ตอน 28: Chapter 28

กล่องสีฟ้า

＃28 บ้านตัวเอง มิอุระ โช

ขอโทษครับ/ค่ะ!

☆สิ่งที่หลุดออกไปโดยไม่รู้ตัว คำพูดที่ตามมาคือ—

เอ่อ

เมื่อกี้เนี่ย—

บับบาเค็ตสึนี่ควรจะเก็บไว้ที่ไหนดีนะ...

ฉันว่าตรงนั้นนะ

อ๊ะ! จริงด้วย!

ไม่รู้ตัวเลย!

นกกระทา จิเซริมาส

งั้นฉันไปก่อนนะ

ทำอะไรอยู่เนี่ย

ระวังให้มากกว่านี้สิ

ก็รู้ไม่ใช่เหรอ

ขอบคุณที่เก็บให้นะ!

จินกะ เหนื่อยหน่อยนะ

ขอบคุณนะที่ช่วยงานกรรมการพละของฉัน

เปล่าหรอก สนุกดีนะ

เอ่อ

คู่คุณยามากุจิกับคุณซาโต้เลยนี่นา!

อย่ามาล้อสิ!

เขินจังเลย! การที่สนิทกันก็เป็นเรื่องที่ดีนะ

โธ่เอ๊ย

พอเริ่มคบกันแล้ว

แหม เป็นวัยรุ่นจริงๆ เลยเนอะ

คุณยามากุจิก็ยิ่งน่ารักขึ้นเรื่อยๆ เลย

คุณนางิถ้าตั้งใจจะหาแฟน

สนิทกับผู้ชาย...

ก็น่าจะหาได้ง่ายๆ เลยไม่ใช่เหรอ?

อืม ถ้าให้พูดแบบนั้นก็ไม่ได้สนใจอะไรขนาดนั้นหรอกนะ

ตอนนี้ก็มีชมรมอยู่นี่นา

จินกะก็เป็นเหมือนกันใช่ไหม

ใช่แล้วล่ะ

ว๊ะ

ชมรมวอลเลย์บอลเป็นอะไรไปนะ?

อาาา

เขาคนนั้นจะย้ายโรงเรียนแล้วล่ะ

เป็นที่โอคายามะสินะ

เพราะคุณย่าเขาไม่สบายน่ะ

ชมรมวอลเลย์บอลก็พลาดไอเอชไปเหมือนกันนะ

ถึงจะพูดแบบนี้ก็ดูแปลกๆ นะ

ก็ดีที่ได้ไปเอชด้วยสิ

ดีใจจังที่จินกะยังอยู่กับชมรมบาสเกตนะ

เป็นเพราะฉันเลยนะ...

ต้องขอบคุณญาติที่ช่วยดูแลให้ด้วยนะ

แต่ว่านะ

อืม

ถ้าที่บ้านญาติคนนั้นมีหนุ่มหล่ออะไรแบบนั้น

จินกะก็อาจจะมีสัญญาณความรักขึ้นมาก็ได้นะ

ไม่ต้องถึงกับหวั่นไหวขนาดนั้นก็ได้

ก็เพราะว่าคุณนางิเขาพูดอะไรแปลกๆ น่ะ

ก็ดูสิ ถ้าอยู่บ้านเดียวกัน

ถึงจะไม่ได้ไปเดทกันในชมรมก็ยังได้เจอกันนี่นา

นั่นสิ

มันสบายมากๆ เลยไม่ใช่เหรอ?

จินกะดูเหมือนจะไม่รักถ้าไม่ได้อยู่ในระยะประมาณนั้นล่ะ

ถ้าอยู่ใต้หลังคาเดียวกันนี่ก็...

คงจะเผลอไปใส่ใจเข้าล่ะ

ถ้าชอบฮาสุกะด้วยนี่จะดียิ่งขึ้นไปอีก!

มันไม่ได้ง่ายๆ แค่นั้นซะหน่อยนะ

คุณพูดว่าอะไรนะ?

อืม ไม่มีอะไรหรอก

เนื้อนี่เลย!

กินซะนะ!!

ผักด้วย

แล้วไส้กรอกล่ะคะ?

สวยจังเลยนะคะ ปาร์ตี้บาร์บีคิวในสวนแบบนี้

คุณแม่เป็นผู้ดูแลบาร์บีคิวเองค่ะเนี่ย

นี่! จินกะจังก็กินสิ!

ขอบคุณค่ะ

ฮ่าาา

อูมาาา

โบยามะตะเบะนุ

อร่อยค่ะ

ก็ยังชอบกินอยู่ดีสินะ

คุณพ่อ! ขอผักเพิ่มนะคะ!

ครับๆ

มังงะของคุณมิอุระ โคจิ อ่านได้แค่ในนิตยสารโชเน็นจัมป์เท่านั้นนะ!! ฝากเชียร์ด้วยนะ!!

จะช่วยค่ะ

ดีจังเลย ดีจังเลย!

ไม่ต้องเกรงใจ กินเนื้อให้เต็มที่เลยนะ!

คิดว่าที่นี่เป็นบ้านของตัวเองได้เลยนะ!

เพราะว่าเป็นบ้านของตัวเองนี่แหละ

ถึงจะไม่ต้องทำตัวเป็นแขกก็ไม่ต้องเป็นแล้วค่ะ

● ● ● ● ● ● ●

ขอโทษนะ

เป็นคนเรียบร้อยจังเลยนะ

ดูเหมือนว่าจะเป็นฝ่ายผมเองที่เกรงใจไปน่ะ

เอ๋! เย้!

ผมเองก็บางทีไม่ได้อยู่บ้านเพราะเรื่องงานด้วย

เราก็ไม่ได้คุยกันมากนักสินะ

มีเรื่องอะไรให้ลำบากไหมครับ?

อย่างเช่นของลดน้ำหนักของคุณแม่มันเบียดในตู้เสื้อผ้า หรือว่า

ขนมที่คุณปู่แนะนำมันมีรสชาติที่ไม่เคยรู้จักมาก่อนอะไรแบบนั้น

ก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษหรอกครับ...

เอ๊ะ! จริงเหรอ?

ไม่เป็นไรเลยจริงๆ นะครับ ไม่ต้องใส่ใจขนาดนั้นก็ได้

ไม่สิครับ มันจะให้พูดแบบนั้นไม่ได้นะ

เพราะว่าได้รับฝากลูกสาวอันเป็นที่รักของคุณ

มาดูแลนี่นะ

ต้องให้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย

ถึงจะพูดแบบเท่ๆ ไปหน่อย

ก็เป็นความรับผิดชอบของผมนะ

ก็ต้องทำให้ดูดีสิ ว่าไงนะ

ตอนแรกก็รู้สึกน่าสมเพชเลย

ที่ต้องมาตัดสินใจว่าจะรับฝากไหม...

แต่ว่า

เป็นไงบ้าง?

ยังไม่พออีกเหรอ?

ตอนที่เราคุยกัน ยูกิโกะ...

ถ้าเป็นความรับผิดชอบ

ผมก็จะรับไปพร้อมกับคุณเลยครับ

นี่เป็น 2 ปีที่สำคัญมากๆ สำหรับคุณจินกะเลยนะ!

เป็น 2 ปีที่มีน้ำหนักที่แตกต่างจากตอนที่เราเป็นอยู่ตอนนี้อย่างแน่นอน

ถ้ามีวิธีที่จะปกป้องช่วงเวลานั้นได้

นั่นก็คือหน้าที่ของผู้ใหญ่ที่จะต้องทำแล้วล่ะครับ

ว่าไงนะ

เอ่อ จริงๆ แล้วอำนาจในการตัดสินใจของบ้านนี้มันอยู่ที่คุณยูกิโกะนะ

บางครั้งก็มีความรู้สึกเศร้าๆ แฝงอยู่...

แต่พอได้ยินแบบนั้นแล้วก็รู้สึกเข้าใจเลย

ถ้าตัวคุณเองเป็นคนต้องการมันจริงๆ

ก็คิดว่าเราก็ควรจะต้องเป็นกำลังใจให้สิครับ

แล้วจริงๆ แล้ว

ตอนที่คุณจินกะตัดสินใจลงแข่ง IH

ผมรู้สึกภูมิใจมากๆ เลยนะ

มาลุย IH ต่อไปให้ชนะกันเถอะ!

เชียร์อยู่นะ

แล้วหลังจากจบแล้ว

☆ฝากจดหมายให้กำลังใจถึงคุณมิอุระ โคจิ ด้วยนะ!! ที่อยู่ → 〒101-โตเกียว มิตะกะคุ อิจิสึบาชิ 2-5-108050 สำนักพิมพ์ชูเอย์ฉะ นิตยสารโชเน็นจัมป์ บรรณาธิการ

ครับ

คุณพ่อ

คุณแม่พูดถึงเส้นยากิโซบะเหรอคะ

ครับๆ

เมื่อกี้คุยเรื่องอะไรกันนะ

เอ๊ะ? ไม่...

จะทำยังไงกันเนี่ย!?

การซื้อของมันเป็นหน้าที่ของคุณพ่อไม่ใช่เหรอครับ?

ถ้าคุณแม่รู้เข้า จะโดนกินข้าวกล้องเป็นเดือนเลยล่ะ

คิดว่าซื้อแล้วนะ...

พอดีมีของที่อยากซื้ออยู่พอดีเลย

ให้ฉันไปซื้อให้เองนะ

เอ๊ะ?

อ่า...

งั้นก็ฝากไว้เลยแล้วกันนะ

ค่ะ

เป็นยัง?

เงินหมดแล้วเนี่ย

ไดกิก็ไปด้วยสิ

(วันวางจำหน่ายอาจแตกต่างกันไปในบางพื้นที่)

กล่องสีคราม

หา!?

นี่ไง เดินอยู่คนเดียวตอนกลางคืน

จะปล่อยให้เดินคนเดียวได้ยังไงล่ะ

เรื่องนั้นก็เข้าใจนะ

.

แต่ว่า

ว่าแต่ต้องเดินในระยะห่างแบบไหนดี

ก็ไม่รู้สิ...

ก็จะไปแบบ

ถ้างั้นผม

คนเดียวเอง!

ไดกิคุง

ไปกันเถอะ

ภาพที่เห็นในห้องเมื่อวานน่ะ มันแวบเข้ามาในหัวซะหน่อย

อาโนะฮาโกะ