ตอน 47: Chapter 47

เดินเล่นในเมือง~♪

อารมณ์ดีจังเลย ร้องเพลงเบาๆ แบบนี้

วันนี้เลิกงานเร็ว เลยจะไปเที่ยวกับคุณลิลิจัง!

ก็ไม่ได้กำหนดว่าจะไปที่ไหนเป็นพิเศษนะ

แบบคาราโอเกะอะไรแบบนี้ไหม?

...ถ้าพูดถึงคาราโอเกะ ก็ต้องเป็นอิปปงกิเลย

หา?

โชจุน! โชโจเซนโป "โชจุน! โชโจเซนไป"

นายนี่เสียงเพี้ยนจริงๆ เลยนะ

ห๊ะ?

ว่าไงนะครับ?

ชูจุน! คุณโจ โจระรุ่นพี่ ข่าวสารล่าสุดเผยแพร่ทางบัญชี X (เดิมคือ T Witter) อย่างเป็นทางการ ติดตาม @Chojun ไว้เลย

ไดวะ จุนซะ โจชょう ตอนที่ 47 สารวัตรเดี่ยวสายตรวจ

ว่าไงนะครับ จากพุ่มไม้มาเป็นแท่ง คุณนี่มันเสียมารยาทจริงๆ เลยนะ!

นักเรียนชาติคิวไร

คุณบอกว่าฉันเสียงเพี้ยนเหรอ?

ก็แค่คำพูดของคุณนั่นแหละครับ แต่ว่าฉันนี่มีความมั่นใจในเรื่องการร้องเพลงพอสมควรเลยนะ?

แล้วก็มาตัดสินด้วยแค่การฮัมเพลงเนี่ยนะ...

เอาน่า ขอโทษที พูดจาไม่ดีไปหน่อย

จะเรียกว่าเสียงเพี้ยนก็ไม่ถูกนัก น่าจะเป็นนกแปลกที่เสียงดังมากกว่า...

ยังไม่ดีเลยนะ วิธีพูดน่ะ

นี่! คำพูดที่ไม่มีหลักฐานนี่มัน...

งั้นลองฟังหน่อยไหมครับ?

นิตยสาร

จุนริ! ว่าไงกับเพลงของอิปปงกิ?

เอ๊ะ!? ฉันเหรอ...!?

เกิดอะไรขึ้นกับคุณลิลิจัง!?

ไม่นะ...เอ่อ...

— เสียงก็ดีนะ...

ดูสิ! คุณลิลิจังก็พูดแบบนี้เหมือนกันนะ!?

หมายความว่า "หน้าตาไม่สวยแต่ผิวดี" น่ะ

ฟู่ว... ที่นี่ไม่มีใครเข้าใจเรื่องเพลงเลยสินะ

นี่มัน...

ทำไมถึงมั่นใจขนาดนั้นล่ะ...

เป็นงานอดิเรกเรื่องคาราโอเกะเหรอ?

อ๊ะ! หรือว่าเคยเรียนร้องเพลงที่ไหนมา?

ใช่แล้วล่ะ...

เสียงใบไม้ไหวในระหว่างการจำศีล... เสียงน้ำไหลเอื่อยๆ... เสียงนกร้อง—

ทั้งหมดนั่นคืออาจารย์ของฉันเลยนะ—

มันก็คือเรื่องราวการกำเนิดของนกแปลกที่เสียงดังนั่นไงล่ะ

นี่ อิปปงกิ ฟังนะ ฉันพูดเพื่อแกอยู่เนี่ย

สักวันหนึ่งในงานสันทนาการใหญ่ๆ ฉันจะอับอายต่อหน้าผู้ใหญ่ๆ...

เป็นเรื่องที่เกินความจำเป็นจริงๆ เลยครับ! อันดับแรกเลยคือผมมีผลงานอยู่นะครับ!

ผลงาน?

คุณลืมไปแล้วเหรอ!? ไอดอลกรุ๊ป "คุโรบะ" ดูตอนที่ 32 สิครับ

ปงโกะ

ตัวฉันเองที่เคยเป็นสมาชิกในตอนที่ไม่ได้เป็นแบบชั่วคราวเนี่ยนะ!!

ลืมไปได้ยังไง...

จุนโกะ (แต่งหญิง)

ชูคาคุโดราม่าเทริ

แฟนๆ ในตอนนั้นก็ชมเพลงของฉันอย่างมากเลยนะครับ...

เพลงของคุณพองจังเนี่ย มันเป็นแบบ...น่าเอ็นดูจังเลย!

เลือกใช้คำได้เยอะแยะไปหมดเลยแฮะ

ไม่ไหวแล้วเจ้าตัวนี้ ไม่รู้จักตัวเองเลย อสูรกายผู้โศกเศร้า

การแสดงความเมตตาคือการทำให้เห็นความจริงนี่แหละ จงเผชิญหน้ากับตัวตนของตัวเองซะ...

ปล่อยให้พูดออกไปแล้วล่ะนะ~!!

คุณโจ รุ่นพี่น่ะเหรอ!? เก่งร้องเพลงมากขนาดที่สามารถพูดอะไรกับคนอื่นได้มากมายเลยเหรอครับ!?

เฮ้อ พูดไม่หยุดเลยนะ...

นี่เป็นคำพูดที่พูดออกมาหลังจากรู้ว่าผมชอบร้องเพลงเดี่ยวสัปดาห์ละ 4 ครั้งเหรอ!?

จะไปรู้ได้ไงกันล่ะ

เอาล่ะ จะให้ดูพลังการร้องเพลงของฉันเอง

โรโบ! นายมีฟังก์ชันคาราโอเกะกับการให้คะแนนไหม?

มีครับ

ทำไมต้องเป็นนายด้วยเนี่ย

เริ่มเพลงเลย!

ปิ๊บๆๆ...

...ห่วยแตกไปเลยนี่!!

พูดจาโอ้อวดขนาดนั้นแต่สภาพเป็นแบบนี้เหรอ!!

ร้องเดี่ยวก็เลยไม่มีใครทักเลยสินะ...?

เอ๊ะ ไม่น่าจะใช่แบบนั้น...นี่ โรโบ! เกณฑ์การให้คะแนนของนายเป็นยังไงเนี่ย

พูดได้ไหมครับ?

รีบบอกมา

※ตอนเป็นไอดอลกลัวคนจำได้ เลยร้องเสียงเบาๆ

ก่อนอื่นเลย นิสัยการเรียบเรียงมันโดดเด่นเกินไปจนทนฟังไม่ไหว

หน้าเชิดที่แสดงออกมาทุกครั้งที่ร้องระดับพิปราทนั่น ทำเอาอยากจะฆ่าเลยล่ะ

เสียงหลบแบบครึ่งๆ กลางๆ เหมือนแพะที่ใกล้ตายก็น่ารำคาญสุดๆ

พูดแรงไปแล้วนะ

เห็นไหมล่ะ! โรโบคุงอยู่ข้างฉันนะ!?

หา?

ถ้าคุณอิปปงกิจะให้คะแนนล่ะก็ ก็ประมาณ 2 คะแนนแหละครับ

เอาล่ะ กลับไปทำงานเถอะ...

เดี๋ยวก่อนนะ เจ้าโรโบ!

ไม่ปล่อยให้แกปัดความรับผิดชอบหรอกนะ

หา?

ก่อนจะมาแก้ตัวเยอะๆ แกก็ร้องให้ฟังหน่อยสิวะ!

...เฮ้อ

—เอาล่ะ! พอใจไหมครับ?

ทั้งระดับเสียง จังหวะ ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ! ให้ตัวเองเต็มคะแนนเลยครับ!

ก็จริงนะที่ท้าทายข้าราชการนี่มันช่างไร้เดียงสาเสียจริง—

จริงด้วย เพลงร้องเก่งนะ

แต่ในเพลงนั่นมันมี "ตัวตนของตัวเอง" อยู่ตรงไหนกันล่ะ?

เพลงของคุณโรโบ... รู้สึกเหมือนว่างเปล่าจังเลยนะ...

คนทึ่ม 2 คนนี้ก็พูดอะไรที่ไม่รู้เรื่องขึ้นมาอีกแล้ว...

เอ่อ... มันเหมือนเพลงมันไม่มีเลือดสูบฉีดเลยว่ะ

เพราะว่าคนร้องนั่นแหละที่ไม่มีเลือดสูบฉีด

ใช่ๆ เหมือนกับว่าเครื่องจักรมันกำลังร้องอยู่เลย...

ก็เพราะว่ามันเป็นเครื่องจักรนี่นา

หยุดได้แล้วนะ~ ชอบหาข้อติอย่างนี้จริงๆ...

ไม่เป็นไรหรอกครับ รสนิยมทางดนตรีของแต่ละคนไม่เหมือนกันนี่นา!

งั้นกลับไปทำงานต่อได้เลยนะ~

ประสาทหูขยะสิ้นดี...

แกเมื่อกี้พูดว่าไงวะ เจ้าไอ้ขยะเหล็ก!!

หูตื๊ดก็บอกว่าหูตื๊ด แล้วมันผิดตรงไหนกันเล่า!?

อะไรกันเนี่ย~!!

โผล่ออกมาเลย พวกแก~!!

เดี๋ยวก่อนนะ เฮ้~...

ใช่ๆ เลย! นี่ไง!

ใช้สิ่งนี้ตัดสินให้จบไปเลยสิ!

ประกวดเด่นร้องเพลงแห่ง "เคิโคะจิโจ"!!

แบบนี้มันก็ตัดสินผลการแข่งขันได้อย่างยุติธรรมไม่ใช่เหรอ?

เหลืออีกไม่กี่วันก็จะถึงวันจัดแล้ว...

ตัดสินให้จบที่สถานที่ที่เหมาะสมสินะครับ

จริงด้วยนะ ถ้าทะเลาะกันที่นี่มันก็คงไม่เกิดอะไรขึ้นหรอก...

ประจำสัปดาห์

การตัดสินครั้งสุดท้ายคือศึกประลองความสามารถด้านเสียง!!

แม้ว่าทุกคนจะหยุดการโจมตีไปชั่วคราว แต่จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของพวกเขาก็ลุกโชนขึ้นอย่างรุนแรง!

อเมนโบะ แดงนะ อะ อิ อุ เอ โอ!

หัวโพลนจะถอนออกมาแล้วนะ เจ้าบ้าเอ๊ย!

ทุกคนจะฝึกฝนตัวเองเพื่อวันที่จะมาถึง!!

สุ่มตัวอย่างเพลงที่ขายดีให้ถึงแก่นเลย

นำเครื่องดื่มมาให้แล้วนะครับ~

...จะพยายาม!!

เซ็นไป ประจำการพิเศษ!

แถมยังระหว่างปฏิบัติหน้าที่อีกด้วย

หวัดดีครับ!

เอ่อ...ทำไมมันเงียบผิดปกตินะ...?

นี่ ๆ ทุกคนเป็นอะไรกันเหรอ? ไม่เหมือนพวกแกเลยนี่นา!

อ๊ะ! นี่คือเซ็นปายใช่ไหม? ใบชากับน้ำผึ้งเหรอ?

ให้ผมชงสักแก้วไหมครับ? จะได้ได้พักผ่อนสักหน่อย...

อันนี้สำหรับบ้วนปากกับสำหรับจิบครับ

ดูแลตัวเองเหมือนนักพากย์เลยนะ...

นี่ ทำไมต้องเป็นโทรจิตด้วยล่ะ...?

อีกไม่นานก็จะถึงวันแข่งแล้วนะครับ

ทุกคนกำลังระมัดระวังการใช้เสียงเพื่อไม่ให้เสียคอสำหรับการตัดสินครั้งสุดท้าย

เครื่องจักรมันไม่เกี่ยวกับเรื่องคอเลยนี่นา...?

เชิญงดการพูดจาไร้สาระได้เลยครับ—

น่าขันจริงๆ มันให้ความรู้สึกเหมือนสถานที่ของตำรวจมากที่สุดเลยในบรรดาสถานที่ทั้งหมด...

บรรยากาศที่เปี่ยมไปด้วยพลัง!

และอีกไม่กี่วันต่อมา—

คึคึ...

ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงแล้ว...

ถึงเวลาตัดสินแล้วสิ!!

นี่มันถึงกับฮึกเหิมขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย ในการประลองร้องเพลง...

ไม่เป็นไรหรอก... ช่วงนี้ความรู้สึกที่สถานีเล็กมันแย่สุดๆ เลย...

วันนี้ตัดสินให้จบแบบไม่มีเรื่องค้างคาให้ได้นะ?

ฮ่าๆๆๆ... ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรหรอก!

ไม่ต้องห่วงหรอก เดี๋ยวพวกนายสองคนก็จะคุกเข่าให้ฉันเองใช่ไหมล่ะ?

อันนี้เป็นประโยคของผมนะครับ?

อาาา... ไอ้พวกหูตึ๊ดนี่มันกำลังพูดอะไรเสียงทุ้มน่ารำคาญกันอยู่เนี่ย~

คงจะยากแล้ว...

ผู้ชนะคนอื่นต้องเชื่อฟัง! มันก็แค่การแข่งขันธรรมดาๆ น่ะ!

ผู้ชนะน่ะเหรอ... พูดได้ใจถึงจริงๆ นะ...

แล้วถ้าพวกแกแพ้หมดล่ะ จะทำยังไงกันล่ะ?

ฮ่าๆๆ! ล้อเล่นน่า!

มันต่างจากคนอื่นๆ ใช่ไหมล่ะ! ต่างกันที่ขวัญและกำลังใจต่างหาก!!

โอกาสแพ้ 0%...

ถือว่าเป็นการแข่งขันเพื่อชิงตำแหน่งสูงสุดของพวกเรา 3 คนเลยก็แล้วกัน—

...อืม

นี่มันอะไรกันเนี่ย เสียงร้องที่ไพเราะนี่มัน!

มาจากบนเวทีเหรอ!?

นี่มันใครกันเนี่ย—

ฮ็อทซัง

รู้ว่าเต้นโคตรเฉียบเลยนะ แต่ว่าร้องเพลงได้ด้วยเหรอ!?

อึก...

จะให้มาล้อเล่นเหรอ ถึงจะเมามายไปกับเหล้ากับแกง แต่คอที่แห้งผากจะยอมแพ้ได้ไง

แกก็ชอบแกงกับเหล้าเหมือนกันนี่นา

ไปกันเลยไอ้พวกเลว โอ๊ย!!

โอ้โห

เผชิญหน้ากับศัตรูที่ไม่ได้คาดคิด พวกเขาทั้ง 3 คนคำรามออกมา!

ชิบรามาบรา

ผลลัพธ์—

ผู้ชนะที่โดดเด่นคือ~...

โฮซากะ ชิฮิระ คุณ!!

ทุกท่านที่เข้าร่วมเหนื่อยมามากเลยครับ~

กำลังแจกอมลูกอมสำหรับผู้เข้าร่วมครับ

...ไปร้องคาราโอเกะกันไหมนะ

อุ๊ย...

ดีจังเลย...

ทุกคนก็ได้กลับมารักใคร่กันอีกครั้งด้วยพลังแห่งเสียงเพลง!

ก็...ยินดีด้วยสินะ...?

ร้องเพลงเพื่อระบายความเสียใจ!!

ฉบับหน้า โทโมะฮิระสึเกะจะแปลงโฉมอย่างสง่างาม!? และการตอบสนองของเหล่าเซ็นไปที่กำลังสับสนคือ!?

เซ็นไป! โชโจ