ตอนที่ 170

คิ ยินดี โบกี้ ยิ่งใหญ่ ยิ่งใหญ่ที่สุด

ไปทิ้งขยะมาให้นะ

อืม

นายทำเกินไปแล้วนะ...

คนเดียว...

ห้ามทำร้ายเขาเด็ดขาด...

ควรจะช่วยไหมนะ?

การขังคนไว้ในโกดังนี่...

ดูเหมือนจะเป็นกรรมของตัวเองสินะ

นั่นมันคุณอีกแล้วนี่นา!

ทั้งๆ ที่ปีที่แล้วก็จูบกับคุณโชโนะนี่นา

ก็เพราะว่ากำลังคบกับคุณคาโนะอยู่ไงล่ะ!

อ๊ะ ใช่แล้วสิ

ถ้างั้นก็...

สวยสมบูรณ์แบบ

เพอร์เฟกต์!!

ดีใจด้วยนะ

เจ้าหญิงนิทรากับอสูรปีหนึ่ง

โดยเฉพาะตัวที่ใส่คัพนี่สิ...

คุณภาพไม่น่าเชื่อสำหรับระดับงานเทศกาลเลยนะ!

อา

ดีมากเลย! ฉากเวทีก็ด้วย

เหนื่อยหน่อยนะ!

อ๊ะ

เปล่าครับ ขอบคุณครับ

หืม?

ยังคงทำตัวเย็นชาเหมือนเดิมเลยนะ

อา นี่มัน

เริ่มจะโดนเขากระทำแล้วสิ

ดูเหมือนจะเป็นจังหวะที่เหมาะสมในการสลับเลยนะครับ

คิดถึงจัง...ความรู้สึกแบบนี้

ก็ผ่านมาเป็นปีแล้วนี่นา

ถ้าไปบอกผมเมื่อปีที่แล้วว่าได้คบกับรุ่นพี่

คงร้องไห้แล้วก็ดีใจน่าดู

พูดเกินไปแล้วน่า

ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกครับ!

สมัยนั้นฉันชอบ

คุณชินัตสึซัง คุณชินัตสึรุ่นพี่

การที่มีแฟนให้คุณชินัตสึรุ่นพี่น่ะ

มันคือความสุขระดับสร้างประเทศเลยนะ!

อาณาจักรชินัตสึ

อ๊ะ!

พูดถึงเรื่องนั้นแล้ว คุณชินัตสึรุ่นพี่!

ตอนนั้นคุณพูดว่าอะไรเหรอครับ!

ตอนนั้นเหรอ?

คุณจินกะ

ทำไมนายถึงชวนวันนี้ล่ะครับ?

อ๊าาาา

กำลังจะพูดว่า—

ความลับ

ถึงปีที่แล้วเลยเหรอ!?

มันไม่ใช่เรื่องที่ต้องเก็บไว้เฉยๆ นะ...

เกี่ยวกับคุณไดกิ

เขาอยากได้ความทรงจำของมันน่ะ

เกี่ยวกับคุณไดกิ

อยากได้ความทรงจำ

มันดีมากเลยไม่ใช่เหรอครับ!

เพราะว่าเทศกาลวัฒนธรรมนี่เป็นงานที่มีความประทับใจ

น่าจะยัง

ติดอยู่ในความทรงจำแม้ตอนโตขึ้น

แถมดนตรีด้วยนะ!

มัน

ทำให้รู้สึกถึงตอนนั้นเลยครับ

กูโมะ

เพลงแรกเลย—

00โกสึ

เริ่มแล้วนะ!

ถึงแม้จะโตขึ้นแล้วก็ยัง

เรวะ

อันดับ

ทุกครั้งที่ฉันได้ฟังเพลงนี้

ก็จะนึกถึงงานเทศกาลวัฒนธรรมของโรงเรียนมัธยม

คิดถึงจัง

มันเริ่มเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ

อิโนะฮานามิ

อีกสักสองสามเดือนไหมนะ

อีกสักกี่ปีไหมนะ

เรียน คุณมิอุระ โคจิ เป็นกำลังใจให้นะ! ถึง: 〒101-เขตจิโยดะ เมืองโตเกียว ที่ 1-2-5 อิทสึฮาชิ 108050 สำนักพิมพ์ชูเอ็นฉะ วารสารโชเน็นจัมป์กองบรรณาธิการ

จะได้นึกถึงได้ตลอดเวลา

ต้องเก็บใส่กล่องไว้อย่างดีล่ะนะ

ต่อไปนี้ก็มาสร้างความทรงจำดีๆ กันอีกเยอะๆ นะ

เรื่องขมๆ

ในนั้นก็มี

อยู่บ้างแหละนะ

อึก

คิว

ริโทกุมัง

รุ

อึก

พัก 10 นาที—

ครับ/ค่ะ

คโย คุณไทโชไหวไหม

เมนูมันไม่จืดไปเหรอครับ/คะ

คงเพิ่งหายป่วยสินะ

ไหว...

ขอโทษนะ ตอนที่ยุ่งๆ

●●●

ที่ไม่ได้ช่วยคุณได้

ไม่เป็นไร

อึกๆ คุณไดฟุมิสินะ ถึงแล้ว

ฮิโคะโย

บอกแล้วไงว่าจะต้องเช็คให้แน่ใจว่ามันไม่หกออกไป!

โอยยยยย

ใครกันน่ะ—

มารยาทเนี่ย มันต้องแสดงออกมาตอนลงเล่นสิ

ฟุคิฟุ

เดี๋ยวฉันจะเตือนอีกทีนะจากฝั่งฉันเอง

เปล่าค่ะ ให้ฉันเป็นคนพูดเอง

ถ้าครั้งหน้าล่ะก็ มีนรกอะไรมารออยู่...

...ฝากด้วยนะ

ยูโตะคุง

อ๊ะ แค่แอบดูนิดหน่อยเองนะ

ไปกวนซ้อมชมรมเหรอ?

เปล่า ตอนนี้กำลังพักอยู่

อย่ามองมาเลยยยย!!!!

ว้าว ขอโทษค่ะ

แฟนดึงตัวนะ!

เสียงดังจังเลย

ไดกิ

ช่วงพัก

ยังไงก็

อาจจะไม่ไหวเท่าไหร่

เอ๊ะ

ระวังวันวางจำหน่ายด้วยนะ!!

ฉันอกหักแล้วล่ะ

นั่นมันน่าเสียใจจัง

ก็ตอนที่แพ้ไดกิแบบดิวซ์ในการแข่งขันชั้นปี 1 ที่โรงเรียนมัธยม...

ตอนนั้นน่ะ คโย คุณไทโช—

แอโนะฮาโกะ

ตัวเองในร่างจริง ที่สารภาพกับเพื่อนสนิท—