ตอนที่ 164

โคระ! แกนี่นะ!

เนคไทไปไหนล่ะ!?

คนนั้นเจาะหูตั้งแต่วันแรกแล้วนะ

พวกเด็กเกเรเหรอ?

ลองไปคุยกับเขาสิ

ไม่อยากไปอ่ะ กลัว...

ปัจเจกชนต้องมาก่อน หนึ่งปีชมรมแบด ยูสะ ฮารุโตะ

อาโนะฮาโกะ

#164 บุกิโย ช่างคล่องแคล่วจริงๆ นะ

สนุกดีเหมือนกันนะ!

เพราะว่าไม่เคยวาดอะไรที่ใหญ่ขนาดนี้มาก่อนเลย

ไม่เป็นไรเหรอคะ? มาช่วยตรงนี้ก็ได้

ส่วนห้องของฉันเตรียมเสร็จแล้ว

ช่วยได้มากเลยครับ...

ถ้างั้นก็

รุ่นพี่เก่งจังเลย

การวาดรูปเนี่ยนะ ตอนแรกก็วาดให้มันใหญ่ๆ ลงสีไป แล้วก็ค่อยๆ ทำให้มันละเอียดขึ้น

เป็นชั้นๆ ไปนะ

เอ๊ะ คุณรู้เรื่องการวาดรูปอะไรเหรอคะ

แล้วมันดีกว่าเหรอคะ?

เรียกเพื่อนร่วมชั้นมาสิ

ให้มาช่วยหน่อยไหมล่ะ?

ก็เป็นเพราะว่าฉันไปลงมือเองจนเป็นแบบนี้

เดิมทีตั้งใจว่าจะแก้คนเดียว

เป็นความรับผิดชอบของตัวเองนะ

ช่างซุ่มซ่ามจังเลยนะ เธอเนี่ย

ฉันว่าคล่องแคล่วกว่ารุ่นพี่อีกนะ

คนที่ทำจนมันล้นออกมาแบบนี้

ไม่ใช่แค่เรื่องของนิ้วมือ

แต่เป็นเรื่องของวิธีใช้ชีวิตต่างหาก!

มันเป็นแค่อุบัติเหตุเท่านั้นเองนะ

น่าจะลองพึ่งคนอื่นบ้างสิ

สงสัยนายจะคิดว่าตัวเอง

ว่าเก่งกว่าที่เป็นอยู่ล่ะนะ

ไม่สิ ฉันน่ะ...

คิดมาตลอดว่าตัวเอง

โอ้!

ฮารุโตะ! เก่งเชียวนะ!

วาดตามรุ่นพี่เลยนะ!

อย่างนั้นเอง อย่างนั้นเอง!

ได้ยินมาว่าน้องเล็กๆ จะเลียนแบบพี่ๆ

แล้วก็เติบโตเร็วด้วยนะ

ฮารุโตะนี่เป็นเด็กที่ช่างคล่องแคล่วจริงๆ นะเนี่ย

ใช่ๆ ตรงไปตรงมาเลย

ฮารุโตะคุงเก่งจังเลยนะ!

ก็แน่นอนสิยู,

อืมม

“

ฟอร์มที่ทำให้เคลิ้มเลยนะเนี่ย

มีพรสวรรค์จริงๆ ใช่ไหมครับ

น่าจะเป็นคนที่มีพรสวรรค์เพียงคนเดียวในชั้นปี 5 เลยมั้ง

ฮิอิราจิจะยิ่งเข้าขากันไปอีกนะ

นี่! ช่วยซ้อมด้วยหน่อยสิ!

ยังจะทำอีกเหรอเนี่ย?

จะซ้อมให้ครบ 1 ปีเลยล่ะ!

กับเคนโดะคุงแห่งโอยามะ จูเนียร์

กับพี่ชายของฉัน

ถ้าเลียนแบบไป

ก็จะทำได้!!

แบบนี้แหละ

กึ๊ก

แบบนี้ไง

จะไปไหนน่ะ! พาฉันไปด้วยนะ!

มีแต่คนที่อยู่ปี 4 ขึ้นไปเท่านั้นที่เข้าไปได้

ฉันไปด้วย

ให้พี่ชายเกรย์ป์

เป็นสีน้ำเงินด้วยนะ! ฉันด้วย!

“ซ้อมเหรอ?

ฉันก็ไปด้วย!

อันนี้มันเหลืออยู่ ไม่อยากให้มันเสียเปล่าเลย

“อย่าเพิ่งท้อสิ”

ยูซะ

ฮารุโตะ!

ไม่รู้ว่าฮิอิราจิอยู่ไหนหรือเปล่า?

ไม่ได้อยู่ในห้องเหรอ?

ใช่แล้ว... ที่บ้านเพื่อนด้วย

2 3 4

โทรไปแล้วนะ

จะทำยังไงดี

ตำรวจ...

ต้องออกไปตามหาก่อน...

ตรงโน้นน่ะ?

ฮิอิราจิ!

แม่!

ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อยนะ!

คุณน่ะ เด็กนี่มันเอาแต่ใจตัวเองตลอดเลย แถมยังไม่ติดต่ออะไรให้ดีด้วยอีก คุณก็บ่นอยู่เรื่อยเลยใช่ไหม! แม่เป็นห่วงนะ โมงซุมิเนี่ยมีไว้ทำไมกันล่ะ บาสเกตบอลก็ดีนะ แต่ว่า...

ขอโทษค่ะ ตั้งใจว่าจะกลับตอน 17:00 น.

ลืมไปเลย

พวกพี่ๆ นี่

ฮิอิราจิ! ไม่บอกที่อยู่ให้พ่อแม่เลยเหรอ!?

เล่นแบดเก่งมากเลย...

ขอโทษค่ะ พอดีคิดว่าเป็นลูกของผู้ใช้คนอื่น...

ฮิอิราจิคุงเก่ง เลยพวกเราก็เพลินไปด้วยเลยค่ะ

ไม่เป็นไรค่ะ พวกเราเองก็รบกวนด้วยนะคะ...

ไว้มาเล่นแบดกันอีกนะ

พวกเธอมีเวลากลับบ้าน

คือตอน 17:00 น. นะ!

เอ๊ะ? นาย...

น้องชายของฮิอิราจิใช่ไหม?

เอ่อ!

วันนี้ช่วยเล่นแบดกับ

ฉันได้ไหมครับ!

ก็ได้ค่ะ แต่แม่...

อยู่ด้วยนะ...

บอกมาแล้วนะ โกหก

ไม่เป็นไรน่า

ถ้าเป็นน้องชายของฮิอิราจิ

ต้องเก่งแน่ๆ เลย

“อา

1P

ฮ่า

11P

น่าจะกลับบ้านได้แล้วนะ?

ฟู่วว

ว๊ะ

งั้น~

ยูซะ ยูซะ

กลับมาแล้วครับ

มาช้าแฮะ

ฉันน่ะ กับพี่ชาย

มันต่างกันอยู่นะ

ก็จริงของแก

ก็ต้องว่าอย่างนั้น

ของฮิอิราจิเนี่ย... ถึงจะลองทำตามดู แต่ก็

มันก็ไม่สามารถเป็นเหมือนฮิอิราจิได้อยู่ดี

กำลังค้นหาสิ่งที่เรียกว่า “ความเป็นตัวเอง”

จิน

ก่อนเข้ามัธยมปลาย

บางทีชีวิตก็ไม่ได้ดีนักหรอกนะ

เลยแสดงการต่อต้าน

ถึงขั้นมาอยู่ที่โยเมอะเกะเลยล่ะ

ฟุฟุ

น่ากลัวจัง! ทำไมจู่ๆ ถึงหัวเราะล่ะคะ

คำพูดแรกนี่มันเกินไปแล้วนะ

เพื่อนของฉันน่ะ ในเรื่อง “美女と野獣” (เจ้าหญิงดิสนีย์กับสัตว์ร้าย)

เขาพูดเรื่องตลกๆ อยู่น่ะค่ะ

“มันไม่ใช่แค่เรื่องรูปลักษณ์นะ แต่มันคือเนื้อแท้ต่างหาก”

“สุดท้ายก็กลายเป็นหนุ่มหล่ออีกเหรอเนี่ย” เนี่ย

อ่า...

แล้วก็นะ พอได้กลับไปดูอีกที ก็รู้สึกว่า

ก็คงเป็นแค่พวกเราเท่านั้นแหละ

คนที่ใส่ใจว่าใครหล่อไหมน่ะ

ก็เพราะว่าสำหรับสาวๆ แล้ว รูปลักษณ์มันไม่ใช่เรื่องสำคัญ

การที่เรารักเขาในแบบที่เป็นตัวของเขาเอง

ก็น่าจะมีความหมายอยู่นะ

ไม่ว่าเขาจะมีหน้าตาแบบไหนก็ไม่เกี่ยว

ที่ยึดมั่นในเรื่องนั้นอย่างสม่ำเสมอแบบนี้

ก็จะทำให้เขาชอบเนื้อใน เนื้อแท้ของตัวเองได้น่ะ

การที่ใครจะมองเห็นตัวฉันได้เนี่ย

ก็นับเป็นความรักที่

สวยงามเลยล่ะ

เป็นน้องชายสินะ

ฮิอิราจิกับ

ต่อจากคุณพี่ยูซะ...

ของฮิอิราจิ

ฮารุโตะเนี่ย

คิดว่าใครจะเก่งกว่ากันคะ?

อาจจะเป็นฮิอิราจิก็ได้นะ

เอ๊ะ

เฮ้

คุณยูซะ!?

ทำอะไรอยู่เหรอ!?

อะไรเนี่ย เลอะสีเต็มไปหมดเลย!

อ่า...

ทำไมมันถึงกลายเป็นแบบนี้ล่ะ!

พรุ่งนี้คือการแข่งขันหลักแล้วนะ

ขอโทษครับบบบบบ!!

นี่สิ เมื่อกี้นี้ผมล้มเข้าให้!

รู้สึกว่ามันแปลกๆ นิดหน่อยน่ะครับ

กลัวเลยวิ่งหนีไปเลย

ก็เพราะว่าผมผิด เขาเลยไม่ได้ทำอะไรเลย...

พวกเราก็ไม่ได้คิดว่าฮารุโตะผิดซะหน่อยนะ

เจ้าหมอนี่นะ ด้วยรูปลักษณ์แบบนี้

ทัศนคติด้านลบ แถมยังพูดเรื่องไม่จำเป็นอีกด้วย

แต่ว่าตั้งแต่แรกก็ฮารุโตะเป็นคนทำเกือบทั้งหมดนี่นา

ก็เลยไม่คิดว่าเขาตั้งใจทำแบบนี้หรอกนะ

ค่อนข้างจะจริงจังนี่นา

แต่มันก็ทำให้ตกใจจริงๆ เวลาที่เลอะสีเต็มๆ แบบนี้

ถึงจะพูดมากอยู่เรื่อย แต่ในเวลาแบบนี้ก็ยังรายงานไม่ได้เหรอเนี่ย

เหมือนมาร์ุของพวกเราเลยนะ

คังคี

พวกเราก็รู้ว่าฮารุโตะไม่ใช่คนเลวไม่ใช่เหรอ

ปกติเวลา

หมาน่ะ!?

ฟุฟุ

กะนินิ...

อะไรเหรอคะ

ไม่ได้อะไรซะหน่อย

ฉันเองก็เริ่มจะเข้าใจคุณมากขึ้นเหมือนกันนะ

ก็พูดจาไม่สุภาพ และดูหยาบคาย แต่ก็เป็นคนจริงจังและซื่อบื้อน่ะ

คุณยูซะฮารุโตะเนี่ย

พวกเราก็อยากจะสัมผัสเหมือนกันนะ

ผมก็...

การที่คนเราจะตกหลุมรักน่ะ

เป็นความสุขของการที่ใครจะมองเห็นตัวตนของตัวเองได้

อาโนะฮาโกะ

อาจจะเป็นเพราะอยากจะรู้สึกแบบนั้นก็ได้นะ

☆ฉบับหน้า งานเทศกาลวัฒนธรรมเปิดแล้ว!