ตอนที่ 227

คาโอมะกับความสัมพันธ์ ซีรีส์โทรทัศน์ฤดูใบไม้ร่วงปีนี้ประกาศการออกอากาศและเซ็นเตอร์คอลอร์ฉลองก่อนวางจำหน่ายคอมิกส์เล่มล่าสุด! ☆ความรู้สึกที่เปลี่ยนไป แต่ความสัมพันธ์ไม่เคยเปลี่ยน──. ทีวีวโคเม ซีซั่น 2 ประกาศออกอากาศฤดูใบไม้ร่วงปี 2026 และเซ็นเตอร์คอลอร์ฉลองก่อนวางจำหน่ายคอมิกส์เล่มล่าสุดที่ 24!

แห่งสีน้ำเงิน

มิอุระ โคจิ

#227

การเปลี่ยนแปลง

เหมือนเสื้อหนาว โอบกอดความรู้สึกไว้

กับวัยเยาว์ที่เต็มสองมือ

คอมิกส์เล่มล่าสุดที่ 24 ที่มียอดขายสะสมเกิน 9.6 ล้านเล่ม จะวางจำหน่ายในวันพุธที่ 4 กุมภาพันธ์! ส่วนฉบับนิยายชุดที่ 2 ที่มีเรื่องราวของมาซะและอาโยอุระ กำลังวางจำหน่ายอย่างดีเยี่ยม!

โทรทัศน์ ทีวีมานิมะ ซีซั่น 2 ประกาศออกอากาศฤดูใบไม้ร่วง ประกาศแล้ว! ออกอากาศฤดูใบไม้ร่วงปี 2026! ข้อมูลล่าสุดอย่างเป็นทางการที่ ยูกะ ข้อมูลล่าสุดได้ที่บัญชี X อย่างเป็นทางการ (@aonohako_PR)

☆รสชาติสุดประทับใจของหน้าร้อนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2

ว้าวววว...

นี่แหละ!

ชะ

แฮปปี้!

โล่งอกจัง...

ไม่ใช่ให้เลี้ยงเองนะ

เป็นเงินคุณพ่อคุณแม่ต่างหากล่ะ

วันนี้ถ่ายรูป

ไม่ต้องถ่ายเหรอเนี่ย?

เอ๊ะ

อาาา

ก็ไม่เป็นไรน่า!

อร่อย

แล้วควงะนั่นกินคนอื่นทำไมอ่ะ?

แป๊ะ

แป๊ะ

ผม...เกษียณแล้วนี่นา...

อย่าเอาเรื่องเกษียณมาเล่นสิ

ตอนมาครั้งก่อนนี่ ม.2 ใช่มั้ย?

นานขนาดนั้นเลยเหรอ

ตอนนี้เป็น ม.6 แล้วนี่นา

แต่ว่าก็ไม่ค่อย...

รู้สึกคิดถึงเท่าไหร่ก็ไม่รู้สิ

เข้าใจเลยว่ะ

ตอนก่อนๆ ไม่มีพวกเล่นบอลโดจจี้เลยนะ

เรื่องแบบนั้นเหรอ!?

โอยยยย!?

พวกอากิระจะมาเมื่อไหร่เนี่ยยย

เล่นกันแค่ 3 คนมันน่าเบื่อโว้ย

ไม่มีคนนอกด้วยสิ

เอ๊ะ

ขอร่วมด้วยหน่อย!

ฮินะ!?

นี่ๆ! พวกเธอ

เล่นด้วยกันสิ

ชอปปู่แห่งสีน้ำเงิน!

ว๊าก!

เก่งนี่นา...

เล็งมาที่เท้าเลยนะ

คงเป็นแค่เรื่องที่โยนไม่เก่งมั้ง

ฟุฟุฟุ... ทำเป็นว่ามองเหรอ?

นี่ไง

ที่เท้า!

โยนมาเลยสิ

ให้โยนไปข้างหน้าสิ

นึกภาพว่าโยนจากไหล่

ไม่เป็นไร

ถ้าเป็นพี่คนนั้นผมยิงโดนแน่

ไม่หลบเด็ดขาด

เคยแข่งในรายการอินไฮมาแล้วนะ

ไม่รู้ทำไม แต่ผมยิงโดนอยู่แล้ว

โด่ววว!!

ว้าว

ให้

ไปเลยยย!

โอ้

ดีมากเลย!

เริ่มจากเท้าเลย

หอบ!

สุดยอด!

ชิ! นี่เป็นไงล่ะ!

ยังไม่พอเลย!

อาฮ่าฮ่า!

แบบนี้เป็นไงล่ะ!

โย่วๆๆ

อ๊ะ

อันตรายแล้ว!

พี่ชาย...

เจ๋งว่ะ...

ถ้าเจ็บขึ้นมาจะทำไงล่ะ!

ระวังตัวด้วย

มันช่วงของการแข่งขันนะ!?

ถ้าเจ็บแล้วกระทบกับท่าแสดงจะทำยังไง!

เราอยากให้ฮินะทุ่มสุดตัวแล้วก็...

เก็บผลงานไว้ให้เรานะ!

เชียร์ให้สุด ๆ ไปเลยนะ...!

ขอโทษนะ มาช้าจังเลย

อ๊ะ อากิระ! ช้าจัง

อ๊ะ ผม ผมเอง

เดี๋ยวจะซื้อเค้กให้พวกน้องๆ ด้วยดีไหมนะ

เอ๊ะ...

อย่างที่คิดไว้เลย คุมาซะมองการณ์ไกลจริง...

ไหวพริบดีนะ...

ทางเราเองก็รู้สึกอึดอัดนิดหน่อยนะ

โอ้!?

โย่ว

ทักกิ...

แบบนั้นแหละ คือเสน่ห์ของคุณโอคิ

แบบนั้นเหรอ?

ทำตัวอ่อนโยนราวกับเป็นเรื่องธรรมดาเลย

...ตอนอยู่ ม.1 น่ะ

ตอนที่ฉันไปชนกับคนอื่น

แล้วกังวลว่าตัวเองจะบาดเจ็บ

เราก็เคยไปห้องพยาบาลด้วยกันใช่ไหม

ตอนนั้นนะ

เขาบอกว่าสามารถคิดเรื่องของตัวเองเป็นอันดับแรกได้

มันทำให้ดีใจจัง

ไดกิ บางทีก็

คิดถึงฉันมากกว่าฉันคิดถึงเขาซะอีกนะ

ถึงจะเป็นแค่เพื่อนก็เถอะ

แต่นั่นมัน

ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน...

สำหรับฉันก็ตาม

มีอยู่นะ

รู้สึกว่าฮินะเขาเป็นห่วงเรามากกว่าน่ะ

เมื่อกี้

ที่เขาบอกว่าไม่คิดถึงอย่างที่คิดนี่สิ

ตอนผมอยู่ ม.ต้น

มีโอกาสได้ไปสถานรับเลี้ยงเด็กที่เคยไปฝึกอาชีพ

พอเห็นอาคารโรงเรียนน่ะ

ก็รู้สึกว่า... โอ้ คิดถึงจังเลย

แต่นะ

ห้องน้ำมันเล็กจังเลย

นี่คือเหรอ?

แบบนั้นนะ ไม่ได้รู้สึกถึงความคิดถึงเลยสักนิด

ถึงแม้ว่ามันจะเป็นภาพวิวเดียวกันก็ตามนะ

พวกเรามันเปลี่ยนแปลงกันมากเกินไป

จนอาจจะ...รู้สึกว่ามันคิดถึงได้

ก็เป็นไปได้นะ

พวกเรามันเปลี่ยนไปแล้วนะ

ฮินะ ฮินะเนี่ย...

เขาชอบผม

แล้วผมก็รู้เรื่องนั้น

แต่ว่า

ก็มีคนสำคัญอย่างคุณชินกะอยู่

แล้วตอนนั้นมัน

มันกลับไปไม่ได้แล้วล่ะ

ถ้าไม่ได้ชอบ

ก็คงจะเป็นแบบเดิม

ถึงจะเป็นแค่เพื่อนกันก็ดีออก

แต่ว่านะ

สวนโมมิจิ

สำหรับฉันมันไม่ใช่แบบนั้นเลยนะ

การเปลี่ยนแปลงแบบนี้

ผม

กับฮินะคนใหม่นี่อีกนะ

อยากเป็นเพื่อนสนิทกันจัง

ทุกอย่างที่ฉันรู้สึก

คือความรู้สึกของตัวเองนี่แหละ

ที่ต้องบอกให้อีกฝ่ายรับรู้

คุณฮินะเป็นคนบอกฉันเองนะ

＃227／จบ

ว่าคือการเป็นตัวของตัวเอง

อ่าวะ โนะ ฮะโกะ

☆ความรู้สึกนี้ สลักลึกลงในใจจัง