ตอนที่ 206

สุดท้าย ชีวิตของตัวเองเนี่ย

☆เบื้องหลังความสำเร็จอันรุ่งโรจน์น่ะ...

＃206 ยังไม่มีนะ มิอุระ โคจิ มิอุระ โคจิ

ก็ต้องจัดการตัวเอง

ต้องทำอารมณ์ให้ตัวเองดี

เวลาที่อาการไม่ดี ก็ต้องปรับเอง

ไม่มีใครที่เข้าใจปัญหาของฉันได้ 100% เลย

ดังนั้นก็ต้องทำอะไรสักอย่างด้วยตัวเอง

เพียงแต่ว่า

นิดเดียวเอง...

อ่า ตรงนั้นว่างอยู่นะ

ฝั่งทางเดินเหรอครับ? ฝั่งหน้าต่างเหรอครับ?

งั้นก็ ฝั่งหน้าต่างนะครับ

ถึงอย่างนั้นก็ยังจะขึ้นไม่ทันนี่นา

ฟู่~

อึ๋ย คอ

ถ้าเป็นฮินะ

ก็คิดว่าเธอคงทำอะไรเปิ่นๆ ออกมาซะอีก

ฉันแค่

น่าอับอายชะมัด!

ตามหาคุณอาราคาวะกับพวกเขาน่ะ!

ก็ขึ้นไปตามปกติเองนะ

โอ๊ย!

ขอโทษนะ

ไม่เป็นไรหรอกน่า

เดี๋ยวจะเลี้ยงให้เป็นการใหญ่เลย

ไม่นะ เยลลี่ร้านเซนโซกุเหรอ!?

ก็ไม่ใช่ฮินะนี่นา

เอ่อ จริงๆ แล้ว

ดีแล้วล่ะที่ได้กลับช้าหน่อย

เฝียวมันก็ส่งเสียงดังน่ารำคาญนี่นา

ไดกิใจดีนะ

บางทีใครๆ ก็คงทำแบบเดียวกัน

อ๊ะ คุณนักเรียน

ก็ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อยครับ/ค่ะ

ไปเที่ยวกับแฟนเหรอครับ/คะ?

คนแบบนั้นน่ะ...

รถไฟขบวนนี้~

มุ่งหน้าสู่โตเกียว~ สถานีที่จอดระหว่างทางน่ะคือ...

พอถึงบ้านเนี่ย แทบจะ

ขึ้นเป็นนักเรียนปี 3 แล้วนะเนี่ย

ก่อนหน้านั้นก็เป็นวันเกิดของฮินะนี่นา

ดีจังเลย เกิดก่อน

ฮินะก็จะกลายเป็น 17 แล้วเอง

เข้าปี 3 แล้วด้วย

การคัดเลือกอินเตอร์ไฮก็

กำลังจะเริ่มขึ้นแล้วล่ะ

พอกลับไป จู่ๆ ก็

บัดเก้แรงขึ้นรึเปล่านะ

ความเร็วของชินคันเซ็นเนี่ย

เป็นความสามารถที่

ถูกมอบให้

แต่ก็ไม่พอใจสินะ

สมแล้วที่เป็นฮินะ ฮินะ

รู้เรื่องนี่นา ไดกิ

ปีที่แล้วน่ะ

รู้แล้วน่า ไดกิปีที่แล้วก็เข้าอินเตอร์ไฮได้นี่นา

ประมาทไม่ได้นะ

ปีนี้ก็ไม่เป็นไรหรอก

ยังต้องชนะอีกเยอะนะ

คนที่ยังไม่ได้ชนะเนี่ย

ถึงอย่างนั้นก็

ไดกิก็ต้องชนะสิ

ตั้งแต่นี้มาก็

อย่างมั่นคง

ตรงที่แพ้คู่ต่อสู้

พัฒนาฝีมือ

แล้วก็ชนะมาได้

ในภาพแบบนั้น

เมื่อก่อนฉันน่ะ...

ถึงจะพูดแบบนั้น

ก็จะไม่ซื้อร้านเซนโซกุหรอก!

มันไม่ใช่แบบนั้นนะเฟ้ยยย!

แต่พอฮินะพูดแบบนั้น

ก็รู้สึกเหมือนว่าจะชนะได้นะเนี่ย

ฮินะอาจจะบอกว่าโกหกก็ได้นะ

แต่ว่าฉันน่ะนับถือฮินะมากเลยนะ

เรื่องที่ว่าอยากจะชนะน่ะ หรือว่า

เพื่อผลลัพธ์อะไรทำนองนั้นน่ะ

บางทีความรู้สึกพวกนั้นมันก็เข้ามานำหน้าไปก่อนน่ะ

ฮินะไม่ได้รู้สึกถึงความโลภในแง่ดีนะ

คงเป็นเพราะว่าเวลาที่ได้สัมผัสกับการแข่งขันเนี่ยมันยาวนาน

และเพราะว่าเธอได้สร้างผลงานออกมาในหลายๆ ด้านสินะ

ฉันน่ะเคารพในท่าทีที่เธอทุ่มเท

จนกระทั่งยิมนาสติกศิลป์มันกลายเป็นส่วนหนึ่งของฮินะเลยล่ะ

ถ้างั้นหลังเลิกเรียนเจอกันที่บ้านฉันนะ!

ชิซะจังกับยูโกะจังก็ชวนมาด้วยสิ!

ดีจังเลย ดีจังเลย!

แม่บอกว่าทำคุกกี้ได้

อันนี้อร่อยจัง!

ของใหม่ด้วยนะ

ฮินะจัง...

นี่ๆ

เป็นคุณโชโนะนี่นา!

นั่นไง ลูกสาวของนักกีฬาโชโนะ

ลูกสาวของฉันเอง

ฉันน่ะ

ตรงกันข้ามนะ

ขออีกชิ้นได้ไหมครับ!

อย่าหยุดเลยนะ!

เส้นทางมันง่ายเกินไปนะ!

เอ๊ะ

เอ๊ะ

อย่าตีแค่ส่วนบนนะ

เอนตัวลงหน่อยนะ

เอ้า เชิญเลย

ฮินะ

ไปอินเตอร์ไฮด้วยกันนะ

ไดกิเนี่ย

กับเพื่อนสนิท

ถึงพูดเรื่องแบบนี้

ก็ได้รับมาจากคุณโทกะ

ว่า

ฉันนี่รู้สึกว่า

ถ้าไม่สารภาพรักกับคุณชินกะให้เร็วๆ

แย่สุดๆ เลยนะเนี่ย

ทำไมล่ะ

ถึงรู้สึกดีใจขึ้นมาอีกแล้วนะ

เตียงที่ต่างถิ่นนี่

มันไม่ค่อยจะเข้ากับความรู้สึกเหมือนเคยเลย

สิ่งที่ปิดซ่อนไว้

ดันไปฝันถึงเข้าให้

ถึงจะคิดว่าตัวเองได้ปรับเปลี่ยนมันไปแล้ว

แต่ในส่วนลึกของใจมันก็ยังมีอยู่

แล้วก็แบกมันไว้คนเดียว

ทำได้แค่ก้มหน้ามองไปข้างหน้าเท่านั้น

แต่ถึงอย่างนั้น

ในเวลาแบบนี้ เธอก็ยังมอบคำพูดหวานๆ ให้

อยู่ข้างๆ

อยู่ตรงนี้...

ฉันอยากให้เธออยู่ข้างๆ ฉัน

โอ้โห

อ๊ะ ตื่นแล้วเหรอ?

ใกล้ถึงโตเกียวแล้วนะ

เพราะว่าฉันนอนมาตลอดเลยนะ

คอฉันปวดจัง...

พวกนายเจ๋งจริงๆ เลย!!!

การรวมกลุ่มกันนี่

ฮินะ!!

ขอโทษนะ!

พวกเราก็จะไล่ตามไปด้วย!

คุณทัชิโนะ ขอโทษนะครับ...ที่ทำตัวตามใจตัวเอง

ก็เพราะว่าฉันบอกว่าอยากจะไปช้อปปิ้งนี่นา

ไม่คิดเลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น...

ไม่เป็นไรนะ

โอ้โฮโฮโฮโฮโฮ

คุณครู

ไดกิ ช่วยให้อภัยพวกเราด้วยนะครับ

การเทศนา ฉันนี่จะรับเอง

คัคโซอยู่เหรอ!?

เรียงความสะท้อนคิดในภายหลัง! ทั้งสองคนเลยนะ!

ฉันด้วยเหรอ!?

มีอะไรเหรอ?

จุดที่กำหนด จอง เวเนะ ต้นกำเนิด

ยังไม่มีเลยนะ

มีอะไรบางอย่างเปลี่ยนไปแล้ว! สีประจำศูนย์ทัศนศึกษาครั้งหน้า!!

#206

กล่องสีคราม