ตอนที่ 337

มกราคม

※หน้า 337 ที่อยู่

ร็อกเตเมะ วันนี้แหละจะทำในฐานะส่วนเสริมของการฝึกพิเศษให้ดู!!

เสียงดังน่ารำคาญ พวกแกคงจะตั้งใจอ่านจดหมายของมารีไม่ได้หรอกน่า!!

อาฮ่าฮ่า ลองทำดูสิ แม็กน่า~

เอาเถอะๆ กินข้าวก่อนแล้วค่อยสงบสติอารมณ์นะ

รองหัวหน้ากลุ่มนาฮาโตะ บอกว่าเขาทำตัวเงียบๆ อยู่นะคะ~~

แก๊งวัวป่าที่จบภารกิจสืบสวนแล้วก็กลับมาใช้ชีวิตประจำวันตามปกติ...

น่ารำคาญ! ถ้าทำตามไอ้พวกคุณหนูเคร่งครัดนั่นเข้า พวกเราวัวป่าสีดำก็จะเสียชื่อเลยนะ!

นาโอเระ พวกโง่เอ๊ย

เก๊ะ!

อัสตา

ตายแล้วเหรอ!?

จากอาการที่โดนบาดเจ็บหนักและถูกลบหายไปด้วยเวทมนตร์อวกาศ

ถ้าพิจารณาจากสถานการณ์แล้ว การคิดว่าเขาตายนั้นสมเหตุสมผลที่สุด

……นี่มัน…

……ตายไปเองซะได้…

จะยกโทษให้ไม่ได้เด็ดขาดเลยนะ……!!

…ไม่ว่าใครจะรู้สึกยังไง ความจริงก็ไม่เปลี่ยนแปลงหรอกนะ・・・・・・・・・・・

แต่ว่า…

ไม่ว่าจะพิจารณาความเป็นจริงแบบไหนก็ตาม

ถ้าไม่ได้เห็นศพของเจ้าหมอนั่นด้วยตาตัวเอง

ก็ไม่เชื่อว่าเจ้าหมอนั่นจะตายไปแล้ว...!!

อัสตาต้องแน่ๆ

เหอะ... นี่เป็นครั้งแรกที่ความเห็นตรงกันนะ

รองหัวหน้ากลุ่ม...!

ยังไม่ตาย...!!

เห็นด้วยเป็นเอกฉันท์เลยนะ

ไปตามหาไอ้บ้าคนนั้นกันเถอะ

โอ้!!!

……

…อยู่ที่ไหนกัน!? ที่นี่……

กะทึก กะทึก กะทึก

เอ๊ะ...??

คุณชามี่รุ่นพี่...?

กะทึก

กะทึก

3

กะทึก

!?

ชาเหรอ?

ก๊ะก๊ะก๊ะ!

!

เจ้านั่นเป็นตุ๊กตาขนชาที่ทำหน้าที่ยกชาครับ

เอ๊ะ? ก็อย่างที่คิดเลย คุณชามี่รุ่นพี่?

ความรู้สึกเป็นยังไงบ้างล่ะ?

อัสตาเหรอ?

...นาย...เป็นใคร...?

ทำไมถึงรู้ชื่อฉัน...?

……!! บาดแผลหายแล้วเหรอ!?

นายเป็นคนรักษาให้งั้นเหรอ!?

ก็พวกฉันน่ะสิ

เป็นบาดแผลที่ถ้าไม่ใช่มิโมซ่าก็คงรักษาไม่ได้เลยนะ...!!

สำหรับฉันน่ะมันไม่ใช่พลังอะไรที่ยิ่งใหญ่เลยสักหน่อย

…!! ลีเบล่ะ!? เอ่อ...

ตัวเล็กๆ สีดำ...

อ๋อ ไอ้ปีศาจนั่นสินะ?

เจ้านั่นก็ให้พวกเราช่วยรักษานะ

เอาเป็นว่าชงชาให้ก็แล้วกัน

รู้จักปีศาจด้วยเหรอ...!?

นาย...นี่คือ...!?

ไม่ได้มีความรู้สึกเป็นศัตรูนะ...

เป็นคนรู้จักของคุณชามี่เหรอครับ...?

ไม่นะ เคยเจอกับเจ้าพวกนักกินจอมตะกละคนนั้นนี่นา

เรื่องของยามิก็รู้จักกันตั้งแต่สมัยเด็กแล้วนะ

!!

เอ๊ะ...!?

เป็นเพื่อนสมัยเด็กของหัวหน้ากลุ่มยามิ...!?

ว่าไปแล้ว...รู้สึกเหมือนกันอยู่ล่ะ...!?

โซะไท โซะไท

แต่ว่าที่เจอกันครั้งสุดท้ายก็ตอนอายุ 13 น่ะนะ

ยังคงมีเรื่องดราม่ายาวเหยียดเหมือนเดิมใช่ไหมล่ะ?

ใช่แล้วล่ะ! ติดตัวอยู่บ่อยๆ เลยครับ!

ตั้งแต่สมัยก่อนก็มีแววตาไม่ดีและชอบใช้อำนาจข่มคนอื่นอยู่แล้วนะ

สิ่งที่เจ้านั่นไม่ถนัดก็คือแมลงปีกแข็งน่ะ! ถ้าเอาไปยั่วครั้งนี้ คงจะหน้าซีดเผือดไปเลยล่ะ!

ตั้งแต่เป็นเด็กก็เป็นแบบนี้มาเลยเหรอครับ!?

อย่างนั้นเหรอครับ!? ไม่ใช่ว่าจะทำเรื่องน่ากลัวขนาดนั้นได้หรอกนะ

--แย่แล้ว... เผลอพูดออกไปซะแล้ว...!

ขอบคุณมากๆ เลยนะที่ช่วยไว้!!!

ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นก็ได้นะ

ไม่รู้ว่าที่นี่คือที่ไหนนะ... ต้องรีบกลับไปให้ได้...!!

ยังไม่เข้าที่เข้าทางสินะ? อืม... ก็เข้าใจความรู้สึกนะ...

การที่อ่านมังงะของคุณทาดาชิมา ยูกิได้เนี่ย มีแค่ในนิตยสารโชเน็นจัมป์เท่านั้นแหละครับ!!

อกหักแล้วยังโดนคนที่อกหักด้วยนั่นแหละ

โดนผู้ชายที่เป็นแบบอย่างที่เคารพแทงจนเกือบตายอีกด้วย

นี่...ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้อีก...!?

อะไรกัน

ถึงจะเห็บมาตอมบนหลังแมลงที่กำลังร้องไห้ก็ยังถือว่าดีนะ

ก็แค่รู้สึกอยากจะเห็นเฉยๆ น่ะ

แถมยัง...

ตาฉันบอกอยู่นะ

แกกลับมาเดี๋ยวนี้ก็ไม่ชนะหรอก

แต่ว่าด้วยพลังของแกคนเดียวเนี่ย

ยังไงก็ต้องกลับไปนี่นา?

เอ๊ะ...?

ที่นี่คือแดนอาทิตย์อุทัย

แล้วฉันก็คือ ริวจู เรียวมิ

ในประเทศนี้ฉันจะขึ้นเป็นโชกุนให้ได้เลย!

จี 337 จบแล้ว

แบล็กคลอเวอร์

ดินแดนต่างแดนที่อยู่ไกลโพ้นจากอาณาจักรคุณยายคูโระนี่เอง

ที่มาแวะถึงคือบ้านเกิดของหัวหน้ากลุ่มยามิ...!?

ไหนๆ ก็มาถึงแล้ว

ก็ลองมาหาพลังกันตรงนี้เลยสิ