“วิชาของคุณเคียคุเนี่ย ถ้าไม่สัมผัสเป้าหมาย มันก็จะไม่ส่งผลไปทั่วร่างเลย”
“เราจะใช้จุดนั้นให้เป็นประโยชน์ แล้วย้ายแค่บาดแผลที่หน้าท้องของคุณคุนาราสึไปให้คุณเอจิแทนค่ะ”
…
ตอนที่สามสิบเก้า
เหนื่อยจังเลย…!
มังงะ: โอะ ยูชิเอย์ เอะ ฮิคาริ ต้นฉบับ: นากามูระ โซกิ แนวคิดตัวละคร: ยูกิยะ
ทำพิธีเก็บเกี่ยวได้สำเร็จแล้ว…
จะมาพูดเรื่องที่ว่าแขนกลายเป็นแมวได้ยังไงกันนะ
เหมียววววววววว
บอกว่าไม่ลำเอียงกับวิชาแห่งเส้นทาง แต่ตัวกลับลื่นไปซะได้…
ขอบคุณมากเลยนะคะคุณเคียคุ!
จะเช็ดหน้าให้นะคะ แล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย…
ไม่ต้องแล้ว ให้พักก่อนเถอะ
การ "สลับ" บาดแผลนี่ คิดได้ยังไงกันนะ…
คุณเคียคุเองกับคุณหลิงหลิน
ก็ไม่ควรถูกมองว่าเป็นผู้ใช้วิชาแห่งเส้นทาง
ถ้างั้นก็ขอให้ทุกอย่างเป็น "บทลงโทษจากสวรรค์" เลยแล้วกัน
ให้ฉันร่ายรำเพื่อปรับสมดุลหยินหยาง
ถ้าใช้เวทมนตร์เพลิงติดต่อกับคุณพี่ชายและคุณวชิกันชょうได้ก็จะสมบูรณ์แบบเลยค่ะ!
แล้วท่านเจ้าชายก็โปรยปรายสายฝนลงมา
ความร้อนส่วนเกินก็จะถูกลดทอนลงไปเอง และวิชาก็จะคงที่อย่างแน่นอน
ถึงจะเป็นมือสมัครเล่น แต่ก็แม่นยำจังเลย…
ภาระของฉันมันมากเกินไปแล้วใช่ไหมคะ!?
มันก็แม่นยำนะคะ…
ใช่แล้วค่ะ…จริง ๆ ด้วย…
ส่วนที่สำคัญทั้งหมดฝากไว้กับฉันเลยนะคะ!
การสลับบาดแผลนี่มันไม่ใช่คำสาปเหรอคะ บ้าไปแล้ว!
ค่ะ…มันบ้าจริง ๆ ด้วย…
คุณเคียคุ
ขอบคุณมากเลยนะคะ
ฉันเชื่อมาตลอดว่าคุณเคียคุจะทำให้สำเร็จได้อย่างแน่นอน
คุณเป็นดวงดาวแห่งโชคลาภที่ทำให้คำอธิษฐานเป็นจริงได้นี่คะ
สมกับเป็นเด็กสาวจากแคว้นทางใต้จริง ๆ
…หึ ถือว่าดีทีเดียว
ส่วนฉันน่ะ
ก็แค่หนูโคลนที่ไร้ความสามารถ
แต่ว่า
ฉันก็สามารถคุมเชิงศัตรูได้ในงานสมาคมชา
ข้ามแม่น้ำไปถึงตอนที่ตกที่นั่งลำบาก
แล้วก็ใช้วิชาแห่งวิถีเพื่อโค่นล้มความชั่วร้ายได้ด้วย
ทั้งหมดนั้น
เป็นสิ่งที่มีแค่ฉันเท่านั้นที่ทำได้ค่ะ
นี่อะไรกันคะ สุดยอดไปเลยนี่นา
เอ่อ... คุณเคียคุ ไม่ใช่คำชมนะคะ
ฉันรู้สึกขอบคุณจริง ๆ ค่ะ
ตรงนี้แหละค่ะ ต่อจากนี้เลยก็ปรากฏตัวต่อหน้าผู้คน แล้วรับคำชื่นชมจากชาวบ้าน...
คุณบอกว่าไม่อยากให้ใครรู้ว่าเป็นผู้ใช้เวทมนตร์สายวิถีนี่คะ
ถ้างั้นก็ให้สร้างรูปปั้นของคุณเคียคุที่เมืองอูจิ...
ฟุยุยูกิ หยุดผู้หญิงที่คลุ้มคลั่งคนนี้เดี๋ยวนี้เลย!
นี่นะ
ไม่ไหวแล้วค่ะ
เดี๋ยวก่อน
เป็นอะไรไปคะ?
คุนาราสึ
คือว่า...
ยังมีส่วนไหนของร่างกายที่ปวดอยู่ไหมคะ?
คือว่า... ในนามของมุระน่ะ อยากจะขอบคุณคุณค่ะ
คุยกันแค่สองคนได้ไหมคะ?
ไม่สิ สบายดีแล้วจริง ๆ นี่มันเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นจริง ๆ ด้วยนะ
แต่ว่า... คำขอบคุณนั้น ขอให้เป็นจากฉันนะคะ...
อา เหนื่อยจังเลย
อยากจะพักในห้องที่สะอาด ๆ แทนที่จะเป็นแอ่งโคลนแบบนี้จังเลยค่ะ
มานี่สิ
ไทริว
หลุมศพ...
ก่อนจะเข้าไปในมักะโมริ พวกผู้ชายก็ช่วยกันทำหลุมศพให้สะอาดหมดเลยนะ
คุณลุงบอกว่าจะสร้างหลุมศพใหม่ด้วยหินก้อนใหญ่กว่านี้อีก
...มันก็ฉลาดแกมโกงดีนะ
...นี่นะ
ด้วยเอกสารนี้ เมืองอูจิก็รอดมาได้แล้วล่ะ
เพราะตัวอักษรที่คุณสอน ทำให้เมืองอูจิรอดมาได้เลยนะ
พ่อครับ...
อา...
เมื่อกี้คุยกับทุกคนแล้ว ก็ได้เป็นผู้สืบทอดตำแหน่งหัวหน้าอย่างเป็นทางการแล้วครับ
ขอให้ได้กล่าวคำขอบคุณในนามของเมืองอูจิด้วยนะครับ
คำขอบคุณอะไรกัน
คนที่ควรได้รับการสรรเสริญคือพวกคุณต่างหากล่ะครับ
คุณชู เคียคุ ได้ทุ่มเทพลังเพื่อประชาชนแล้วนะ—
ยิ่งไปกว่านั้น
ขอให้จำข้อเท็จจริงนั้นไว้ให้ดีเลยนะครับ
...แน่นอนค่ะ
จะไม่ลืม
คุณชูเคียคุ...คะ
พวกเราจะไม่ลืมเด็ดขาดเลยนะคะ ว่าคุณเป็นคนช่วยเมืองอูจิแห่งนี้ไว้
แน่นอนค่ะ
เด็กสาวกับชาวบ้าน
ถ้าไม่มีการท่องเที่ยวข้างนอกครั้งนี้ คงไม่ได้เจอกันแน่ ๆ
การที่เราได้พูดคุยกันนี่ก็คงจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วล่ะค่ะ
คำพูดอำลา
บอกไม่ได้
ไม่อยากให้รู้สึกหนาว
...ช่วยมองขึ้นหน่อยได้ไหมคะ
● ● ● ● ● ● ●
ถึงจะได้รับของแบบนี้ก็คงจะลำบากใจอยู่หรอกนะ...
ในฐานะคำขอบคุณ
รับไว้ให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ
ในฐานะเครื่องยืนยันความภักดีต่อฮินาโจ
อย่างน้อยนี่ก็ช่วยชีวิตของสองคนไว้แล้วไม่ใช่เหรอคะ?
คิดว่าน่าจะพอมีพลังระดับเครื่องรางได้นะ
คุนาราสึ
รับไว้ไม่ได้หรอกค่ะ
...ก็จริงอย่างที่ว่านั่นแหละ
เด็กสาวอย่างฮินาเมะน่ะ จะดีใจกับแค่ก้อนหินได้ยังไงกัน
ดีใจมากเลยค่ะ และก็อยากได้มันอย่างยิ่งยวดเลยค่ะ
แต่ว่า
ห๊ะ?
ถ้ามันเป็น "เครื่องยึดเหนี่ยว" ที่จะทำให้พวกเราเชื่อมถึงกันได้
มันก็มีสิ่งที่ดีกว่าการมอบของที่ระลึกอันล้ำค่าให้ก็ได้นะคะ
เรย์... คุณชูเคียคุคะ ใกล้ถึงเวลาต้องกลับหมู่บ้านแล้วนะ
โอ้ นี่เอง อยู่ตรงนี้เหรอ
คุณเคย์โกะ คุณเคย์ชู
ครั้งนี้ต้องขอขอบคุณสำหรับความช่วยเหลืออย่างยิ่งเลยค่ะ
...เป็นคำพูดที่น่าเสียดายสำหรับพวกเราที่ไม่สามารถหยุดการลักพาตัวของคุณได้เลยค่ะ
ถ่อมตัวเกินไปแล้วค่ะ
ไม่ค่ะ นี่เป็นความรู้สึกจริง ๆ ค่ะ
ในฐานะเจ้าหน้าที่ไรบุ ต้องขออภัยอย่างไรดีคะ
ไม่ค่ะ ๆ
ถ้าเป็นไปได้ อยากจะขออภัยด้วยการมอบอะไรให้ก็ได้เลยค่ะ
แน่นอนค่ะ
โอ้โห
จะต้มก็ได้ จะย่างก็ได้ จะมอบให้ก็ได้ ตามที่คุณชอบเลยค่ะ
ถ้าอย่างนั้น ขอรับนกพิราบตัวนั้นได้ไหมคะ?
ถ้าอย่างนั้น
ค่ะ
ห๊ะ?
นี่คือเจ้า... นกพิราบที่คุณเคย์โกะฝึกเป็นพิเศษเลยค่ะ
ฝากไว้เลย!
ถ้าฝึกฝนต่อไปได้ ก็คงจะบินไปกลับระหว่างเมืองนี้กับเมืองหลวงได้เลยล่ะค่ะ
ถ้าใช้คำได้ ก็สามารถสื่อสารกันได้
หินของคุณพ่อล่ะ คุณลองดูสิคะ
!
ตามแบบฉบับของหัวหน้าคนก่อน... หัดเขียนตัวอักษรให้เยอะ ๆ ด้วยนะคะ
ให้ฉันช่วยตรวจทานให้ค่ะ
คุนาราสึนี่มีแววนะคะ
ผ่านทางเจ้าพิราบนี่ ยังฝึกฝนได้อีกเยอะเลยนะ!
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/14)
มังงะ ที่คุณอาจชอบ
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
เสียงรำพึงจากหมอยา บันทึกไขปริศนาแห่งวังหลังของเหมาเหมา
ตำรับปริศนา หมอยาแห่งวังหลัง
ยมลแห่งยมโลก
เกษตรตามใจพี่ที่ต่างโลก
การต่อสู้ชิงบัลลังก์ในเงามืดของเจ้าชายไร้ค่าสุดแกร่ง
ตำนานดาบและคทาแห่งวิสตอเรีย
ชีวิตตัวประกอบอย่างตูช่างอยู่ยากในโลกเกมจีบหนุ่ม (ภาคสาธารณรัฐ)
การปฏิวัติของสาวน้อยหนอนหนังสือ
จันทรานำพาสู่ต่างโลก
ผมที่ตื่นขึ้นมาอีกทีในยานอวกาศ เลยกลายเป็นทหารรับจ้างอวกาศสุดแกร่ง
