ตอนที่ 166

ปกหน้าเล่ม『แอโอนะฮาโกะ』 ฤดูดอกไม้บานกำลังใกล้เข้ามาในประเทศเซมาเซคิระ ช่วงประมาณนี้ไอริสก็จะ

ปกป้องฉัน

หน่อยนะ

เริ่มออกอากาศพร้อมกันทั่วประเทศ

ข้อมูลล่าสุดได้ที่บัญชี X (Twitter) อย่างเป็นทางการ @aonohako_PR

เรื่องราวที่เปิดกว้างยิ่งขึ้น

☆

วางจำหน่ายเล่ม 17 และเปิดเว็บไซต์พิเศษฉลองการออกอากาศอนิเมะ

มาซาชิ

ได้รับของมาให้แล้ว กินกันเถอะ!

...เดี๋ยวนะ

เอ๊ะ?

ทางเข้าอยู่ทางโน้นนะ

งั้นก็

ฉันไปก่อนนะ

อืม

เด็กคนนั้นน่ะ

เป็นเพื่อนสมัยเด็กของมาซาชินะ...

รักแรกของฉัน...

มาซาชิ คนที่เชียร์อยู่นี่ใครเหรอ?

อย่ามองมากสิ

ทำไมล่ะเนี่ย

มีเรื่องจริงจังเหรอ?

●

เปล่า

ก็ดูเหมือนว่าจะเพิ่งเลิกกับแฟนเก่า

แล้วก็กำลังมีปัญหากันอยู่

แล้วก็พกของที่ซื้อไปให้ติดตัว

ว่าจะให้มาปกป้องให้ไงล่ะ

ปกป้องเหรอ?

จะทำอะไรน่ะ?

แบบว่า...กลับด้วยกันอะไรแบบนั้นเหรอ?

ทำหน้าตาน่าดูเลยนะ ไดกิ

นี่มัน...ไม่ยุติธรรมเลยนะ

ถึงจะวุ่นวายก็เถอะ

แต่นั่นมันเป็นเรื่องที่ปฏิเสธยากนี่นา

เหมือนกับว่าเขารู้ถึงความรู้สึกดีๆ ที่มาซาชิมีให้ แล้วถึงได้ขอแบบนั้น

มันดูเหมือนว่ามันจะสะดวกสำหรับเธอมากเกินไป

คนที่ชอบหมอคนนั้นด้วย

แต่สุดท้ายแล้ว

ก็ขึ้นอยู่กับว่ามาซาชิอยากทำยังไงนี่นา...

ถึงคุณมิอุระ โคจิ! เป็นกำลังใจให้นะคะ คุณมิอุระ โคจิ! ส่งจดหมายเป็นกำลังใจมาได้เลย! ที่อยู่ → 〒101-เขตจิโยดะ เมืองโตเกียว 1-2-5 อิทสึบาชิ 108050 สำนักพิมพ์ชูเคนฉะเคน ชุนกัน โชนเญมป์ บรรณาธิการส่วน

ถ้าฤดูดอกไม้บานนั้น

มีเรื่องเดือดร้อน

ฉันก็อยากจะ

ช่วยให้ได้เหมือนกันนะ

ถึงแม้ว่ามาซาชิจะ

ทำอะไรออกไป

ก็ไม่มีใครโกรธหรอกนะ

เขาเอาแต่ดูรอบข้างแล้วก็ใส่ใจความรู้สึกคนอื่น

เรื่องน้องสาวน้องชาย หรือเรื่องชมรม

เอาคนอื่นมาก่อนอยู่เรื่อยเลย

ถึงจะแบบว่าจงใจจะหาช่องโหว่จากตรงนั้นก็เถอะ แต่ก็เข้าใจแหละ

ใช่แล้ว

มาซาชิก็เข้าใจดีว่าคำขอของเพื่อนสมัยเด็ก

มันเป็นสิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้

ไม่ว่ามาซาชิจะทำอะไรก็ตาม

ก็เป็นเพราะเขาคิดมาแล้วล่ะ

ปกติของมาซาชิเนี่ย

เค้าก็เอาชนะความไว้วางใจของคนอื่นได้นะ

ไดกิเนี่ย

เป็นคนที่มีความสามารถสูงในการสื่อสารสิ่งที่คิดจริงๆ ออกไป

งั้นเอาอันนี้ไปสิ

เอ๊ะ

ให้เหรอ

ค๊อกๆ ค๊อกๆ

ไม่เป็นไรเหรอ

เมื่อเทียบกับเรื่องนั้นแล้ว ฉันน่ะ

อาจจะมองข้ามมันไปก็ได้

แม้ว่าจะไม่ได้ใส่ใจมาตลอด

ไม่กลัวเลย!

อืม จริงเหรอ?

ทุกคนกำลังเคลื่อนไหวด้วยความเร็วที่เร็วกว่าฉัน

แม่ครับ/ค่ะ!

โล่งอกจัง! ถูกเจอแล้ว

ไม่เป็นไรนะ?

อืม

คุณซากิ!

หน้าแดงมากเลยนะ

ตราบใดที่ได้อยู่ใต้การดูแลของซากิ

ก็คงจะสารภาพรักไม่ได้สินะ

แน่นอนว่าไม่มีใครจะรอให้ฉันเติบโตขึ้นได้หรอก

คุณคาซาฮาระ ช่วยรับช่วงนี้หน่อยได้ไหมครับ?

โอเค

ย่าๆ

มาอีกแล้ว...

แล้วพอฉันเพิ่งจะลืมไปได้ไม่นาน

บรรพบุรุษ

ในส่วนที่ฉันไม่รู้

เรื่องราวมันก็ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ

เรื่องของคุณโมริยะด้วยนะ

ตอนแรกก็กลัวนิดหน่อย

เป็นพวกชอบตามกระแสแล้วก็เสียงดัง

แล้วก็เกิดจากความเชื่อไปก่อนเลย

ก็มีคนหนึ่งที่ท้อแท้อยู่คนเดียว

ก็คิดว่าน่าจะทำตัวให้รอบคอบมากกว่านี้ดีนะ

สำหรับฉันที่ไม่ได้แสดงอารมณ์ออกมาเยอะนัก

ความจริงใจของเธอมัน

ส่องประกายมากเลยล่ะ...

มาซาชิเวลาอยู่กับคุณโมริยะก็ดูมีความสุขจังเลยเนอะ

ไม่ใช่ซะหน่อย

กับเธอเนี่ย ก็เป็นแบบนั้นกับใครๆ เลย

อ่า ฉันเนี่ย

ไม่อยากเจ็บอีกแล้ว

—อะไรทำนองนั้น

ชอบนะ

ตัวเองที่เชื่องช้านี่มันน่ารำคาญจริงๆ

แคก...

แคกๆ

อาการเริ่มไม่ไหวแล้วสิ...

แต่เวรหน้าก็ต้องออกเหมือนกัน...

มาซาชิ!

ป้ายมันหลุดมานิดนึงน่ะ

ช่วยมาติดให้หน่อยได้ไหม?

อืม

อีกนิดเดียวบนๆ...

ตรงนั้น! ช่วยจับไว้นะ

ขอบใจนะ

แย่แล้ว

มาซาชิ!?

ไม่เป็นไรนะ!?

สบายดี...

ตบก้นไปเต็มๆ เลยนี่หว่า

ขอโทษนะ

ไม่ต้องขอโทษหรอก...

...เอ่อ

นายเนี่ย

เจ๋งไปเลย ดูไม่ค่อยสบายเลยนะนั่น!

ใครก็ได้ช่วยหน่อยสิ!

ห้องพยาบาล!

ไม่เป็นไร

อาาา...

ไม่ต้องห่วง! อยู่นิ่งๆ นะ!

ทำเองได้...

สองคนน่าจะยกไหวไหม?

นี่เธอพูดว่าไม่เป็นไรเองนี่นา

ใครก็ได้เรียกอาจารย์หน่อย...

ถึงจะพยายามก็ยังไม่กล้าพูดตรงๆ อีก...

ลุกได้ไหม? มาซาชิ!

โอ๊ยววววววววววววววววว

พูดตรงๆ หน่อยสิ...

คุณอาชิบุระเหรอครับ?

นั่นมันอะไรน่ะ...

จะให้ขึ้นนี่แล้วพาไปห้องพยาบาลนะ

ดูนี่สิ

●●●

ไม่เอา

ไม่ทำเป็นงอแงนะ!

เดินก็ดูจะลำบากไม่ใช่เหรอ!

ไม่ว่ายังไงก็ขึ้นมาเถอะ!

อะไรน่ะ

ซาดโกะ...

ลักพาตัวเหรอ?

คุณโทชิโอะ?

ถึงบอกว่าไม่เอาแล้วนะ...

จังหวะของฉันนี่นะ

ไม่สนใจเลยซะอีก...

ด้วย

4

คุณ

#

ที่เป็นแบบนี้แหละ

ชอบนะ

ในห้วงสำนึกที่เลือนลาง คำเหล่านั้นที่เอ่อล้นออกมาได้เข้าสู่หูของเธอแล้ว---

กล่องสีฟ้า

#166จบ