จินกะรุ่นพี่!?
ไม่ไหวครับ! ตอนนี้ผมรู้สึกไม่ค่อยดีเลย...
ถ้าย้ายไปแล้วจะแย่แน่ๆ ออกไปเลยนะ...
ช่างเถอะ
คนป่วยก็ควรจะเงียบๆ หน่อยสิ
ครับ
มังงะเล่มที่ 2 สุดปัง แถมเป็นฉบับเปิดตัวธีมฮาโลวีนด้วย!
“กล่องสีฟ้า”
จ๋า
หืม?
ซูวา
ก๊อกกัง
☆ไดกิที่นอนซมอยู่บ้าน เหลือแค่สองคน
ครับ
มีอุด้งอยู่ ก็ลองหาอะไรเข้าท้องไปก่อนไหม?
อุด้ะ...
ฝีมือทำอาหารของคุณจินกะรุ่นพี่!?
ครับ
คุณยูกิโกะดูเหมือนจะกลับช้าหน่อย
ขอโทษที่มันเป็นแค่อะไรที่ง่ายๆ นะครับ
ฝีมือการทำอาหารของไอ้พวกไร้สาระนี่...
ขอรับประทานครับ
ม
ะ
จมูกตันจนรสชาติไม่รู้เลย...
เป็นอะไรไปเหรอ?
ถ้ามีอะไรอีก
ที่อยากได้ก็บอกนะ
ขอบคุณมากครับ
หืม?
ไม่นะ
แค่ 2 เม็ดก็พอแล้วเหรอ...
ไม่ได้เจอกันนานเลย
มาอยู่ใกล้ขนาดนี้...
เอ่อ...
ตอนนี้ผมไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ ครับ
อืม
กลับไปที่ห้องได้เลยครับ
จะอยู่ตรงนี้จนกว่าไดกิคุงจะหลับเลยนะ
อาการอาจจะแย่ลง
ได้นะ
แต่ว่าก็ยังไม่รู้สึกง่วงเลยนี่นา...
ถ้างั้นเราคุยกันนิดหน่อยได้ไหม?
นี่ไง ทั้งการแข่งขัน หรือว่าสอบน่ะ
ช่วงนี้เราไม่ได้คุยกันเลยนี่นา
อีกอย่าง ไดกิคุงก็เคยพูดไว้นี่
ว่าพอการแข่งขันเสร็จแล้ว
จะมีเรื่องอยากถามฉันน่ะ
ถ้าเหนื่อยล่ะก็
ก็พูดแบบนั้นนี่นา?
คงจะอยากจะปัดทิ้งสินะ
ไม่ใช่แบบนั้นซะหน่อยครับ
แค่ว่าตอนนั้น
ผมมีความมั่นใจพอที่จะได้ฟังเรื่องนั้น
งั้นให้ผมถามก่อนได้ไหมครับ?
อีกแล้วเหรอ...?
ครับ...
ผมเห็นประกาศของชมรมแบดมินตันวันนี้
ที่เขียนถึงเป้าหมายของชมรมน่ะครับ
ถ้าเป็นไดกิคุงล่ะก็
น่าจะเขียนว่า "เข้าร่วม IH" ล่ะนะ
ก็เลยสงสัยว่าทำไมถึงไม่เขียนล่ะ
นั่นมัน...
ในการแข่งขันน่ะ
มีหลายจุดที่คิดว่า ถ้ามีการตบสแมชได้ก็คงจะดี
แล้วก็
สำหรับผม
มันอาจจะไกลเกินไปก็ได้
ก็เลยคิดแบบนั้น
คุณอาจารย์มิอุระ โคจิ เป็นนักเขียนที่น่าสนับสนุนมากๆ เลยนะครับ★ การได้อ่านมังงะของคุณอาจารย์มิอุระ โคจิ มีแค่ในนิตยสารโชเน็นจัมป์เท่านั้น!! ฝากเป็นกำลังใจด้วยนะครับ!!
บะหมี่ต้ม
พอได้ลงแข่งจริง ๆ แล้ว
ก็มีแต่คนที่เก่งกว่าฉัน
คุณจินทสึนะ
ถึงจะรู้ถึงความเข้มงวดของระดับ H ในปีหนึ่ง
แต่ก็มีความตั้งใจที่จะท้าทายอยู่
ส่วนฉันน่ะ แค่
อยากไป
อยากชนะเท่านั้นเอง
อาจจะดูไม่รู้จักประมาณตัวเองไปหน่อย...
หืม?
เอ่อ...
ยิ้มอยู่นี่เหรอครับ?
ขอโทษครับ
ไดกิคุงก็คิดเรื่องแบบนั้นได้นี่นา
ชีนัน
โอโซมัสซามะ
ไม่นะ ก็คิดอยู่เหมือนกันนะ
แต่ว่ามันเป็นภาพลักษณ์ที่ไม่ได้แสดงออกมาให้เห็น
เรื่องแบบนั้นน่ะ...
ก็ดีแล้วนี่
ครับ
กินใบไม้แล้ว
เป้าหมายที่อยู่ไกลลิบ
NEW ไดกิคุง
ถ้ามองตัวเองที่อยู่ใกล้ด้วย
แต่สำหรับฉันตอนนี้
เป้าหมายที่อยู่ไกลก็คือ...
ไดกิคุงบอกว่ามีความตั้งใจแล้วนะ
ว่าตัวเองมันไม่รู้จักประมาณตัวเองไปหน่อยหรือเปล่า
ว่ามันอาจจะเกินไปก็ได้
ว่าความตั้งใจมันกลายเป็นความกดดัน
ว่าถ้าประนีประนอมแล้วมันจะง่ายแค่ไหน
ฉันก็คิดแบบนั้นอยู่ในมุมหนึ่งของหัวมาตลอดเลยนะ
จนเกลียดตัวเองที่คิดแบบนั้น
แต่ว่า
เพราะว่ามีเรื่องที่อยากจะไป IH
ฉันเลยตื่นได้เป็นคนแรกในตอนเช้าเลยล่ะ
เพราะฉะนั้น ฉันอยากจะเป็นแบบนี้ อยากทำแบบนี้
ก็อยากให้คุณให้ค่ากับสิ่งนั้นนะ
การมีเป้าหมายที่อยู่ไกล
ก็อยากให้คุณไม่ต้องกลัวมันนะ
ถึงแม้ว่าคุณจะดูไม่รู้จักประมาณตัวเองก็ตาม
ถ้าสิ่งนั้นมันกลายเป็นแรงผลักดันให้พยายามได้
ฉันก็คิดว่าแค่นั้นก็พอแล้วล่ะ
คนแบบนั้นเนี่ย ฉันจะ
เป็นกำลังใจให้นะ
แค่ก ๆ ๆ
ไม่เป็นไรเหรอครับ?
ครับ
เนเมะ
หลับไปแล้วเหรอครับ...?
อา
ฉันเอง
ฉันชอบมุมแบบนี้ของคนคนนี้จัง
เพราะว่าตัวเองเคยรู้สึกและกังวล
แล้วก็มีประสบการณ์ในการลงมือทำมาแล้ว
เลยสามารถคิดถึงความรู้สึกของอีกฝ่ายได้ด้วย...
เป็นคนที่ใจดีได้...
ป้ายประกาศ...
จะเขียนเพิ่มเติมให้ครับ
รับทราบครับ
งั้นฉันไปเก็บของก่อนนะ
ให้ฉันทำเองเลยครับ
ไม่ต้องห่วง ปล่อยให้หลับไปเถอะ
แต่ว่า...
อา
บัฟ
อา
☆ถึงคุณโคจิ มิอุระ! จดหมายให้กำลังใจนะครับ!! ที่อยู่ → เท101-โตเกียว จังหวัดชิโยดะกุ อิทสึบาชิ 2-5-108050 ชูเคนฉะ ชูคังโชเน็นจัมป์ บรรณาธิการ
ขอ
โทษครับ
ที่เซไปหน่อย...
เอ๋—...?
มือที่ยื่นออกมาจากระยะศูนย์นั่น... ความหมายของมันคือ—
กล่องสีฟ้า
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/22)
มังงะ ที่คุณอาจชอบ
ตำนานดาบและคทาแห่งวิสตอเรีย
ชีวิตตัวประกอบอย่างตูช่างอยู่ยากในโลกเกมจีบหนุ่ม (ภาคสาธารณรัฐ)
Ace of Diamond act II
แข้งเด็กหัวใจนักสู้
เรย์ไวท์ จอมเวทดาบเหมันต์
วาดเรื่องนี้ก่อนแล้วค่อยตาย
แข้งเด็กหัวใจนักสู้ Brotherfoot
ก๊วนป่วนชวนบุ๋งบุ๋ง
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
จันทรานำพาสู่ต่างโลก
ผมที่ตื่นขึ้นมาอีกทีในยานอวกาศ เลยกลายเป็นทหารรับจ้างอวกาศสุดแกร่ง
