ตอนที่ 222

22

ปกคือคุราโมจิ! เล่มวางจำหน่ายแล้ว!

เรื่องย่อ – ทีมเซียวโดะได้รับคำให้กำลังใจจากศิษย์เก่าอย่างเท็ตสึและทังบะ ก่อนลงเตะรอบรองชนะเลิศกับอิชไดซังโกะ ซาวามุระรับคำปลอบโยนและพยายามเพิ่มความแม่นยำของ "ลูกบอลที่ดิ่งลง" ดูเหมือนทุกอย่างจะพร้อมแล้ว—แต่การที่คาวากามิรู้สึกผิดปกติที่แขนก็ถูกทังบะชี้ให้เห็น

ตอนที่ 222 / คำวิงวอน

จูอูจิมะ

ช้าจังนะ..

ตรงของอาจารย์ฮิกุจิสินะ? โนริเซ็นไป

พรุ่งนี้จะลงแข่งได้เหรอ?

โคชิเอ็น!

เรื่องเล่า บุคคลจริง องค์กร และกลุ่มต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้อง ไม่เกี่ยวข้องใด ๆ เลย ★เรื่องราวนี้เป็นเรื่องสมมติ ไม่เกี่ยวข้องใด ๆ กับบุคคล องค์กร หรือเหตุการณ์ที่มีอยู่จริง

・・・

อ๊ะ...

เข้าประจำตำแหน่งป้องกันแล้วนะครับ

ส่วนฝ่ายตีก็อยู่ในหัวหมดแล้ว เอาแถวนี้ไหมครับ

เปล่า...ขออีกนิดหน่อย...

ดูให้ดีนะ...

● ● ● ●

ไม่เป็นไรหรอก

ฮาตาเคยามะ

พรุ่งนี้พวกเราจะลงไปในกลุ่มพิทเชอร์ตั้งแต่ต้นเลยครับ

ไม่ต้องพยายามทำทุกอย่างก็ได้นะ

●

รู้แล้วน่า

อย่ามาเรียกแบบเป็นกังวลขนาดนั้นสิ

โนริเซ็นไป

อย่างที่คุยกันทางโทรศัพท์เมื่อครู่นี้

การบาดเจ็บบางส่วนที่กล้ามเนื้อหรือเส้นเอ็นนั้น เป็นไปได้อย่างสมควรเลยครับ...

จากการเอกซเรย์ไม่พบความผิดปกติที่กระดูกครับ

เขาแนะนำให้ไปตรวจอย่างละเอียดด้วยเครื่องเอ็มอาร์ไอครับ

●●●

ถ้าฝืนตรงนี้แล้วอาการบาดเจ็บของกล้ามเนื้อทรุดลงหนักกว่านี้

กระดูกข้อศอกอาจจะได้รับผลกระทบจนกลายเป็นเรื่องที่แก้ไขไม่ได้ไปแล้วก็ได้นะ...

อาจารย์ฮิกุจิบอกว่าดีใจจังที่นายมาหาเราตั้งแต่ตอนนี้

การดูแลรักษาอย่างถูกต้อง

・・・

ทั้งฟุริยะที่สังเกตเห็น แล้วก็

ต้องขอบคุณทันบะจริง ๆ ที่บอกให้ไปโรงพยาบาลด้วยนะ

ทันบะเองก็เคยให้คริสสังเกตเห็นอาการบาดเจ็บที่ข้อศอกของเขาด้วย

เขาเป็นคนที่ดูแลตัวเองอย่างพิถีพิถันมากกว่าคนอื่นเลยล่ะ

ถ้าอย่างนั้นพรุ่งนี้แน่นอนว่า

ขึ้นอยู่กับผลการตรวจ ก็อาจจะถึงรอบชิงฯ ด้วย...

ไอดอลกับ ไอดอลกับ

・ไม่มีอาการเจ็บปวด

ความรู้สึกผิดปกติก็ไม่เท่าเมื่อวาน...

เพื่อช่วงฤดูร้อนนี้...

ได้ทำมาตลอด 1 ปีแล้วครับ...

พรุ่งนี้ก็เตรียมตัวที่กลุ่มพิทเชอร์ตามปกติครับ

ช่วยเก็บเป็นความลับจากทุกคนด้วยนะ

คุยาวะคุง

ครับ คุยาวะ...

รู้แล้วเหรอ... เจ้า

โนริ...

ถ้าฝืนตรงนี้แล้วเกิดอาการบาดเจ็บจนแก้ไขไม่ได้

ต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะกลับมาได้

ต่อให้กลับมาได้ ก็ไม่ได้หมายความว่าจะโยนลูกได้เหมือนเดิมนะ

มหาวิทยาลัย... คนทำงานแล้ว...

สำหรับนายต่อไปเนี่ย...

ไม่ใช่สิ

ฉันมันไม่เหมือนพวกนายหรอกนะ

มิโยชิ...

อย่างมหาวิทยาลัย หรือว่าคนทำงานแล้ว...

ไม่ต้องพูดถึงโปรเลยนะ...

...ส่วนใหญ่ก็เป็นคนที่ไม่ใช่แบบนั้นแหละ...

กีฬาเบสบอล ขอแค่จบที่มัธยมก็พอแล้วล่ะครับ...

ก็เลยตั้งใจสู้มาได้จนถึงตอนนี้ครับ...

ถ้าได้จบช่วงฤดูร้อนนี้อย่างไม่เสียใจ

ถึงจะพังตรงนี้ก็ไม่เป็นไรครับ

รบกวนด้วยนะครับ

ขออนุญาตโยนเลยครับ

● ● ● ●

ได้โปรดเถอะครับ...

●●●●

สิ่งที่ต้องทำทั้งหมดก็ทำมาหมดแล้ว

หลังจากนี้ก็คงมีเทพแห่งไม้เบสบอลคอยดูแลอยู่แล้วล่ะ

โฮชิดะ บอยเกรท!!

งั้นสุดท้ายนี้ เท็งคิว บอย

ขอคำพูดปิดท้ายที่ทำให้ทุกคนต้องฮึดสู้เลยนะ

ขึ้นมาตรฐานให้สูงจังเลยนะเนี่ย

ฉันมันพวกไม่สมประกอบที่ออกจากที่นี่ตั้งแต่ปี 1 นะ

แต่ทุกคนกลับลุยจนจบโดยไม่หนี

นี่มันบ้าไปแล้วจริง ๆ

จริงจังแบบโง่ ๆ

ไม่ชอบแพ้แบบถึงขั้นโง่

โคตรจะเท่เลยว่ะ ไอ้บ้าเอ้ย

ฉันอยากเห็นพวกนายที่โคชิเอ็นนะ

อยากให้ทั้งประเทศได้รู้ถึงความสุดยอดของพวกนาย

มหาวิทยาลัยชิ ซัน

อีกอีก 2 อย่าง

ไปกันเถอะ ทั่วประเทศเลย!

โอ้!!