ตอนที่ 13 ชีวิตประจำวันของลุง
สามพี่น้องแห่งตระกูลดยุค
พร้อมกันเลย!!
ฉบับรวมเล่ม 2 วางแผงยอดนิยม!!
บันทึกการใช้ชีวิตในต่างโลกของจอมปราชญ์วัย 40+
ต้นฉบับ: คิโยชิ สึยาสุ
(จาก "ชีวิตในต่างโลกของจอมปราชญ์วัย 40+")
คาโดกาวะ/เอ็มเอฟบุ๊กส์ เผยแพร่
ภาพ: รยู นิชิโนะ (กำกับโครงเรื่อง)
แนวคิดตัวละคร: จอห์น ดี
โรงเรียนเวทมนตร์อิสตอล
เป็นสถาบันเก่าแก่ที่มีประวัติยาวนานถึง 300 ปี
เป็นแหล่งรวมของคนมากมายที่ใฝ่ฝันจะเป็นนักเวท
เฮ้อ...
รู้สึกหม่นหมองจัง...
จะให้มาเรียนอะไรที่นี่ตอนนี้กันนะ...
เพราะช่วงปิดเทอมฤดูร้อนนี่มันอัดแน่นไปหมดเลยนี่นา...
อืม...
ก็ช่วยไม่ได้ ต้องตั้งสติรับมันไว้แล้วล่ะ
เฮ้ย ดูนั่นสิ
คนไร้ความสามารถมาแล้วนะ
ถึงจะใช้เวทมนตร์ไม่ได้ แต่ยังคิดจะอยู่ที่นี่อยู่อีกเหรอ?
ก็อาศัยเส้นสายของดยุคอยู่ไง
ถึงจะไร้ความสามารถ แต่ก็ทำหน้าตาไม่รู้ร้อนรู้หนาวเลยนะ
ช่างหน้าด้านไร้ยางอายเสียจริงเลยนะเนี่ย
คุณหนูไม่ต้องกังวลไปนะครับ
พวกเขาไม่รู้เรื่องของคุณหนูเลยหรอกครับ
อืม รู้ค่ะ
ในฐานะนักเวทที่ไม่น่าอับอายชื่อของอาจารย์
ฉันจะทำให้สถาบันนี้เห็นเลยค่ะ
การฝึกร่ายเวท
การบรรยายวันนี้คือการฝึก "ไฟร์บอล"
ให้ยิงใส่เป้าหมายนี้ไปเรื่อย ๆ เลยนะ
ไฟร์บอล
ดี! เก่งมาก
คนต่อไป!
การสู้กับโกเล็มน่าจะดีกว่านะครับ...
เฮ้อ...
โอ้ ดูสิ ตรงนั้นคือ...
คุณเซ레스ติน่าไม่ใช่เหรอคะ
ยังมาอยู่ที่สถาบันนี้อีกเหรอคะ
คุณคารอสติน่า...
ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ...
คารอสติน่า รูด ซานเจอร์แมน
บรรดาศักดิ์: บุตรีของมาร์ควิส
คุณคารอสติน่าแตกต่างจากคนอื่นตรงที่คุณคุยกับพวกเราแบบปกติเลยนะคะ...
สงสัยเพราะท่านเป็นคนแปลกๆ สินะคะ...
อืม ได้ไม่ได้เจอกันนานจริงๆ ค่ะ
แปลกนะคะที่คุณมาเรียนในวิชานี้
หรือว่าคุณใช้เวทมนตร์ได้แล้วล่ะคะ?
...อืม ก็ประมาณนั้นค่ะ...
จริงเหรอคะ?
ทำได้ยังไงกันล่ะคะ?
เอ่อ...
ได้รับคำฝึกฝนจากนักเวทที่เป็นคนรู้จักของคุณปู่ค่ะ
ฝึกฝน? ฝึกฝนยังไงเหรอคะ?
สู้กับโกเลมคลั่งมา 3 ชั่วโมงแล้วค่ะ
ช่วยฝึกทั้งกายและใจได้ แต่ไม่ค่อยแนะนำค่ะ
3 ชั่วโมง... ช่างยิ่งใหญ่เสียนี่กระไร...
ใช่ค่ะ โกเลมของอาจารย์นี่มันแข็งแกร่งมากเลยนะคะ
จะควบคุมโกเลมที่มีระเบียบได้นานขนาดนั้น
ไม่เคยได้ยินนักเวทคนไหนทำได้ขนาดนี้มาก่อนเลยค่ะ...!
ท่านนั่นตอนนี้อยู่ที่ไหนคะ!?
อยากไปพบท่านมากเลยค่ะ!
น่าเสียดายที่ท่านออกเดินทางออกจากปราสาทไปแล้วค่ะ...
เป็นท่านที่ไม่สนใจอำนาจอะไรเลย
โอ้โห!
ยอดเยี่ยม! ช่างยอดเยี่ยมเสียจริงเลยค่ะ!
ในโลกนี้ยังมีนักเวทผู้ยิ่งใหญ่ "ของแท้" อยู่อีกเยอะเลยนี่นา!
พูดไม่ออกเลย... อาจารย์เป็นจอมปราชญ์เลยเหรอคะ...
ถ้าหากรู้เข้า ทั้งประเทศจะต้องออกมาสอดแนมเลยล่ะค่ะ
อาจารย์ก็น่าจะลำบากใจเหมือนกันนะคะ...
คนต่อไป! เซเลสทีน่า แวน โซลิสเทีย
อ๊ะ ครับ!
ดิฉันขอตัวไปก่อนนะคะ
ขอให้ตั้งใจให้เต็มที่นะคะ!
ไอ้หมอนั่น ถึงจะใช้เวทไม่ได้ แต่ทำอะไรอยู่กันแน่?
ก็แค่เอาความไร้ความสามารถมาโชว์เท่านั้นแหละ
...ถ้าอย่างนั้นก็ขอเข้าไปดูหน่อยแล้วกัน
ดูนั่นสิ เล็กจังเลยนะ
หืม? ร่ายเวทโดยไม่ต้องท่องคาถา...?
ยิงเลย!!
อึก
นะ... โค
อะไรกันเนี่ยะะะะะะะะะ!!???
สัมผั
ไม่ได้! พลังทำอะไรนั่นมันอะไรกัน!?
ซ่า
เป็นเวทมนตร์เดียวกันนะ!!
ส่วนไหนที่ไร้ความสามารถกันล่ะ
เป็นเพราะการฝึกฝนของคุณอาจารย์เลยค่ะ...
ถ้าไม่เผลอคงเป็นพลังอันดับหนึ่งของสถาบันนี่แล้วนะ!?
สีเขียว
คลื่น...
ที่ทำให้ฉัน
สามารถทำได้ถึงขนาดนี้...
แต่ว่า
มันยังอีกยาวไกลจากหลังของอาจารย์...
ต้องตั้งใจฝึกฝนให้มากกว่านี้อีก... !
อาคารเรียนแยกของสถาบันเวทศาสตร์อิสตール
การอภิปรายยุทธวิธีของกลุ่มวิสเลอร์
ดังนั้นเราจึงวางอัศวินไว้ที่นี่ แล้ววางนักเวทไว้ด้านซ้ายขวา
จากนั้นก็ต้อนศัตรูแล้วโจมตีเลยสิ—
พวกอัศวินจะทำตามคำสั่งของเราได้ไหมนะ?
สุดท้ายแล้วพวกเขาก็เป็นแค่หมากตัวเบี้ยเท่านั้นแหละ
...ฮ่า...
ครื้อออ
นี่มันการจำลองที่เลเวลต่ำขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย...
ครื้ออออ
พวกมันทุกคนนี่ไม่มีประสบการณ์การสู้จริง เลยเป็นแค่ทฤษฎีบนโต๊ะเท่านั้นแหละ
คุณซเวตต์คิดว่ายังไงเหรอคะ?
ดิโอ นี่มันเป็นเวทีสำหรับพูดคุยเรื่องยุทธศาสตร์ไม่ใช่เหรอ?
ถ้างั้นก็ควรจะเรียกอัศวินที่เป็นคนรู้สถานการณ์มาด้วยไม่ใช่เหรอ
อัศวินเหรอ? ล้อเล่นน่า
พวกเขาทำอะไรไม่ได้เลยถ้าไม่มีพวกเราหนุนหลังนะ
สงครามไม่ได้ทำด้วยนักเวทเท่านั้นนี่นา
ถ้าไม่ประสานงานกับพวกอัศวินก็ไม่มีทางจะคุยกันได้เลยล่ะ
แถมการเคลื่อนไหวของศัตรูที่คาดการณ์ไว้มันช้าเกินไปด้วยซ้ำ
ทำไมถึงได้ตั้งให้กำลังพลของศัตรูกับพวกเรามันเท่ากันตลอดเลยล่ะ?
นั่นก็เพราะว่า... พื้นฐานของสงครามคือการรวบรวมกำลังพลให้เท่ากับศัตรูไม่ใช่เหรอ?
นี่นะ...
มันไม่มีทางที่จะมีสถานการณ์ที่สะดวกสบายแบบนั้นได้หรอก
สถานการณ์การเมือง ฤดูกาล หรือแม้แต่สภาพอากาศ ก็มีผลต่อสถานการณ์การรบได้นะ
ฮึส
ฟู่วว
แกจะพูดว่าอะไรกันแน่!
การประชุมหารือนี้ไม่ได้สมมติถึงสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดนะ
มันแค่มีชัยชนะของพวกเราเป็นพื้นฐาน แล้วก็สมมติศัตรูตามนั้นไปเท่านั้นแหละ
มันมีประโยชน์ที่จะมาพูดคุยกันด้วยเหรอ?
ว่าไงนะ?
แกนี่ดูเป็นใหญ่จังเลยนะ...
แล้วคุณจะแบ่งกำลังพลของศัตรูยังไงล่ะ?
ใช่แล้ว...
ประเทศเพื่อนบ้านเกิดภัยแล้ง ประชาชนกำลังอดอยาก ศัตรูจึงระดมกำลังทั้งหมดบุกเข้าโจมตีโซลิสเทีย
แล้วก็เริ่มการปล้นสะดมทุกอย่างไปเลยล่ะ—
กำลังทหารของศัตรูรวมพลประชาชนของประเทศเพื่อนบ้านด้วย ความแตกต่างด้านกำลังพลคือสิบเท่าของพวกเรานี่เป็นไง?
แน่นอนว่าพวกเราถูกโจมตีแบบไม่ทันตั้งตัว
นะ...
ไม่เคยคาดการณ์ถึงเรื่องแบบนี้เลยนะ...
เป็นไปได้ยังไงเนี่ย...
วุ่นวายจัง
สิบเท่าเลยเหรอ!? เป็นไปไม่ได้!
นั่นมันแค่ทฤษฎีบนโต๊ะเท่านั้นแหละ!
ทำไมถึงพูดได้แบบชัวร์ๆ ว่าเป็นไปไม่ได้ล่ะ ซัมโทโรล
สำหรับศัตรูแล้ว ถ้าเกิดภัยแล้งขึ้นมา การปล้นชิงก็เร็วกว่า และแถมยังขยาย领地ได้ด้วย
เป็นตัวเลือกที่คิดได้ดีพอสมควรนะ
อึก...
ซัมโทโรล อีวา วิสเลอร์
นักศึกษาของสถาบัน
ลูกชายคนที่สองของตระกูลมาร์ควิส
แล้วล่ะ? พวกเธอจะฝ่าวิกฤตนี้ไปได้ยังไง?
ถ้ามัวแต่ลังเล การรุกรานก็จะคืบหน้าไปนะ
ถ้าเป็นฉัน จะวางกำลังทหารครึ่งหนึ่งไว้ที่ป้อมลาวส์ แล้วใช้กำลังป้องกันที่เหลือเพื่ออพยพประชาชน
นั่นมัน...
ล่อศัตรูให้กระจายตัว แล้วก็จัดการทีละหน่วยน่ะ
บ้าจริง!
ที่ป้อมลาวส์นี่ ตั้งรับอย่างเดียวก็คงอยู่ได้พักใหญ่
จะมุ่งเป้าจัดการทีละหน่วยด้วยพลังโจมตีของนักเวทร่วมกับเหล่าอัศวินที่แนวหน้า
ทำไมพวกเราต้องไปอยู่แนวหน้าด้วยล่ะ!
ถูกแล้ว ถูกแล้ว!
พวกแกพูดอะไรกันเนี่ย?
พวกเราก็อยู่ตรงนี้เพื่อสู้เพื่อประชาชนไม่ใช่เหรอ?
นักเวทที่ไม่ลงแนวหน้าเนี่ย มันไม่มีใครไว้ใจหรอกนะ
...อึก!
พูดแต่เรื่องเป็นใหญ่ไปเรื่อยนะ
แกเองก็ยังไม่ได้มีประสบการณ์สงครามไม่ใช่เหรอ!
สงครามอาจจะไม่มี แต่ก็เคยเจอการรบจริงมาแล้วนะ
มันคือชีวิตการเอาตัวรอดเป็นเวลา 4 วัน ในพื้นที่เขียวชอุ่มของฟาฟรัน
หาะ... อะไรนะ!?
ตอนนั้นฉันก็ถึงได้รู้ตัวเลย
ว่าสิ่งที่จำเป็นไม่ใช่แค่ความรู้เท่านั้น แต่ต้องได้ทักษะในการอยู่รอดในสถานการณ์ที่แสนโหดร้ายด้วยสิ
“นักเวทที่สู้ระยะประชิดในสนามรบไม่ได้ดี ก็มีแต่จะตายเท่านั้นแหละ”
อาจารย์พูดถูกเลยล่ะ
รอดกลับมาจากฟาฟรันนั่นได้เนี่ยนะ...
บ้าจริง...
แค่ผ่านการรบจริงมาแล้วจะทำเป็นยิ่งใหญ่ได้รึไง ทเวตท์!
ถ้าเวทมนตร์ทำลายล้างในวงกว้างที่พวกเราวิจัยอยู่ในพรรคฉันมันสำเร็จ
แผนของแกมันไม่มีประโยชน์อะไรเลยนะ!
เหล่าสิ่งไร้รูปไร้ร่างพวกนั้นก็ไม่มีอะไรให้ต้องกลัวหรอก
นั่นน่ะมันใช้มานาเยอะมากจนไม่มีประโยชน์อะไรเลยนะ
อย่าทำในสิ่งที่ทำไม่เป็นเลยน่า
นะ...!
ถ้าไม่มีมานาและความสามารถในการควบคุมระดับอาจารย์นี่คงจะเปิดใช้งานไม่ได้ด้วยซ้ำ...
คาถาเวทมนตร์นั่นมันคือไม้ตายของพรรคพวกเราเลยนะ!
มาเย้ยหยันมันรึ!!
ดีกว่าที่จะยึดติดกับเวทมนตร์ที่เอามาใช้ไม่เป็น
แล้วไปฝึกฝนตัวเองให้ดีกว่า
แกนี่...
มันคือการกบฏต่อพรรคของข้าเลยนะ...!
ไม่เชิงหรอก
ข้าแค่พูดในฐานะนักเวทคนหนึ่งที่แบกรับประเทศนี้ไว้เท่านั้นเอง
ถ้ามาพูดเรื่องการทรยศหรือกบฏเพราะเรื่องแค่นี้ ก็แสดงว่าแกมีเบื้องลึกเกินกว่าที่คิดนะ ซัมโทโรล
แถมแกก็เข้าใจผิดไปอย่างนึงนะ
ไม่ใช่พรรคของพวกเรา
มันคือพรรคของเรา
ที่นี่มันไม่ใช่สมบัติของแกหรอกนะ
เอาล่ะ เวลาแล้ว ฉันกลับหอพักแล้วนะ
กับ!
อ๊ะ เดี๋ยวก่อนสิ ทเวตท์
7+
7+
7+
นี่มันเรื่องอะไรกัน! ทำไมหมอนั่นถึงกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้!?
เพรไมท์! เวทมนตร์ของแกมันหมดฤทธิ์แล้วนะ!!
เวทมนตร์สะกดจิตของฉันมันค่อยๆ เข้ายึดครองจิตใจนะ...
น่าจะเป็นเพราะช่วงนี้หมอนั่นได้รับแรงกระแทกทางจิตใจอย่างหนัก
แล้วมันเลยทำให้คาถาสะดุดลงเหรอ!?
อ่า...
อาจจะรวมถึงอาจารย์ที่หมอนั่นพูดถึงด้วยสินะ
บัดซบ!
แผนการที่จะทำให้หมอนั่นกลายเป็นหุ่นเชิดโง่ๆ มันเป็นไปได้ด้วยดีเลยนะ...
ถ้ามันยอมจำนนและถูกสะกดจิตอยู่เฉยๆ ก็จะดีแล้วสิ!
คอยดูนะ ทเวตท์!
ห้องสมุดในสถาบัน
อืมม...
อักขระเวทมนตร์ไม่ได้มีพลังอยู่ในทีละตัว
แต่จะต้องนำมาเชื่อมต่อถึงจะมีความหมาย...
พี่ชายของเซ레스ティーน่า น้องสาวของครอยซัส ทเวตท์
ความแตกต่างระหว่างคาถาที่ใช้ได้กับคาถาที่ใช้ไม่ได้...
หืม?
เวทมนตร์นี่มันทรงพลังชะมัด!!
หึ
?
พี่ชายมาอยู่ที่นี่ด้วยเนี่ย
แปลกดีนะครับ
อะไรน่ะ โครอิซัสรึ
เป็นอะไรไปครับ นั่งอ่านหนังสืออยู่นิ่งๆ แบบนี้
ก็ถูกสั่งให้ทำการบ้านน่ะ
การบ้านเหรอ?
อาจารย์สั่งให้ไปปรับปรุงเวทมนตร์สมบัติล้ำค่าน่ะครับ
!?
เซ레스ティーน่าก็ได้เรียนรู้จากอาจารย์ ตอนนี้เธอคือ "สาวสวย" อันดับหนึ่งของสถาบันเลยนะ
นั่นหมายความว่า... เธอสามารถใช้เวทมนตร์ได้แล้วเหรอ!?
เธอได้เรียนรู้จากใครกันครับ?
● ● ● ● ● ●
จากตรงนี้ไปห้ามพูดกับใครเด็ดขาดนะ
...!
อ่า เข้าใจแล้วครับ
ถ้าจะให้สรุปก็คือ
คนที่สอนพวกเราคือนักเวทไร้นามคนหนึ่ง
หา!?
ช่วงปิดเทอมหน้าร้อน คุณปู่กับเซ레스ティーน่าโดนโจร襲ไปน่ะ
คนที่ช่วยให้พ้นจากสถานการณ์คับขันนั้นก็คืออาจารย์นั่นแหละ
ปัญหาคืออาชีพของอาจารย์คือ "มหาปราชญ์" น่ะสิ
ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป แกก็รู้นี่ว่าจะเป็นยังไงใช่ไหม?
...!
จริงด้วย...
ไม่แค่ขุนนางนะ ถึงแม้แต่ฝ่าบาทเองก็จะแห่มาชวนแน่นอน
ตัวท่านเองก็อยากใช้ชีวิตอย่างเงียบๆ น่ะ
ดังนั้นมันเลยเป็นเรื่องที่พูดกันระหว่างพวกเราเท่านั้นนะ
เข้าใจแล้ว...
โครอิซัส แกมันคนระดับเดียวกับอาจารย์เลยนะ
ถ้าไปถึงจุดหนึ่ง แกอาจจะสร้างสิ่งที่อันตรายขึ้นมาได้นะ
ระวังไว้ด้วยล่ะ
สิ่งที่อันตรายเหรอ?
มีเรื่องอะไรเหรอครับ
เวทมนตร์กวาดล้างในวงกว้าง... อะไรทำนองนั้น
ถึงอย่างนั้น อาจารย์เขาก็ใช้มันได้แล้วนี่นา
มะ... เป็นไปไม่ได้! นั่นมันไม่ใช่เวทมนตร์ที่คนใช้ได้นะ!
พลังเวทส่วนตัวมันไม่สามารถทำให้มันทำงานได้หรอก!
แต่นั่นแหละคือเหตุผลที่เขาเป็น "ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่"
...อึก!
ใช่แล้ว อาจารย์สั่งให้แกนะ
นี่ไงล่ะ
ว้าย!
นี่มัน...?
สื่อกลางเวทมนตร์... แทนไม้เท้านั่นแหละ
เขาบอกว่าอยากให้ลองใช้ดู
ให้ช่วยสรุปรายงานให้ด้วยล่ะ
มิสริลนี่ทำออกมาได้ถึงขั้นนี้เลยเหรอ...!!
น่าสนใจจริงๆ เลยนะ...!!
เข้าใจแล้วครับ เดี๋ยวจะรวบรวมส่งให้
ว่าไปแล้วนะ
อืม
พวกเราไม่ต้องเข้าร่วมการประชุมทางทฤษฎีของฝ่ายนั้นใช่ไหมครับ?
อ้อ อันนั้นเหรอ
ถ้างั้นพวกเราก็โดนแบนไปแล้วสินะ
เอ๊ะ!?
ดีกว่าไปเข้าร่วมประชุมงี่เง่าแบบนั้น ทำการบ้านตรงนี้มันมีประโยชน์กว่าเยอะเลย
คิกๆ
ขอบคุณอาจารย์จริงๆ เลยนะ
ใช่แล้วล่ะ
พี่ชายเป็นคนหัวเราะแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย...
อย่างนั้นเหรอครับ
อืม
ไม่เพียงแต่น้องชายเท่านั้น แต่เซ레스ティーน่าก็เปลี่ยนไปด้วย...
แถมเทคนิคการแปรรูปนี่...
ที่ในโลกนี้มีผู้ที่มีฝีมือถึงขั้นใช้เวทมนตร์กวาดล้างได้
ไม่ใช่ของคนธรรมดานะ
มหาปราชญ์เหรอครับ...
ฟุฟุฟุ ช่าง... ช่างน่าสนใจจริงๆ เลยนะครับ
ในขณะที่นักเรียนแต่ละคนกำลังคิดถึงอาจารย์ของตนเอง
เจ้าเซโรสผู้นั้นก็...
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/31)
มังงะ ที่คุณอาจชอบ
Gacha o Mawashite Nakama o Fuyasu Saikyou no Bishoujo Gundan o Tsukuriagero
Kuroiwa Medaka ni Watashi no Kawaii ga Tsuujinai
Murciélago
Love Live! Flowers
Pen to Wappa to Jijitsu-Kon
Akane-Banashi
Arafoo Kenja no Isekai Seikatsu Nikki
Isekai Tensei Soudouki
Charisma Shufu no Musuko, Isekai de Ousama wo Ezuke suru
Arafoo Kenja no Isekai Seikatsu Nikki Zero – Swords & Sorceries World
แมวกับมังกร
