ได้ยินว่าคุณจะมาเร็วๆ นี้แล้วนี่ครับ...
แล้วก็...มาถึงแล้วเหรอครับ
คุณก็บอกไว้แล้วนี่ครับ
นึกว่าเป็นแค่คำพูดตามมารยาทซะอีก...
เขามาส่งแล้วครับ
มีเรื่องด่วนอะไรหรือเปล่าครับ
แล้วคุณราอูลล่ะครับ
ไม่ใช่แค่ผมคนเดียวที่มีอยู่หรอกครับ ส่วนที่เหลือก็ฝากไว้กับคุณแล้ว
มากกว่านั้นคือเรื่องที่ทำให้เป็นภาระนะครับ
รู้สึกขอบคุณจากใจจริงที่ได้รับการคุ้มครองนะครับ
เพราะคุณก็เป็นแขกของผมเหมือนกันนี่ครับ
ขอโทษด้วยนะครับ คงจะไม่มีทางหนีออกไปได้แล้วล่ะมั้งครับ...
ไม่นะ ปกติแล้วคุณคนนั้นไม่เคยซนสักครั้งเลยนะ
นี่เลยรีบร้อนขนาดนั้น...
ได้ยินมาว่าคนที่ดูเรียบร้อยปกติมักจะทำอะไรบ้าๆ บอๆ ได้เต็มที่เลยนี่นา
ว่าแต่
จะออกไปข้างนอกตั้งแต่เวลานี้แล้วเหรอ?
กลางดึกแบบนี้เนี่ยนะ?
เอ่อ ครับ กำลังจะไปที่ทะเลสาบครับ
...มีรองเท้าบูทสำรองด้วยสินะ
นั่นคือรองเท้าบูทสำรองน่ะครับ
ถึงอย่างนั้นก็พูดจาไม่ให้เกียรติเลยนะครับเนี่ย
คงจะช่วยไม่ได้แล้วล่ะครับ ก่อนหน้านี้คุณ
เรื่องตอนนั้นน่ะเหรอ...!!
ปกติก็ลืมไปแล้ว
ก็เพราะว่ารีบร้อนไปหน่อย
ถึงลืมเอาบูทที่ยืมไปมาด้วย
ถ้ามีแค่คู่เดียวคงจะหนาวแย่เลยล่ะครับ
ไม่ต้องกังวลใจขนาดนั้นหรอกครับ
ก็มีคนที่สามารถส่งเสื้อผ้าสำรอง
มาให้ได้นะครับ
ถึงจะเป็นแค่เทียน แต่ถ้าส่งจดหมายไป เขาก็จะรีบส่งของที่จำเป็นมาให้ทันทีเลยล่ะครับ
...เสื้อผ้ากับรองเท้าพวกนั้นก็เป็นของที่ได้รับมาด้วยเหรอครับ?
หรือว่าคุณกำลังสงสัยเกี่ยวกับแหล่งที่มาของการซื้อ...เหรอครับ?
ตรงนี้แหละครับ...
รองเท้าบูทที่เพิ่งมอบให้คุณราอูลมาน่ะครับ ได้รับมาแล้วครับ
เป็นผ้าจากแมวน้ำที่เทียนให้มาครับ
เป็นของที่อบอุ่นมากเลยครับ
คุณบอกว่ามอบให้สินะ
ถ้างั้นอันนั้นก็ขอให้พวกเราเก็บไว้ดูแลนะครับ
เอาล่ะ งั้นก็เชิญเลยครับ
เดิมทีก็ตั้งใจจะทำแบบนั้นอยู่แล้วครับ...
ทำไมคุณฮารีจถึงได้ดูหงุดหงิดขนาดนี้ล่ะครับ...
●
คงไม่พูดสินะ
แล้วก็เอ่อ...
จะตามมาด้วยไหมครับ?
แคะ...
คี...
ตรงนี้ครับ
ตรงนี้มีอะไร...
โคโบโบ...
มันเป็นวัตถุดิบของยาเสน่ห์ครับ
เป็นความลับทางการค้า ดังนั้นช่วยเก็บเป็นความลับไว้นะครับ
สวยงามมากเลยนะครับ
●●●●
อ่า
ครับ
อย่ามองแบบนั้นสิครับ
มือจะสั่นหมดแล้ว
ไม่ได้พูดจากใจจริง เลยพูดว่า "กลับไป" ไม่ได้ตัวเองนี่มันน่าสมเพชจริง...
●●
ถ้าเงียบนี่จะประหม่าแย่แล้ว ช่วยพูดอะไรสักอย่างเถอะครับ
โคตรจะหน้าไหว้หลังหลอกเลย ทำได้ดีมาก
คิระ
คิระ
...นี่เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นเวทมนตร์ของแม่มดเลยนะ
เพราะว่ามันไม่มีประโยชน์อะไรที่จะต้องให้คนอื่นเห็นน่ะครับ
...ว่าแต่
อย่างนั้นเหรอ
คุณโรเซสามารถรู้ได้เหรอว่ามีลูกค้าจะมาเยี่ยมเยียน?
ทำไมล่ะครับ?
คุณคงจะแอบมองจากหน้าต่างอยู่ตลอดสินะ
แน่นอนอยู่แล้วครับ
คุณรู้ตัวด้วยเหรอครับ
ตาคุณดีจังเลยนะครับ...
ถ้ามีใครมาที่สะพานไม้ในป่า
กระดิ่งที่ห้อยอยู่ตรงเสา
ก็จะดังขึ้นราวกับว่า...
บรรพบุรุษกำลังร่ายมนตร์ให้อยู่ครับ
ถึงแม้ว่าสัตว์ป่าจะมาบ้าง มันก็จะดังขึ้นนะครับ
...อย่างนี้นี่เอง
ที่คุณเคยบอกว่าถ้ามีของน่าสงสัยมา ก็จะใช้เสียงกระดิ่งนั้นในการยืนยันสินะ?
● ● ● ● ●
...โรเซ ได้ยินไหม?
ขอโทษครับ มือมันจะสั่นแล้ว ช่วยพูดอะไรสักอย่างให้หน่อยได้ไหมครับ
คุณเป็นคนบอกให้พูดไม่ใช่เหรอครับ...
...แล้วเมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะครับ
...คุณนี่ทำให้ผมได้นึกถึงนิสัยที่เป็นตัวของตัวเองของคุณเลยนะครับ
ขอบคุณครับ
...แล้วกระดิ่งจะดังไปถึงเมื่อไหร่ล่ะครับ?
ไม่เป็นไรเลยครับ
เมื่อไหร่...เหรอครับ?
...คงจะไม่ดังถึงกลางดึกขนาดนี้หรอกใช่ไหมครับ?
ลูกค้าที่มานั่งรอถึงเวลานี้ จะพูดแบบนั้นได้ยังไงกันครับ
นี่คุณมาทำธุระอะไรกันแน่ครับ?
มันดังครับ ไม่ว่าจะเป็นตอนเช้า ตอนกลางวัน หรือตอนกลางคืนก็ตาม
อีกอย่าง คนที่มาหาแม่มดส่วนใหญ่ก็มาตอนกลางคืนนี่ครับ
ผมก็ฝึกร่างกายให้คุ้นชินกับการตื่นได้ทันทีด้วยครับ
แม่มดที่อาศัยแถวนี้ก็มีแค่ผมคนเดียวแล้วนี่ครับ
แล้วคุณไม่ได้นอนหลับอย่างเป็นปกติมาหลายปีแล้วเหรอครับ?
ก็หลับอยู่ครับ แค่บอกว่าพยายามให้ตื่นได้เท่านั้นเอง
แล้วคุณบอกว่ามันไม่ได้นอนอย่างเป็นปกติเนี่ยนะ
คุณลูกค้าครับ
อะไรนะ!
นอนซะ
ห๊ะ...!?
จะนอนเหรอ
ทั้งที่ร่างกายผอมขนาดนี้ แต่กลับจัดการกับยาที่เป็นพิษได้ด้วย
แล้วยังบอกว่ากินข้าวไม่เป็นเวลา แถมยังไม่ได้นอนอย่างเป็นปกติอีกด้วย...เหรอ?
นั่นก็จริงอยู่ครับ!
แต่คุณลูกค้าที่เป็นอัศวินนี่สิครับ
พวกเราก็มีวันหยุดที่คนอื่นมาแทนได้นะ
แต่คุณนี่กลับอยู่คนเดียวตลอดเลยนี่ครับ—
เฮ้อออ...
●●
...ตอนนี้มันอาจจะฟังดูไม่น่าเชื่อถือแล้วก็เถอะครับ
จะไม่ทำเรื่องต่ำทรามอย่างการแตะต้องผู้หญิงที่กำลังหลับ
ขอสาบาน
...เรื่องนั้นผมรู้แล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงครับ
โอ
ซ่า
งั้นก็นอนซะ
ถ้ามีแขกมา ก็คงมีกระดิ่งเป็นคนบอกสินะครับ?
ถ้ามันดังขึ้น ผมจะไปรับด้วยเรือเอง
ไม่ต้องกังวลหรอกครับ
เมื่อครู่นี้
มันเป็นไปไม่ได้ที่จะทำอะไรที่ไร้มารยาทแบบนั้นได้
มีเรื่องมากมายที่ต้องคิด
คุณฮารีจิเองนั่นแหละครับ ถึงจะเหนื่อยหลังจากที่ได้เจอคุณราอุ แต่...
อีกอย่าง ถ้าผมต้องไปพึ่งพาเขาอีกครั้งที่นี่
ค่ำคืนที่ได้อยู่คนเดียวมันก็จะทรมานขึ้นไปอีก
แต่ว่า...
ซึมลึกไปถึงก้นบึ้งของหัวใจ
ด้วยเสียงที่อ่อนโยนราวกับหิมะที่โปรยปรายไปทั่วทั้งร่างกาย
และไม่อาจต้านทานความโล่งใจที่เอ่อล้นออกมาได้
ไม่ต้องคิดอะไร
หลับให้สบายใจเถอะ
ผมก็ออกเรือท่องไปในยามค่ำคืนไปตามนั้นเลยครับ
หลับลึกเลย
จุ๊งจุ๊ง
— เสียงดังจัง...
หลับเหมือนคนโง่เลย
ถึงจะรู้สึกแย่สุดๆ ก็เถอะ
แต่ว่า สุขภาพดีที่สุดเท่าที่เคยเป็นมาเลยนะ เมื่อเทียบกับช่วงหลังๆ มานี้
บางทีผมอาจจะถึงขีดจำกัดแล้วก็ได้
แต่ถึงอย่างนั้น การที่ตัวเองจะอ่อนแอได้ขนาดนี้เนี่ย
ก็ไม่อยากจะรับรู้เลยเหมือนกันนะ
ทั้งที่พยายามทำตัวให้แข็งแกร่งมาตลอดเลยนะ
ตื่นแล้วเหรอ
เฮ้!
ฮะ...
คุณฮารีจิอยู่
หรือจะพูดให้ถูกคือ ผมหลับไปต่อหน้าคุณเขาเลยนี่นา
ปล่อยให้ตัวเองตามใจไปเลย...!
เสียงกรนคงดังน่าดูเลยสิ!?
กุ๊นอยู่
ถ้าพูดอะไรเพ้อๆ ออกมาคงน่าอายจนอยากจะตายเลย!!
ที่สร้าง
ให้เป็น
ก็เป็นห่วงนะ แต่ก็ฟังไม่ได้!!
ภาระ...
โฮ่ยๆ เสียงดังน่ารำคาญจริงๆ
ด๊อปิ
ไม่เป็นไร
จัดแจงตัวเองให้เรียบร้อยแล้วค่อยตื่นขึ้นมานะ
เฮ้!!
กลิ่นหอมจัง...
ถ้าออกมาแล้ว
ก็มานั่งบนเก้าอี้สิ
เปาะแป๊ะ
D
โอ้...
มันสวยงามเลย...
คาตานิ...
นี่มัน—!!
...อะไรเหรอครับ?
ปลาที่ตกได้จากทะเลสาบ
เอาไปจี่กับเนยแอปเปิ้ลที่เหลืออยู่เมื่อวันก่อน
แล้วก็ประกบลงไปในขนมปังที่วางทิ้งไว้เหมือนกัน
พวกพาร์สลีย์จากแปลงผัก
แล้วก็เกลือกับเครื่องเทศจากขวดตรงนั้นก็ได้รับมาด้วยนะ
— ว่าแต่ ขนมปังมันหมดช้าจัง
อุปกรณ์ตกปลาเนี่ย มีอยู่ที่บ้านด้วยเหรอ...?
ผักกาดหอมที่แช่ไว้ในทะเลสาบก็น่าจะใช้ได้ดีสินะ?
กินเป็นปกติรึเปล่า
ก็ทำน้ำแข็งไว้แบบลวกๆ แล้วนะ
เห็นว่ามีการดูอัตราการหมดของขนมปังอยู่ด้วยสินะ
ห้องก็จัดให้แล้วนะอะไรก็ตามที่วางไว้บนพื้นก็วางไว้บนพื้นหมดเลย! สกปรกเกินไปตลอดเลย! หัดเก็บของเข้าที่เดิมให้เป็นนิสัยหน่อยสิ...โธ่เอ๊ย...
น่าอร่อยจัง...
อาหารเช้าแบบนี้...ไม่อยากจะเชื่อเลย...
แบบนี้...
โฮ่...
เหมือนคุณย่าเลยแฮะ—
ห๊ะ?
เหมือน
ฟุ่นฟุ่น
อะไรเหรอ...?
เหมือนกับตอนที่คุณย่ายังมีชีวิตอยู่เลย
คิดถึงจัง ไม่ได้นึกถึงมาหลายปีแล้วนะเนี่ย
หัวใจที่เคยหยุดนิ่ง
กลับเริ่มขยับเองได้ด้วยการกระทำเพียงคนเดียว
ถึงจะรู้ว่าเดี๋ยวจะต้องเสียใจแน่ๆ แต่ว่า
คุณฮารีจูให้
ช่วงเวลาที่คิดว่ามีความสุขที่สุดในชีวิตของผมเลยครับ
ขอบคุณมากครับ
หลับได้อย่างสบายเลย
แถมยังมีอาหารเช้าให้ด้วย...
...ทโก
กลิ่นนี้...
เหมือนชาดำที่ฉันชงเลย
เขาตั้งใจนึกถึงเพลงแล้วมาชงให้เหรอ
ขอบคุณสำหรับอาหารมื้อนี้ครับ/ค่ะ...
อ่า
อ่า
วันนี้เป็นอาหารเช้าที่ดีที่สุดในชีวิตเลย
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/25)
มังงะ ที่คุณอาจชอบ
ซาซากิกับพีจัง
การปฏิวัติของสาวน้อยหนอนหนังสือ
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
จันทรานำพาสู่ต่างโลก
เริ่มต้นเป็นแม่มดที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก ~ขอใช้วิถีชีวิตอย่างอิสระในโลกที่ฉันสามารถมองเห็น
เกษตรตามใจพี่ที่ต่างโลก
แมวสาวอมควัน
ชีวิตตัวประกอบอย่างตูช่างอยู่ยากในโลกเกมจีบหนุ่ม (ภาคสาธารณรัฐ)
ถ่ายทำลับฉบับคนช็อตเงิน
ก๊วนป่วนชวนบุ๋งบุ๋ง
บันทึกจอมราคะไร้เทียมทานในต่างโลก
