ตอนที่ 238

จะเรียกนะ

หมายเลขการแข่งขัน—

ที่บอกให้เตรียมตัวล้างคอ

คุณโอคิด้วยล่ะ

การสู้โดยเตรียมใจที่จะแพ้ต่างหากที่ดูเสียมารยาทนะ

ถ้างั้นก็

อุ๊ย น่ารำคาญ

เกมแรก

เต็มที่เลย

ลาวอลเพลย์!

☆คู่จัดสรรศูนย์กลาง!

☆เข้าสู่รอบคัดเลือกเขต IH! มังงะเล่มล่าสุดเล่ม 25 ออกวางจำหน่ายวันศุกร์ที่ 1 พฤษภาคม!!

มิอุระ โคจิ อะโอนะฮาโกะ

ไดกิ! สู้ๆนะ!

ฮารุโตะ! แต้มเดียว!

ดูเหมือนไดกิจะเข้าฟอร์มดีนะ!

ฮารุโตะก็ไม่แพ้เหมือนกันนะ!

ไอโต้

คอร์ตนั้น คู่ชิงของเอเมย์สินะ

เจ้าโทะมะ กับ ยูสะ ฮารุโตะ...

ใช่แล้ว น้องชายของยูสะจากซาชิคาวะสินะ

ตอนมัธยมต้นน้องก็อยู่ซาชิคาวะไม่ใช่เหรอ

ทำไมต้องย้ายไปโรงเรียนอื่นด้วยนะ

คงจะตามการฝึกของซาชิคาวะไม่ทันมั้ง!

ก็พี่เขามันเหนือกว่าตั้งเยอะ

การแข่งครั้งนี้ก็คงเป็นยูสะคุงได้ที่ 1 อยู่ดี

จะเชียร์ให้สมกับเป็นตัวแทนจังหวัดเลยล่ะ

เฮ๊ะ

น่ารำคาญชะมัด

ถึงยังไงที่สองก็ต้องเป็นยูสะ ซาชิคาวะอยู่ดี

ก็จงคิดให้มันเจ็บใจกว่านี้สิ

เพื่อให้ตัวเองยอมแพ้ได้

อย่าเอาคำพูดสวยหรูอย่าง

การยกย่องคนอื่น หรือการเชียร์มาแปะใส่มันสิ

ยังไม่มีอะไรตัดสินได้เลยสักอย่าง

อย่ามาตัดสินอนาคตที่ยังไม่มาถึงซะเองสิวะ

ฮารุโตะเนี่ยนะ

คิดว่า "ความแข็งแกร่ง" เนี่ย

คืออะไรล่ะ?

คุณฮิเดโต้

เป็นบทสนทนาที่เหมือน

ก็คือความสามารถที่สูงไงล่ะ

1

ของในมังงะเลยนะ

แต่บางครั้งมันก็เป็นเรื่องของสภาพจิตใจ

ที่ทำให้แสดงความสามารถออกมาไม่ได้ด้วยนะ

●●

เรื่องแบบนี้มันก็มีอยู่รอบตัวเยอะนะ

ฉันมองแล้วก็คิดว่า

ความแข็งแกร่งน่ะ

ไม่ใช่เพราะคนอื่นเป็นยังไง

แต่เพราะตัวเองอยากทำ

มันน่าจะเป็นพลังในการปกป้องตัวเองนะ

มันยากที่จะปฏิเสธ

ชูจิ ฮิอิรากิชอบแบดมินตัน

เพราะว่าตัวเองมีจิตใจที่บริสุทธิ์เหมือนเด็กประถม

แล้วก็ปกป้องสิ่งนั้นมาตลอดถึงได้ชนะได้

ที่ฮารุโตะไปที่เอเมย์ก็เพราะ

เพราะว่าที่นั่นเขาสามารถปกป้องตัวเองได้มากกว่าที่ซาชิคาวะ

ฉันคิดว่ามันเป็นการตัดสินใจที่ดีที่แสดงออกถึงความแข็งแกร่งแบบนั้น

แต่ว่า

แกเองก็แอบไม่ชอบตัวเองอยู่ล่ะสิ

จริงๆ ตอนนี้ก็ สิ่งที่ควรจะปกป้องตัวเอง

ก็เป็นแบบนั้นน่ะสิครับ

ผมคงจะเป็นคนที่รู้สึกโกรธได้ง่ายกว่าใคร

เพราะว่าแพ้มาเรื่อยๆ

ในแต่ละครั้ง

ความรู้สึกที่น่าเกลียด

ก็จะผุดขึ้นมาเรื่อยๆ

อย่างเช่น

คนแบบนี้

ที่ตรงไปตรงมา

แม้จะมีความรู้สึกเสียใจอยู่

แต่ก็ไม่ทำตามที่คนอื่นพูด

แล้วยังมุ่งหน้าต่อไปได้

คนแบบนั้นที่คนอื่นรักนี่ล่ะนะ—

นำไปไกลลิ่วเลย!

ฮารุโตะ! สู้เข้าสิ!!

ไม่เป็นไร! ต่อจากนี้! ต่อจากนี้แหละ!

แต่ว่า

เมื่อถูกนำไปเปรียบเทียบ

แล้วก็สงสัยว่าตัวเองทำไปเพื่ออะไร

ก็ไม่เคยต้องกังวลเลยใช่ไหมล่ะครับ?

ความเสียใจน่ะ

และความมุ่งมั่น

ก็ใช้เป็นแรงผลักดันไม่ใช่เหรอ

ถึงแม้ว่าจะลำบาก แต่ว่ามันก็มีความสุขเหมือนกันไม่ใช่เหรอ

ตาเปิดขึ้นแล้วสิ

ถ้าหากว่ายอมแพ้ทุกอย่างได้ง่ายๆ

จนกระทั่งไม่สามารถ

รักษาความร้อนรุ่มนี้ไว้ได้

ตัวแบบนี้ของฉันเอง กลับ อาจจะก็ไม่เลวนะ

ลูกเล่นหลอก!

นี่มันเป็นไม้ตายของฮารุโตะนี่นา!

ตั้งแต่รุ่นพี่ๆ เลิกเล่น

ผมก็กำลังเรียนรู้อยู่เลยครับ

ก็บอกว่าถ้าเป็นช่วงสั้นๆ มันไม่ไหว

สอนให้

ตอนนี้ยังมีเวลาจนถึงการแข่งขันครั้งหน้าด้วยนี่ครับ

น่ารำคาญ...

อื๊อ

ถ้าจับจังหวะได้ล่ะก็...

แต่เดิมแล้ว

ต้องหาสไตล์การเล่นที่ต่างออกไป...

เพราะว่าแพ้ชูจิมาตลอด

ซ้อม! ซ้อมให้เต็มที่!!

อีกแล้วเหรอ ฮารุโตะ...

พวกเราส่งผลกระทบซึ่งกันและกันนะ

ส่วนที่ได้รับอิทธิพลไปแล้ว

แม้แต่ตัวฉันเองที่แอบไม่ชอบตัวเอง

ก็สามารถชอบได้เลยนะในส่วนที่เป็นองค์ประกอบเหล่านี้

อาจจะเป็นเพราะตรงจุดแบบนั้นล่ะนะ

สู้เข้า!

อื๊อ

อ๊ะ แล้วก็...

เมื่อก่อนบอกว่าความโกรธมันเป็นแรงผลักดันไม่ใช่เหรอ

นิชิดะ

ฮารุโตะ?

ตอนดูอยู่ที่โรงยิม

ดูเหมือนจะสนุกจากใจเลยนะ

ไม่รู้ตัวเลยว่าแค่เล็กน้อย

ก็ได้ซึมซับความตรงไปตรงมาไปด้วยซะด้วยสิ

อย่ามาผ่อนมือสิวะ!

ให้ฉันจัดการเอง!

ชูจิ!

พุ่งเข้าใส่หน้าอกของยูซะ ความทรงจำในวันวาน—... ฉบับหน้าหน้ากลาง!

กล่องสีคราม