ตอนที่ 20
นี่มันยัง
เป็นเรื่องก่อนที่โรเซจะได้รับจดหมายฉบับที่ 3 จากราอุ
แค่คิดถึงเหตุการณ์ปล้นครั้งนั้นก็น่ากลัวแล้ว...
และเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นสองเดือนหลังจากเหตุการณ์กินยาเสน่ห์ผิด
คุณนี่เมื่อกี้พูดอะไรกันแน่
...พูดอะไรกันล่ะครับ/คะ
ก็เลย
ฉันก็บอกว่าจะมาอยู่ตรงนี้เหมือนกัน
ไม่ได้เหรอ?
คิว
คิระ
อุ
อุ๊ย! หนุ่มหล่อพูดอะไรที่ไม่เข้าใจเลย...
ไม่เข้าใจตรงไหนล่ะ?
ก็หมายความว่า ที่พักที่เกิดเรื่องอันตรายแบบนั้นเมื่อคราวก่อนน่ะ
XX
จะปล่อยให้โรเซอยู่คนเดียวไม่ได้นะ
)
ตอนนี้ก็อยู่ในช่วงพักผ่อน เลยมาอยู่ใกล้ๆ แบบนี้ได้นะ
หะกุ
ตอนกลางวันก็ให้ใครสักคนมาอยู่เป็นเพื่อน
อีกไม่กี่วันก็จะถึงวันเริ่มงานใหม่แล้ว
ส่วนตอนกลางคืน ฉันก็จะมาอยู่ที่ที่พักนี้ด้วย เพื่อเป็นบอดี้การ์ดด้วย
แย่แล้ว... ก็ยังไม่เข้าใจเลย...
ถึงแม้จะอาศัยอยู่ในกระท่อมมานาน โดยที่ไม่มีเรื่องให้ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยเลยก็ตาม
หลังจากที่ปล่อยให้ผู้บุกรุกเข้ามาได้ง่ายๆ แบบนั้นแล้ว
แต่พอโดนโจรปล้นเข้าอย่างจัง
ก็ได้รับความช่วยเหลือจากคุณฮาริจู ทำให้ได้ปรับปรุงสิ่งอำนวยความสะดวกของบ้าน
ถึงจะเป็นบ้านที่ฉันเกิดและเติบโตมา แต่ฉันก็ยังรู้สึกไม่มั่นคงอยู่ดี
ก็เลยได้ขอให้หน่วยพิทักษ์ตั้งเส้นทางลาดตระเวนให้กว้างขึ้น
เรื่องที่ฉันไม่เคยคิดว่าจะเกิดขึ้นได้เลย
แต่คุณฮาริจูทำมันได้ง่ายๆ เลยนะ
ก็เลยทำให้ลูกค้าก็ลดน้อยลงไปด้วย
การค้าก็เลยไม่ไปได้สักที...
แถมยังมาเยี่ยมที่พักทุกวันด้วยความห่วงใยในช่วงพักผ่อนอีกด้วย
มันเป็นเรื่องที่น่าเชื่อถือจริงๆ
นอกจากนั้น
การได้อยู่ใกล้ๆ คุณฮาริจูมันช่างเป็นความสุขจริงๆ
เพราะว่าคุณฮาริจูเนี่ย...
เป็นอะไรไป!
ไม่มีอะไรครับ/ค่ะ ไม่เป็นไรครับ/ค่ะ
นิดหน่อย
ใช่แล้ว หลายอย่างเลย
หลายอย่างเลย
แค่คิดถึงมันเฉยๆ ครับ/ค่ะ...
ไม่รู้ทำไม
กับคุณฮาริจู
ความรู้สึกมันตรงกัน
ถึงจะไม่เข้าใจก็ตาม
มันน่าจะเป็นเวทมนตร์ที่ถูกเขียนไว้ในตำราบางอย่างจากโลกที่ห่างไกล
ที่เขียนว่า "ไดดา-กะเค็น
ซาโยนาระ-มันรุอิ
โฮมรัน" นั่นแหละครับ/ค่ะ
ถ้าดูจากฤทธิ์ยาเสน่ห์ของแม่มดแล้ว
การทำให้ผู้ชายคนเดียวหรือสองคนตกหลุมรักนี่มันไม่ใช่เรื่องยากเลยนี่นา
แต่ว่า
ถ้าเขาบอกว่ารักก่อนที่จะได้ดื่มยาเสน่ห์อีก
สำหรับแม่มดที่พึ่งพาแต่พลังของยามาตลอด
ก็คงทำได้แค่ยกธงขาวแล้วยอมแพ้เท่านั้นแหละ
ถึงอย่างนั้น...
แม้จะผ่านไปสองเดือนแล้ว
แต่ก็ยังไม่พร้อมทางใจเลย พยายามหลีกเลี่ยงการทำอะไรที่เหมือนคนรักให้มากที่สุด
โชคดีที่ทั้งสองฝ่ายรักกัน ทำให้คุณฮาริจูรู้สึกสบายใจขึ้นหรือเปล่านะ
กึ๋ย...
การโจมตีอย่างหนักหน่วงก็ซ่อนตัวไปแล้ว
เขาปฏิบัติต่อฉันเหมือนเป็นคนที่เขาจะปกป้องและรักนะ...
สิ่งที่น่ารังเกียจนี่คือหัวใจที่เหมือนเห็บตัวนี้
แน่ใจเหรอว่าไม่เป็นอะไร?
ดูเหมือนจะโอเคนะ
นี่
ทำบนพื้นก็ไม่ดี ทำบนโต๊ะสิ
มันจะเลอะนะ
!
เอาเรื่องการย้ายบ้านไว้ก่อนนะ...
ก็เพราะว่าปล่อยทิ้งไว้แบบนั้นไง ถึงได้เริ่มมีอาการหนาวแล้วล่ะ
เรื่องมันไม่เน่าเฟะหรอก...
ปล่อยแบบนี้ไปถึงฤดูร้อนมันจะเน่าตายนะ
งั้นฉันถามนะ
นายไม่พอใจอะไรกับการที่ฉันมาอยู่ที่นี่นักหนา
ให้คุณมาอาศัยอยู่ในบ้านโทรมๆ แบบนี้ได้เนี่ยนะ
ไม่เป็นไรหรอก
มันเป็นไปไม่ได้เลยไม่ใช่เหรอครับ/คะ...
ถ้าออกไปทำภารกิจ ก็มีบางครั้งที่ต้องพักในที่พักที่เรียบง่ายกว่านี้ หรือบางทีก็ต้องนอนกลางแจ้ง
ก็ถึงจะดีกว่าที่นี่หน่อยก็เถอะ
แต่ว่า
กึ๊ก
เตียงก็มีแค่เตียงเดียว
การนอนด้วยกันนี่ก็ยังเป็นไปไม่ได้เลย
ยังไม่เป็นไปได้อีกเหรอ? ยังมีอะไรอีกไหม?
ไม่เป็นไรเหรอ?
ไม่เป็นไรครับ/ค่ะ
303
38
ฉันชอบที่นี่นะ
เพราะเป็นบ้านที่ปลูกโรเซ่ไงล่ะ
ที่ที่สำคัญสำหรับฉัน
ที่ได้ให้คุณชอบมันแล้วรู้สึกดีใจจังเลย
●●
แต่ว่า
การให้ท่านที่เป็นเชื้อพระวงศ์แท้ๆ มาพักอยู่ที่ที่แบบนี้
มันเป็นเรื่องที่ให้อภัยได้เหรอเนี่ย
ในฐานะอัศวิน ฉันก็ดูแลตัวเองได้อยู่แล้ว แล้วก็ไม่รบกวนโรเซ่ด้วย
นายก็ทำเรื่องของแม่มดตามใจชอบไปสิ
จะทำยังไงดี
การที่ถูกปฏิบัติอย่างอ่อนโยนจนเกิดเรื่องให้ต้องลำบากใจนี่สิ
แคะ!
โอ๊ะ 3
●●●
ลง
ลงเลย!
เข้าใจแล้ว
วันนี้ขอแค่นี้ก่อนนะ
—แทนล่ะ
ได้ยินไหม
เรียกชื่อให้มันดีๆ หน่อยได้ไหม?
โรเซ่
ฉันรอตามความรู้สึกของนายอยู่นะ
จริงๆ แล้วพวกเราเป็นพวกที่ทำแบบนี้ได้นี่นา
นายรู้ไหม?
อ่า...
โอ้... ขู่...!
ห๊ะ
อะไรกัน...
ฮารี่จู
จะให้อภัยให้ก็ได้
คุณ!
ใบหน้า
ใบหน้าช่างงดงาม...
อ่า ใช่แล้ว
ว่าแต่
ตอนกลางวันไปกินเชอร์เบทกันไหม?
โฮก
เชอร์เบทคืออะไรเหรอ?
มันคือของหวานที่เรียกว่าน้ำแข็งไส
พ่อค้าจากทางเหนือเขาขนน้ำแข็งมาเยอะแยะเลยล่ะ
เพื่อเป็นที่ระลึกถึงการอภิเษกสมรสของคุณบิลลาอุรา ฝ่าพระบาทจึง
จัดเลี้ยงให้ประชาชนทั่วไปเป็นพิเศษ
ของหวาน
อ่า...
ของหวานนี่เอง
ไปค่ะ
ตอบทันทีเลย
เรื่องของของหวานนี่ตรงไปตรงมาดีนะ...
เอาเถอะ ช่างมันเถอะ
คาระ
คาโคโค
โรเซ่เวลาออกไปข้างนอกเมืองจะถอดเสื้อคลุมสินะ
ตอนที่เห็นครั้งแรกก็ประหลาดใจเลย
เคยให้เห็นไหมครับ?
สองครั้งเลย
ครั้งที่ถูกโยนก้อนโคลนที่ท่าเรือ...
กับขบวนพาเหรดตอนที่ไปงานแต่งของคุณบิลลาอุรา
วันนั้นนึกไม่ถึงว่าจะได้เจอเลยประหลาดใจนะ...
อ่า
คุณรู้ว่าฉันอยู่ที่นั่นด้วยสินะ
...นี่มันอะไรกัน
มันสว่างจัง...
อีกแล้วเหรอเนี่ย
ตรงนั้นไง
ไปกันเถอะ
คนเยอะจัง...
ว่าแต่
ไม่ได้ออกไปไหนกับใครนานแล้วนะ
เป็นอะไรไปเหรอ
เปล่าค่ะ
คุณฮารี่จู!
ขอบคุณสำหรับความเหนื่อยล้าเสมอเลยนะคะ!
วันนี้ก็ตรวจตราอีกเหรอครับ?
ฉันชื่อฮารี่จูนะ
เอ๊ะ
เปล่าค่ะ
วันนี้คุณฮารี่จูมีคนไปด้วยนี่นา
อะไรน่ะ
อย่างที่คิดไว้เลย คุณฮารี่จูมีคนรักนี่นา
ของคุณฮารี่จูเหรอครับ?
ไหล่
ภรรยาของฉันบอกว่าว่างในวันหยุด เลย...
มันเป็นไปไม่ได้ที่เขาจะมีคนรักที่มาตรวจตราเมืองด้วยเหตุผลอย่างนั้น
แล้วก็ไม่ยอมฟังอะไรเลยค่ะ
ตรงนั้นสิ
ไม่รู้เหรอว่าคุณฮารี่จูเป็นอัศวินองครักษ์
หรือว่าคิดว่าเขาเป็นแค่คนดีที่มาตรวจตราด้วยความเมตตาในวันหยุดธรรมดา
...บางทีอาจจะ
ถึงอย่างนั้นก็เถอะ
คุณฮารี่จูนี่เป็นสาวที่ดูธรรมดาสำหรับคนรักเลยนะ
คุณลุงที่พูดเยอะนี่
วิ้ก~
เปล่าค่ะ
น่ารักใช่ไหมล่ะ ดูยังไงก็เป็นแบบนั้น
ร้อนจังเลยเนอะ~
คยู...
โรฟุฟุฟุฟุ...
โรเซ่!
เป็นอะไรไปเหรอ?
ถ้าอยู่ห่างแบบกะทันหันคงอันตรายแย่เลย
อันตรายมันอยู่ตรงไหนกันล่ะ!
เซ่
!
...โรเซ่
อยากจะจับมือจัง
ฟังนะ?
●●
ทำไมต้องถามทีละอย่างด้วย
ทำไมไม่ทำตามใจตัวเองไปเลยล่ะ
...ไม่ชอบก็ลำบากใจจังเลย
ถ้าไม่ชอบก็แค่ปฏิเสธไปสิ
คีว๊ะ!
「ไม่อยากจะพูดเลยค่ะ!」
เข้าใจแล้ว
โอ้...
คิระ
คิระ
นี่มันเหมือนกับลูกหิมะที่ละลายแล้วนุ่มๆ เลย...
สวยจัง...
อ่า
กินได้แล้วใช่ไหมคะ?
รสแอปเปิ้ลนี่นา!
แถมยังละลายในปากด้วย...!
อย่าร้องไห้สิ!
อยากกินเชอร์เบทนี่นาาาาา!
ฮึก
ก็ช่วยไม่ได้นี่นา มันหมดแล้วนี่นา
หมดแล้วเหรอ
ฮึก...
ถ้าไม่มีก็ช่วยไม่ได้อยู่แล้ว
ก็อย่างที่เด็กหนุ่มบอกนั่นแหละ
แต่ก็เข้าใจความรู้สึกของเด็กสาวเหมือนกันนะ
ซง~
โย๊ะ
ไม่ให้หรอกค่ะ
ตั้งแต่แรกก็ไม่ได้คิดจะรับสักหน่อย
แค่คำเดียวเองนะ
จะขอ
มายา...
เนมาโด
ให้ฉันช่วยก็ได้นะ
ตื่นแล้วเหรอ?
หลังนี่แบกอะไรมากัน...หนักจัง...
ให้เห็นหน้าตอนหลับแล้ว...
ซู่วว...
บนรถม้ากลับนี่เผลอหลับไปเลยล่ะ
คงจะเหนื่อยจากการเดินไปมาสินะ
จะส่งไปตรงนี้นะ
～～～～～～
อยู่ตรงนั้นอีกหน่อยสิ
～～～
ถึงจะเหนื่อยก็เถอะ!
นี่คุณเองก็เหนื่อยเหมือนกันไม่ใช่เหรอ!
ทำอะไรอยู่เหรอ?
ก็คิดว่าจะทำให้มันหนักขึ้นหน่อยน่ะ
มนุษย์นี่โกหกเก่งจริงๆ
ปีกที่ไม่หนักนี่มันยังเบากว่าอีก
31
หัวเราะเหรอ?
มองหน้าไม่ค่อยชัดเลยนะ
ว่าแต่ ถึงจะใกล้ขนาดนี้แล้วนะ
แต่ทำไมหัวใจถึงสงบกว่าปกติอย่างน่าประหลาด
ตอนนี้คงจะ...
พูดออกมาตรงๆ ได้แล้วล่ะมั้ง
คุณฮารีจัง
คุณฮารีจัง!
เสียงของผู้คนในเมืองที่เรียกคุณฮารีจังน่ะ
...อะไรน่ะ...
มันอบอุ่นและใจดีมากๆ เลย
คงเป็นเครื่องยืนยันความไว้วางใจที่เขาได้สร้างขึ้นสินะ
แค่แค่นั้นฉันก็อยากจะเรียกเขาแล้ว
เสียงนั้นมันไพเราะจนฉันชอบขึ้นมาเลย
3, 3,
ทั้งที่มันน่าอายจนพูดไม่ออกขนาดนั้น
?
ตัวเองนี่มันซื่อบื้อเกินไปจนน่าประหลาดใจเลยนะ
●
ที่คฤหาสน์...
เฉพาะตอนกลางคืนเท่านั้นนะคะ
ขอรบกวนอยู่ด้วยได้ไหมคะ
...แน่นอนอยู่แล้วค่ะ
จะติดตามต่อไป...
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/34)
มังงะ ที่คุณอาจชอบ
ซาซากิกับพีจัง
การปฏิวัติของสาวน้อยหนอนหนังสือ
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
จันทรานำพาสู่ต่างโลก
เริ่มต้นเป็นแม่มดที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก ~ขอใช้วิถีชีวิตอย่างอิสระในโลกที่ฉันสามารถมองเห็น
เกษตรตามใจพี่ที่ต่างโลก
แมวสาวอมควัน
ชีวิตตัวประกอบอย่างตูช่างอยู่ยากในโลกเกมจีบหนุ่ม (ภาคสาธารณรัฐ)
ถ่ายทำลับฉบับคนช็อตเงิน
ก๊วนป่วนชวนบุ๋งบุ๋ง
บันทึกจอมราคะไร้เทียมทานในต่างโลก
