ตอน 247: Chapter 247

★สีน้ำเงินเรืองรอง สัญลักษณ์แห่งฤดูร้อน!

กล่องสีคราม

＃247 มาทานด้วยกันนะ มิอุระ โคอุนิ มิอุระ โช

ทะเล~~~!

โอ๊ะ

อุ๊ย

แป๊ะ

แป๊ะ

อา

อยู่...

เด็กเหรอ...?

...ผม

สั้นลงแล้วนะครับ

อ่า ใช่

รอบคัดเลือกจังหวัด

เพราะว่าคุณโอคิชนะนี่ครับ

●●

แต่ว่านะ

ถึงจะแพ้ไปในรอบชิงชนะเลิศระดับอินเตอร์ไฮ

สุดยอดเลย!!

ก็เข้าชิง 4 คนแล้วนี่ครับ

ถึงจะพูดแบบนั้น

แต่ก็ยังไม่พอใจอยู่ดี

ทั้งผลของตัวเองด้วยนะ

แล้วก็คุณยูซะ

ก็ชนะเลิศมานี่ครับ

ต้องผ่านไปให้ได้อีกแล้วสิ

รู้สึกเหมือนพวกคุณสองคนจะเป็นแบบนี้ตลอดไปเลย

ไม่ว่าจะชนะหรือแพ้

เป็นคู่แข่งที่ดีจริงๆ นะครับ

ครับ

คึซะ

อึก อ่า โย่

สองคนที่มองหน้ากัน...

อิจฉาจัง

ทำไมล่ะ!?

ให้ความสนใจกันมากเกินไป

แต่การที่ได้จับมือคุณไดกิแบบนี้

ก็มีแค่ฉันคนเดียวนะคะ

ก่อนกับหลังการแข่งขันก็มีการจับมือกันนะ...

ห๊ะ!

คนทรยศเอ๊ย!

อา

พวกคุณกำลังแข่งกันอะไรกันเหรอครับ

โอ้

รู้สึกเหมือนเคยเจอมาก่อนเลย...

วันนี้ก็มีคนใช้ชีวิตวัยรุ่นแบบนั้นสินะ

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ

วันนี้อากาศดีจังเลยนะ

อุ๊ย!

ไม่เป็นไรเหรอ!?

ร้านริมหาด

คุณไดกิ!

แบดมินตันชายหาด!

ไม่ใช่วอลเลย์เหรอ?

เราจะทำให้มันเป็นที่นิยมให้ได้เลย

แถมลูกยังใหญ่ด้วย

(=k=2)

อา โดนง่ายดี ช่วยได้เยอะเลยนะ

งั้นคนที่แพ้ต้องทำตามที่คนที่ชนะบอกนะ

อะไรก็ได้ 1 อย่าง!

ได้เหรอครับ/คะ?

อินไฮเบสท์ 4

แน่นอนอยู่แล้ว

よし

มาเล่นกันไหม!

ความแตกต่างของสนาม!!

พูดได้เลยนะเนี่ย

มันขัดต่อจิตวิญญาณนักกีฬาเลย...

จริงจังจัง...

ออก!

แคบลงนิดหน่อยก็ไม่เป็นไรครับ

ขอบคุณครับ

แล้วก็ช่วยใช้มือซ้ายด้วยนะครับ

ยังจะเรียกร้องอีกเหรอเนี่ย

ไปแล้วนะ!

ฝั่งนี้มันไม่ไปนะ!

ทางลมขึ้น!!

เอาล่ะ โอกาสแล้ว!

เนียนจัง!

พลังของชมรมแบดมินตันนี่แหละ!

อีกนิด

เอาล่ะ! ทิศทางลมเปลี่ยนแล้ว!

เปลี่ยนคอร์ตกันดีกว่า!

ไม่ได้ค่ะ

ช่วงเวลานี้

กับรุ่นพี่

เก็บเอาไว้

สักที

ก็คงจะดีนะ

แต่มันก็เป็นไปไม่ได้นี่นา

ก็ยังถูกเอาใจ...

แม้แต่ลม...

ถ้างั้นก็

การต่อต้านก็ยังอ่อนแออีก...

ให้กับคุณจินทสึเซ็นไป

ของรางวัล?

จะมอบของรางวัลให้ไหมครับ

รบกวนรอสักครู่นะครับ

รอนานเลยนะครับ/คะ

เอาล่ะครับ/ค่ะ ทุกคนช่วยเปล่งเสียงตามด้วยนะครับ/คะ!

พันคน!

เอามาจากไหนเหรอ?

ฝากไว้ที่โรงแรม

วันเกิดทะเลก็เป็นธรรมเนียมแล้วสินะ

อายุห่างกันอีกปีอีกแล้ว

หนึ่งปี...

มันไม่สำคัญหรอก

พอโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว อายุห่างกันปีนึงน่ะ

ก็ไม่ต่างจากน้ำหนักตอนกำลังลดอาหารหรอก

คุณยูกิโกะบอกไว้แบบนั้นนะ

นั่นมันไม่ดีเลยนะ

ครับ/ค่ะ

ทานเยอะๆ นะครับ/คะ

อีกนิด

อร่อยจังเลย

เอ๊ะ? ส้อม...

มีแค่อันเดียวเองนะ

เอ๊ะ

เดี๋ยวไปเอามาให้นะครับ/คะ!

ไม่เป็นไรครับ/ค่ะ

มากินด้วยกันเถอะ

ช่วงเวลานี้

ถึงจะตัดมันออกมาไม่ได้

แต่ว่าเวลา

เค้กที่กินด้วยส้อมอันเดียว

ความทรงจำก็จะเพิ่มขึ้นมา

กูงูงูงู

ได้เหรอ!?

แค่นิดหน่อย

คราวนี้เป็นบีชบาสเกตแล้วสินะ

☆ในยามที่เปลี่ยนผัน ความรู้สึกที่ไม่เคยเปลี่ยน...

ประตูคือ!?

แขนแบบนี้... โค้งเข้าหากัน

ผู้เล่นคนเดียว...

ถึงจะมีความรู้สึกเหงาอยู่บ้าง

ก็ขอให้ต้อนรับช่วงเวลาถัดไปให้ได้นะ

อาโอะโนะฮาโกะ