ตอน 1.4: Chapter 1.4

มาแล้วสินะ

...ได้ยินมาว่าโรงเรียนนี้ห้ามสูบบุหรี่ทั่วทั้งโรงเรียนแล้วนี่ครับ?

มันเป็นกฎไร้สาระที่เอาแต่เรื่องหน้าตาทางสังคมเท่านั้นแหละ

ถ้าไปพ่นควันใส่พวกนักเรียนมันก็ไม่มีปัญหาอะไรนี่นา

คุณคิดว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าคุณนี่คืออะไรกันล่ะครับ?

คุณจิทสึะคุนะ ในขวดรัมเน่

ที่แอบรายงานการสูบบุหรี่ของผม แล้วก็ใช้กุญแจสำรองบนดาดฟ้าตามใจชอบ

ชั่งน้ำหนักดูแล้ว ว่าแบบไหนจะได้ประโยชน์มากกว่า ก็เป็นผู้ชายที่ฉลาดพอสมควรเลยนะ

ว่าแต่... สวัสดีครับ

แต่ว่า คนสูบบุหรี่ช่วงนี้มันรู้สึกอึดอัดใจอยู่ไม่ใช่เหรอครับ?

โดนคนทั่วไปโจมตีกันหนักเลยนี่นา

ทุกคนก็แค่ กำลังมองหาคนชั่วที่มันชัดเจนๆ น่ะ

เค็นชิ ทาคาะ @หลังไซ

ก็พอจะนึกออกอยู่เหมือนกันนะ...

ควันออก

ควันข้างที่มันไปทำร้ายคนอื่นน่ะ มันก็เป็นเรื่องจริงนี่นะ

สารอันตรายในควันข้าง นิโคติน... 2.8 เท่า คาร์บอนมอนอกไซด์... 4.7 เท่า ทาร์... 3.4 เท่า

ควันหลัก

ควันข้าง

ถึงจะบอกว่าเหม็นก็คงจะทำอะไรไม่ได้แล้วล่ะ

ความยุติธรรมที่ท่วมท้นน่ะ มันอยู่ที่พวกที่กำลังโจมตีอยู่นะ

ไม่ว่าจะมีวิชาการหรือไม่ก็ตาม ไม่ว่าจะมีสถานะทางสังคมสูงหรือต่ำก็ตาม

มันก็เป็นเป้าหมายง่ายๆ ที่โดนขว้างหินใส่ได้ โดยไม่สนเรื่องพวกนั้นเลย

มันคือการไต่สวนแม่มดในยุคปัจจุบันเลยนี่นา ไม่มีวิธีที่จะโต้กลับได้เลย

แค่ว่า ถึงจะแยกเรื่องดีกับชั่วออกจากกันก็ตาม

เวลาแบบนั้นนะ ชอบพวกคนที่ดีใจแล้วเก็บก้อนหินขึ้นมา... ผมนี่ไม่ชอบเลยนะ

ผมก็หวังอย่างแรงกล้าว่าพวกคุณทุกคนจะกลายเป็นคนแบบนั้น ไม่ใช่พวกผู้ใหญ่ที่น่าเบื่อแบบนั้นนะ

ขอความเห็นด้วยสักอันได้ไหมครับ?

อย่าทำตัวดีใจไปหน่อยเลย ถ้าสถานะทางสังคมของผมมัน มันจะตกอยู่ในอันตรายขึ้นมาจะทำยังไงล่ะ

เป็นตัวอย่างที่ดีเลยนะครับ ที่ว่า "คำพูดของผู้ใหญ่ไม่น่าเชื่อถือ"

ครับ

...แล้วมีธุระอะไรเหรอครับ?

คุณจิทสึะคุเป็นประธานนักเรียนใช่ไหมครับ?

โอ๊ะ! เกือบไปแล้ว ใกล้จะถึงเวลาซ้อมแล้วนะ

นี่ คุณจิทสึะคุ...

คุณไม่คิดเหรอว่ามันน่าจะดีกว่าถ้าเพื่อนร่วมชั้นมาครบทุกคนเลยล่ะครับ?

อืม ถ้าเป็นเพราะเสน่ห์ของคุณครูประจำชั้น มันก็จะดีที่สุดเลยใช่ไหมครับ—

ในห้อง 2-5 ใหม่ มีนักเรียนคนหนึ่งที่ขาดเรียนไปใช่ไหมครับ?

ชื่อคือ ยามาซากิ เคนตะ

เดิมทีเขาอยู่ห้อง 1-1 และถึงแม้จะไม่ถึงกับบอกว่าเก่งเป็นพิเศษ แต่คะแนนสอบก็ทำได้ดีอย่างสม่ำเสมออยู่เหนือค่าเฉลี่ยทุกครั้ง

ในห้องก็มีเพื่อนอยู่ด้วย แต่พอเข้าสู่ภาคเรียนที่ 3 ก็เริ่มจะขาดเรียนบ่อยขึ้น

จนในที่สุดก็ไม่ได้มาโรงเรียนเลย

ก็คือภาวะไม่มาโรงเรียนที่เขาเรียกว่านั่นสินะ ที่โรงเรียนเรานี่มันหายากเลยนะ

...แล้วคุณรู้เหตุผลไหมครับ?

คุณครูประจำชั้นคนก่อน ลองไปเยี่ยมที่บ้านหลายครั้งแล้วนะ

แต่ว่าดูเหมือนว่าจะคุยกับตัวเขาเองไม่ได้เลย

แน่นอนว่าก็ลองไปถามเรื่องราวจากเพื่อนที่สนิทด้วยแล้วด้วย

แต่ดูเหมือนว่ามันจะแค่เชื่อมกันด้วยงานอดิเรกที่เหมือนกันเท่านั้นเอง ไม่ใช่คนที่คุยเรื่องส่วนตัวกันได้น่ะ

เข้าใจแล้ว งั้นตรงนี้แหละคือจุดที่ต้องใช้ฝีมือของคุณครูสินะครับ

เอาเป็นว่าข้อมูลที่ผมมีมันก็ประมาณนี้แหละครับ

แล้วก็เรื่องงานอดิเรกที่เหมือนกันน่ะ

ก็แค่แนวอนิเมะ หรือไลท์โนเวลอะไรแบบนั้นเอง

...เดี๋ยวนะ มันแปลกๆ นะ? บทสนทนามันไม่เข้ากันเลย

คุณไม่คิดเหรอว่าพื้นฐานของการสื่อสารมันคือการโยนรับลูกบอลนี่ล่ะ?

●●●●●

ขอถามหน่อยนะครับ...ทำไมถึงเป็นเรื่องของคุณล่ะครับ?

คุณจิทสึะคุเป็นประธานนักเรียนใช่ไหมครับ? ตำนานที่ว่าอะไรก็แก้ได้ถ้ามันเกี่ยวกับห้องเรียน...

มันไม่ใช่งานที่มีขอบเขตความรับผิดชอบกว้างขนาดนั้นซะหน่อยนะ!

จิทสึะคุเป็นเมดของผมใช่ไหมครับ?

แก ไอ้สารเลวเอ้ย!!

โดนหลอกแล้ว... ซาคุสะ คงจะคาดการณ์เรื่องนี้ไว้แล้วล่ะมั้ง

ว่าแต่ ที่หลังน่ะ เป็นไอ้โรคจิตที่ชอบมีเรื่องอยู่แล้วนะโว้ย

ขอให้มันเป็นไปอย่างราบรื่นนะ ซาคุเท่านั้น

เขาต้องฝากให้ผมเป็นพิธีกรในชั่วโมงหน้าชั้นแน่ๆ เลย

...ให้ตายสิ

สรุปคือ อยากจะเกลี้ยกล่อมคุณยามาซากิให้มาโรงเรียนใช่ไหมครับ

แล้วทำไมถึงไม่เรียกคุณยูซึกะ รองประธานนักเรียนล่ะครับ?

ฮิอิระงะไม่ถนัดเรื่องการแสดงตลกแบบนี้ แถมถ้าโยนเข้าไปโดยที่ไม่รู้สถานการณ์ด้วย

มันอาจจะแทงให้คู่กรณีถึงตายในหลายๆ แบบเลยนะ

นายเป็นคนอธิบายสถานการณ์เอง แล้วก็ใช้ในจุดที่เหมาะสมสินะ

ว่าแต่ ผมไม่มีทางเลือกที่จะปฏิเสธเลยใช่ไหมครับ?

ทั้งๆ ที่มีปัญหาที่สามารถแก้ไขได้ในระยะที่เอื้อมถึง แต่จะปล่อยทิ้งไว้เฉยๆ เหรอครับ?

คุณจิทสึะคุ ฮีโร่สุดยอดที่ทำได้ทุกอย่าง

เป็นผู้ใหญ่ที่น่าลำบากใจจริงๆ นะเนี่ย

ผู้ที่จากไปจะไม่ไล่ตาม แต่ผู้ที่มาจะไม่มีการปฏิเสธ

ถึงแม้จะไม่ได้ช่วยเหลือใครด้วยตัวเอง แต่ถ้าถูกขอร้องแล้ว

ก็จะตอบสนองความคาดหวังของอีกฝ่ายได้อย่างสมบูรณ์แบบและงดงาม เหนือกว่าที่จินตนาการไว้เสียอีก

ผมก็เพื่อที่จะใช้ชีวิตในแบบของตัวเอง

เพื่อให้คุณจิทสึะคุ ซาคุ เป็นคุณจิทสึะคุ ซาคุ ที่ทุกคนวาดภาพไว้

“ก็ต้องเป็นแบบนั้นต่อไป”

วิธีการปล่อยให้ผมจัดการได้ใช่ไหมครับ?

หืม? อ่า

รีบกลับไปเลย ไอ้โรคจิต!

ไอ้โรคจิตเหรอ?

จะระเบิดเหรอ?

โวยวายน่ารำคาญว่ะ

จะให้ดูเอง

ไอ้ผู้ชายที่มีชีวิตดี๊ดีแบบนั้นน่ะ

วิถีชีวิตน่ะ!!