ตอนที่ 150

จู่ ๆ ก็สบตากัน เหมือนจะลืมหายใจไปเลย คิ้วกระตุก อ๊ะ

มังงะเล่ม 156 เริ่ม 4 เม.ย.

กล่องคำถามสำหรับงานวิจัยอาโนะฮะกล่อง & ถึงคุณอาจารย์ กำลังเปิดรับอยู่! รายละเอียดเพิ่มเติมไปที่ X ทางการ (@aonohako_PR)!

มือที่เชื่อมต่อจากจินกะ หัวใจของเขาคือ—!?

ขอโทษนะ

มีเรื่องจะคุยกับคุณไดกิหน่อยน่ะ

อ๊ะ เชิญเลย ๆ

ขอบคุณนะ

อะไรนะ อะไรอะ!!?

สองคนนั้นคบกันเหรอ!?

นักกีฬาวอลเลย์บอลปี 2 ใช่ไหม!?

ไดกิเหรอ?

ตั้งแต่เมื่อไหร่!? แล้วก็เป็นได้ยังไง!?

ไดกิ...

ต่างปีกันเลยนะ! เก่งจัง!

จินกะมีแฟนแล้วเหรอ!?

รีบๆ บอกหน่อยสิยยย

ดีจังเลย มีที่ว่าง

นี่ค่ะ ลูกอมแอปเปิลที่เพิ่งซื้อมา

คนเยอะจนเดินเหนื่อยเลยล่ะ~

ขอบคุณนะ

ว้าย

เหมียว

เหมียวววว

กินเมื่อไหร่ก็อร่อยจังเลยนะ

เป็นรางวัลสำหรับงานเทศกาลสินะ

อึก คาร์โบไฮเดรตในลูกอม...

อ๊ะ

โอ

ทำไยมารอตรงนี้ล่ะ

บอกแล้วไงว่าจะมางานดอกไม้ไฟ

ไม่ใช่แบบนั้นสิ

คุณอาจารย์มิอุระ โคจิ มาอ่านเรื่องลงนิตยสารชอนันจัมป์แล้วนะ! ★อ่านมังงะของคุณอาจารย์มิอุระ โคจิ ได้เฉพาะในนิตยสารชอนันจัมป์เท่านั้น!! ฝากเป็นกำลังใจด้วยนะ!!

ยูตะ

น่ารักจัง

อะไรน่ะ

คุง!

รู้จักคำว่า "น่ารัก" ด้วยเหรอ!?

กำลังดูถูกเหรอ?

พี่ก็ชอบพูดกับน้องสาวด้วยนะ

น้องสาว...

น้องสาว...เนี่ยนะ...

น่ารักจัง น่ารักจัง...

น่ารัก น่ารัก...เนอะ...

งั้น! ในเมื่อมีโอกาสแล้ว

ก็ได้... มันน่าอายจัง

จะถ่ายรูป 2 ช็อตให้เลยนะ!

เอ๊ะ

โอกาสที่จะถ่ายกับฉันที่สวยงามคนนี้มันมีแค่ตอนนี้เท่านั้นนะ

จะมาเขินอะไรกัน

ถ้าปล่อยให้ความทรงจำหลุดลอยไป

มันเสียดายแย่สิเนี่ย

ให้ชิ้นนึงหน่อยไหม

อ๊ะ แต่ก็ยิ้มจางๆ นะ

มันมาแบบกะทันหันเลย

ต้องยิ้มสิ ถ้าจะถ่ายรูป

นั่นมัน

ก็จริงนะ

อ๊ะ

โหยยยย

พี่นนนนน!!

ดี ดี

เชียร์คุณอาจารย์มิอุระ โคจิ นะ ซากิ ☆ส่งจดหมายเชียร์ถึงคุณอาจารย์มิอุระนะ!! ที่อยู่ → 〒101-โตเกียว เมืองจิโยดะ คุ อิจิสึบาชิ 2-5-108050 สำนักพิมพ์ชูเอย์นันจัมป์

...คุณที่เจอกันที่ร้านขายยาเมื่อก่อนน่ะ

ผู้จัดการคุง

อ๊ะ ซูมิยะเอง

สวัสดีตอนเย็น

ไม่ไหวจริงๆ สินะเนี่ย

นี่คิโยจัง เอาอันนี้ไปสิ

ฉันก็มียากิโซบะเหมือนกันนะ

เอ๊ะ! เอามาให้หน่อยสิ พวกชมรมกีฬา

แฟนเก่าเอามาให้ฉันด้วยนะ

...อีกแล้วเหรอ พูดเรื่องแบบนั้น

จนกลายเป็นเรื่องเล่าประจำตัวไปแล้วนะเนี่ย

โหยยยย พี่...

จะกลับบ้านแม่ไหม?

ก็ใช่นะ

งั้นไว้เจอกันนะ

อื้อ

ไม่ซื้อแล้วล่ะ

คนนั้นมันคนเลววววววววว!!

จงใจ พูดเรื่องให้มันเป็น

มาทำตัวเหนือกว่าคุง!

ก็เพราะว่าเคย

เผชิญหน้ากับพวกผู้หญิงแบบนั้นมาเยอะแล้ว นี่จับทางได้เป๊ะ!

●●●

แต่ทำไม

ฉันถึงได้กลัวล่ะเนี่ย

โล่งอกไปเลยใช่ไหมคะ

มาบอกให้รู้แล้ว...

เรื่องที่ฉันเป็นห่วง

ก็ตระหนักได้แล้วว่าสักวันต้องเผชิญหน้ากับมัน

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป คนรอบข้างก็...

มันดูเหมือนว่าฉันจะหลอกคุณอยู่...

แล้วก็

ที่จริงตอนการแข่งขันครั้งก่อนนะ

ฉันตะโกนออกไปว่า "สู้ๆ นะ โอคิ!"

ถ้าอย่างนั้นก็ต่อไปนี้

ก็อยากจะเชียร์สุดๆ ไปเลย

ขอโทษนะที่ทำตามใจตัวเองไปซะงั้น...

ไม่สิ ฉันไม่เป็นไรหรอกนะ

ปฏิกิริยาคนรอบข้างนี่มันน่ากลัวนิดๆ นะ...

ว่าแต่เรื่องนั้นสิ

มีอะไรอยู่เหรอ?

อ๊ะ อันนี้

เมื่อกี้ ตอนยิงเป้า

มีอันที่เล็งไว้ค่ะ

แต่ว่า

โดนคนอื่นแย่งไป

ขนมที่ต้องรีบคว้าตอนสิ้นสุดกิจกรรม...

มีขนมแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย

เหมือนลูกอมเลยนะคะ

ติดอยู่ที่นิ้ว

เหมือนกำลังเลียเลย...

●●

นิ้วชี้

แหวนที่นิ้วชี้เนี่ย

มีความหมายว่า "ความฝัน/เป้าหมาย" น่ะ

เข้าใจแล้ว

ในแง่หนึ่ง

ก็เหมาะกับพวกเราดีนะ

อันนี้

สวยจังเลยนะ

เข้าใจเลย

เสียงจากภายนอกมันสะท้อนเข้าในตัวเลย

เป็นแบบที่นักเรียนมัธยมเห็นน่ะ

ดอกไม้ไฟสุดท้ายแล้วสิ

ต๊า

ดอกไม้ไฟที่หายไปในพริบตา

ข้างๆ คุณน่ะ

ข้างๆ คุณน่ะ

กรุณา

ภาพทิวทัศน์ชั่วพริบตาและความอบอุ่นที่แน่นอนเลยนะ!

ตลอดกาล

＃150／จบ

กล่องสีคราม