มันอาจจะมีอะไรบางอย่างที่ไม่ตรงกับสิ่งที่ฉันรู้สึก

อย่างความรู้สึกผิดอะไรประมาณนั้น

เรื่องนี้

อยากจะรักษาไว้

ความรู้สึกของจินกะรุ่นพี่

รุ่นพี่เหรอคะ?

โอคิ...

อากะริจัง

คนเดียวเหรอ...?

โอคิรุ่นพี่...

อ๊ะ! เพื่อนชมรมแบดมินตันด้วย!

เอ่อ...

แถวไหนเหรอคะ?

สามารถชมดอกไม้ไฟได้ไหมครับ!?

เอ๊ะ?

มากับคู่เดทลับใช่ไหมครับ?

ฝากไว้กับผมเลยครับ!

จะทำให้ทุกคนเข้าใกล้โดยไม่ให้ใครรู้ตัวเลยครับ!

...เพียงแต่ว่า

101

นิดหน่อยเองครับ

เรียกได้ว่ามันเป็นข่าวลือไปแล้วล่ะครับ...

เรื่องความรักเนี่ย

เป็นหัวข้อที่พวกเราวัยนี้สนใจ

อืมมม

ถ้าอยากจะปกป้องคนรักของตัวเอง

ก็น่าจะลองคิดถึงระยะห่างดูสักหน่อยนะครับ...

ครับ!

ขอโทษครับ ที่ออกตัวมากไปหน่อย

ขอโทษที่ทำให้รอนะ...

ดูเหมือนว่าจะเพิ่มขึ้นนะ

เพราะว่าลายมันเข้าชุดกับหน้ากากไง

＃147 จบ

ให้ความรู้สึกเหมือนงานเทศกาลจัง

คราวหน้าจะใส่ฮัปปิ

ระยะห่างลับๆ ที่ย่อให้เล็กลงสุดๆ...

อากิโนะฮาโกะ