ตอน 53: Chapter 53

อิบโปซากิ นำหน้าไปหนึ่งก้าว

มันให้ความรู้สึกแบบนั้นเลยล่ะ

ภาพนั้นที่มิอาจลืมเลือนไปแม้แต่วินาทีเดียว

ไดกิ กินอะไรมาเนี่ย!

เก่งขึ้นอีกแล้วนะ

ไม่ได้กินอะไรเลย

งั้นก็เอาไปสิ

ยังไม่พอหรอก

งานการบ้านยังมีตั้งเยอะแยะ

กล่องสีน้ำเงิน

ได้ยินไหม

ยูซะคุง จากโรงเรียนซาชิกาวะ

เขาชนะนักกีฬาจากลีกญี่ปุ่นด้วยนะ

ยังอยู่ปีหนึ่งไม่ใช่เหรอ?

เขาแข่งกับมืออาชีพด้วยนะ!

นี่มันตัวประหลาดชัดๆ

ทานิกาวะ! มาแข่งอีกแมตช์กันเถอะ!

อีกแล้วเหรอ!?

แพ้เหรอเนี่ย

ไดกิ... มาแข่งกับฉันหน่อยสิ...

พลานวา

5สินะ

อย่าหนีสิ

ก็จำเป็นต้องทำให้เขาเสียฟอร์มด้วยใช่ไหม

แต่ว่าเขาที่กำลังชนะติดๆ กันแบบนี้

ไม่เป็นไรหรอก ถึงจะชนะก็ดูไม่พอใจสักเท่าไหร่

แม้ว่าการประเมินจากคนรอบข้างจะเพิ่มขึ้น

แต่ก็ยังมีเรื่องที่ตัวเราเองยังไม่พอใจอยู่ดีนี่นะ

ถึงจะซ้อมอย่างหนักและเก่งขึ้นแล้วก็ตาม

แต่ก็ยังอยากเอาชนะยูซะคุง ปีหนึ่งของซาชิกาวะอยู่

ทำให้มาตรฐานของตัวเองมันสูงขึ้นไปอีกสิเนอะ

ทวิตเตอร์ทางการ ★ทวิตเตอร์ทางการ→@anonohako-PR

การพยายามที่รู้สึกว่าไม่เห็นผลลัพธ์น่ะ

มันน่าทรมานนะ

ถ้าเป็นอย่างนั้น ก็ช่วยให้คำแนะนำหน่อยสิ

ไม่อยากให้เลย

ฉันเองก็กำลังแย่งชิงตำแหน่ง H2 ของปีหน้าอยู่นะ

สำหรับรุ่นน้อง

ก็ต้องให้เขารู้สึกลำบากบ้างสิ

มังงะของอาจารย์มิอุระ โคจิยอดเยี่ยมมากครับ! อ่านมังงะของอาจารย์มิอุระได้แค่ในสัปดาห์ชอนันจัมป์เท่านั้น!! ฝากให้กำลังใจด้วยนะครับ!!

ที่นี่ก็ต้องเป็นฉัน ประธานชมรมคนนี้ล่ะนะ—

นิชิดะ!

เซ็นชื่อในใบขอเบิกค่าใช้จ่ายแล้วใช่ไหม!?

อ๊ะ ขอโทษค่ะ!

แอปเปิ้ลนี่มันเงางามจังเลยนะ!

อันที่ซื้อมาจากร้าน 100 เยนน่ะ

ฮินะเอามาลงสีใหม่เอง

บอกว่า "สีมันไม่ลึกพอ" อะไรทำนองนั้น

คันกะ ฉบับฮินาเมจิรุชิ คอมิกส์ เล่ม 5 พิมพ์ฉบับสีเล่ม 6 จะวางแผงวันที่ 3 มิถุนายน (ศุกร์) นะคะ! มองหาปกของฮินะได้เลยค่ะ!!

ว่าแต่ ฮินะล่ะ?

น่าจะกำลังซ้อมละครอยู่ในห้องเรียนนะ

อ้อ เหรอ

1-B

ฮินะจัง—

มีอะไรให้ช่วยไหม...

เท็นจิ

คาโระจัง

ตายซะเถอะ...

เอ๊ะ

ไม่มีหรอก

กำลังซ้อมละครอยู่ค่ะ!

อ่า ฉากตื่นขึ้นตอนท้ายสินะ

ไม่รู้ว่าจะต้องทำหน้ายังไงดีเลย

เฉพาะฉากนี้

ฉันจะซ้อมให้เองนะ

เอ๊ะ

มีคู่ให้แสดงมันจะเห็นภาพง่ายกว่าไม่ใช่เหรอ

ก็จริงนะ...

โค (จุ๊บ)

ยูกิฮิ ตื่น

ไม่มีเหรอ!?

รู้แล้วน่า!!

ก็แก่ขึ้นแล้วนะ

เข้าใจ

โคฮะกะ

แล้วก็...

ตรงไหนที่ไม่เข้าใจกันล่ะ?

สีหน้าตอนฟื้นจากปากเหวแห่งความตายมันเป็นยังไงน่ะ?

นั่นก็จริงอยู่นะ

แถมยังถูกเจ้าหญิงหลอกด้วย

แล้วก็ถูกป้อนแอปเปิลพิษให้ด้วยสินะ

ถ้าหากเจ้าหญิงนิทรารู้เรื่องนี้ล่ะก็...

โอ้โฮ่โฮ่! ฉันสวยที่สุดเลยนะ—

เอาดาบมาสิ

เจตนาฆ่ามันสูงเกินไป

เข้าใจแล้ว

เพราะว่าตอนตื่นมามีเจ้าชายอยู่ด้วยนี่นา

ใจมันเต้นรัวจัง...

ความตั้งมั่นในคำสาบานก็สูงด้วย

เข้าใจแล้ว

ว่าแบบนี้มันไม่ไหวแล้ว

ทำไงดีเนี่ย เป็นฉากสำคัญนะ

ตอนท้ายต้องแสดงให้ดีที่สุดให้ได้

การฟื้นคืนชีพจากความตาย...

เหมือนกับตอนเช้าเลย—อ้อ เหรอ...

ฮินะนี่สุดยอดจริงๆ เลยนะ

ถึงกับต้องคิดหนักขนาดนั้น

ทั้งๆ ที่มันก็เป็นสิ่งที่ทำได้ง่ายๆ เอง

ถ้าเป็นฉันนะ ก็คงจะทำแบบตรงๆ

ไดกิก็อย่างนั้นไม่ใช่เหรอคะ

เรื่องที่รับไว้

ก็อยากจะทำให้สุดกำลังนี่นา

เอ๊ะ?

แต่พริบตาต่อมาก็มาซ้อมชมรมกันอยู่ที่โรงยิมแล้วนี่นา

นึกว่าจะซ้อมละครอยู่ในห้องเรียน

ไดกิก็

ทำได้ดีมากเลยนะ

ว่านี่

ทุกคนก็พูดแบบนั้นเหมือนกันนะ!

เอาเป็นว่ามาซ้อมกันดีกว่า!

เรื่องพวกนี้ทำไปตามกระแสมันน่าจะดีกว่า

งั้นฉันอ่านบทก่อนนะ

ตัวเองก็ทำได้ตามที่ตัวเองตั้งใจไว้เต็มที่แล้วนะ แต่ว่า

เจ้าหญิงนิทรา

โปรด

ถ้าหากว่าทำหน้าที่ได้ดีล่ะก็

ก็คงจะดีแล้วล่ะ

“โปรดตื่นขึ้นมาเถอะ...”

ใช่ค่ะ

โดนจูบด้วยค่ะ

ฮินะ...?

เป็นบทแสดงแบบนั้นเหรอคะ?

ไม่ไหวแล้ว

กับไดกิจริงๆ น่ะ

พอทำไปแล้วก็นึกภาพตามไปซะแล้วเนี่ย

ฮะ!?

ตุ้บกิ

โดกิ

ทำจริงๆ เหรอคะ?

ในห้องเรียนที่มีแค่เราสองคนเนี่ยนะ—

อาโนะฮาโกะ