ตอนที่ 303

โอ๊ยยย!

โอ๊ยยย!

ฉันไม่ได้

เรื่องราวในอดีตของอะชิเอะ ผู้ที่ปกป้องลูกน้อยไว้ได้หลังการต่อสู้อันดุเดือด ในตอนนั้น โนเซลก็ได้--

*หน้า 303 ฟุคิน

คุณแม่! อ๊าาาา!!

ตาบาตะ ยูฮิ

ทำไม่ได้เลย

หลังจากถูกคำสาปใส่ คุณแม่ก็อ่อนแอลงอย่างรวดเร็ว

คนในตระกูลที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย คิดว่าเป็นผลมาจากการคลอด

ตอนที่คุณแม่ถูกมนต์คำสาปใส่

บ้านของอะชิเอะ

ฉันก็ได้รับผลข้างเคียงนั้นด้วยเหมือนกัน

บอกว่าเมกิกุระมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของอะชิเอะ ซิลวา ก็จะตายได้นะ

“ถ้าพูดออกไป คนที่ได้ยินก็จะถูกคำสาปนั้นไปด้วย

มันจะแพร่กระจายไปเหมือนโรคติดต่อ”

ไม่สามารถบอกใครได้เลย

มีแค่ฉันเท่านั้นที่ทำอะไรได้

...โนเซล...

ฉันจะช่วยคุณแม่ของฉัน

หาวิธีแก้คำสาปให้ได้

หยุดได้แล้วค่ะ......................

แบบนี้ ชีวิตของคุณก็อันตรายนะ...

...แต่ทว่าเอ๋ย...

คนเราไม่ได้กลายเป็นคนแข็งแกร่งได้ง่าย ๆ นะคะ...

แต่ไม่ต้องกังวลนะ...

คุณ...คุณทุกคน

สักวันหนึ่งจะต้องแข็งแกร่งกว่าฉันให้ได้เลยค่ะ....!

ดังนั้นจงมีชีวิตอยู่เถอะ โนเซล...!

หนึ่งปีหลังจากได้รับคำสาป คุณแม่ก็จากไป

ตลอดหนึ่งปีนั้นฉัน

ทำได้แค่เฝ้ามองเฉย ๆ โดยที่ไม่มีวิธีอื่นใดเลย

ต้องแข็งแกร่ง

ต้องแข็งแกร่งขึ้นให้ได้

เพื่อที่จะได้โค่นล้มศัตรูของคุณแม่ในสักวันหนึ่ง....

เพื่อปกป้องพี่น้อง...!

ถึงแม้ว่าเนบรากับโซลิดก็จะเริ่มแข็งแกร่งขึ้นแล้วก็ตาม...

ต่อให้เป็นคู่ต่อสู้กับหมอนั่นก็ไม่มีทางสู้ได้เลย....

แต่เอลน่ะ...

...คุณโนเซลพี่ชาย...

ช่วยสอนเวทมนตร์ให้หน่อยได้ไหมคะ...?

ถ้าไม่มีท่าว่าจะแข็งแกร่งขึ้นได้แล้วล่ะก็...

เก็บตัวอยู่ข้างในไปเลยดีกว่า...

พวกบกพร่องอย่างแกน่ะ

ไม่จำเป็นในสนามรบ

ในเมื่อต้องมารู้สึกแบบเดียวกับฉันแล้ว... ก็ถอยห่างจากการต่อสู้ซะเถอะ...

ทำไมคุณแม่ถึงต้องตายเพื่อมีคนอย่างแกด้วยนะ...

แกต่างหากที่ฆ่าคุณแม่...!

ไม่จริง

ฉันต่างหากที่ฆ่า...!

หนีไปเพราะกลัวว่าจะต้องสูญเสียอีกครั้ง

ไอ้ตัวไร้ประโยชน์ที่ทำอะไรไม่ได้เลย...

ไอ้ขี้ขลาดที่ไม่มีความมั่นใจหรือความตั้งใจจะปกป้องใครเลย

ตอนนี้ฉันไม่มีคุณสมบัติพอที่จะข้องเกี่ยวกับแกแล้ว

ต้องแข็งแกร่ง...แข็งแกร่งกว่านี้อีก!!

สิ่งที่ต้องมุ่งไปให้ถึงอย่างแน่นอนคือจ้าวแห่งเวทมนตร์...

ฉัน...จะตายตรงนี้ไม่ได้เด็ดขาด...!!

ต่อสู้กับพลังเวทอันชั่วร้ายที่เหมือนกับหมอนั่นได้แล้ว...

ถ้างั้นก็...

เพื่อสิ่งนั้น...!!

ตอนที่มาถึง

ตอนที่มาถึง...

กับทุกคนที่อยู่ที่นี่

ขอขอบคุณทุกคน...

ตลอดมาของฉัน ฉัน

หิฮิ

ได้เจอกันแล้วสินะ...!!!

การได้พบกันอีกครั้งที่น่าประทับใจ

อะไรประมาณนั้นมั้งคะ?

ถึงแม้ว่าจะเป็นอย่างนั้น แต่ปีศาจก็ไม่มีความรู้สึกนั้นหรอกนะ

เจ้ามีทั้งความแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า

และความอ่อนโยนดั่งสายน้ำ

ที่สามารถป้องกันไว้ได้

อย่าได้คิดว่ามันจะหยุดได้

โลหิตก็จะสาดกระเซ็น

เหล็กกล้าได้บุกรุกเข้ามาแล้ว------

แต่นั่นก็เถอะ

หัวใจของจอมมารก็ยังทำลายไม่ได้

ก็ยังเป็นอย่างที่คิดไว้

ฉันมันผิดไปเองสินะ...

ไม่ใช่แค่เก็บตัวและถอยห่างเท่านั้น

ต้องแข็งแกร่งขึ้นให้ได้ไปด้วยกัน

ไม่ยอมแพ้

ฝ่ายมนุษย์เป็นฝ่ายชนะแล้ว!!!

( )

เมกิคิวล่า!!!

ถึงแม้จะระแวดระวังอยู่ก็ตาม...

ก็ดูเหมือนจะมองผิดไป...

นึกว่าตัวเองจะไม่มีวันแพ้มนุษย์ซะอีก...

ถึงเป็นแบบนั้น ฉันเลยเกิดความสนใจขึ้นมาสินะ...

ของมนุษย์อย่างแท้จริง...

ในความแข็งแกร่ง...

และพลังแห่งความรู้สึกของมนุษย์นั่นเอง...

จริง ๆ แล้ว...ทั้งสองคน

แข็งแกร่งขึ้นแล้วนะ

โชคชะตาอันยาวนาน ในที่สุดก็ถึงบทสรุปแล้ว------

แบล็กคลอเวอร์