ตอน 6.2: Chapter 6.2

คุณเคียวเก็ตสึ...ใช่ไหมคะ?

เป็นอะไรไปคะ

ไข้...ไม่ลดเลยค่ะ

ดูเหมือนจะลำบากมากเลยนะคะ...

หายใจ...ไม่ออกเลยค่ะ!

ใช่ค่ะ...!!

อะไรก็ไม่รู้...!!

ช่วยทำอะไรสักอย่างเดี๋ยวนี้เลยนะ!

หายใจเหรอคะ?

หายใจเป็นยังไงคะ?

จะให้ตอบยังไงล่ะคะ!?

ก็บอกว่าทำไม่ได้ไงคะ!

สูดเข้าไปเท่าไหร่

ก็ยังทรมาน...!!

หายใจถี่

รู้สึกหายใจไม่ออกตั้งแต่เมื่อไหร่คะ

ก็...ประมาณหนึ่งชัคแล้วค่ะ

งั้น

เคยรู้สึกกังวลหรือกลัวอย่างรุนแรงไหมคะ

ไม่ได้เสียไปหรอกค่ะ...!!

ภายในครึ่งชัคได้ทานอาหารหรือดื่มน้ำหรือเปล่าคะ

...มีค่ะ

มีค่ะ! มีสิคะ!

เป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่เหรอคะ!? ในสถานการณ์แบบนี้ เป็นไปไม่ได้เลยค่ะ...!!

ไม่เป็นไรแล้วค่ะ คุณเคียวเก็ตสึ

ตอนนี้แค่หายใจออกไม่ค่อยได้เท่านั้นเอง

ออกไม่ได้เหรอ!? บอกว่าหายใจเข้าไม่ได้ต่างหากล่ะ!?

ไม่เข้าใจว่าร่างกายกำลังหายใจออกอย่างถูกต้อง

เอาล่ะ คุณเคียวเก็ตสึ เอามือทั้งสองข้างปิดปากนะคะ

ไม่เป็นไรค่ะ

ถึงจะทรมานอยู่แล้ว ยังจะปิดปากอีกเหรอคะ!?

อย่างน้อยก็พูดได้นี่คะ

เอาล่ะ ปิดปากไว้

ฟู่

ไม่เป็นไรนะคะ ขอให้หายใจออกไปจนกว่าฉันจะบอกว่าโอเค

หายใจออก... ไม่เป็นไรแล้วค่ะ

ช้าๆ นะคะ...

แล้วก็หายใจเข้า...

หายใจออกช้าๆ อีกครั้งนะคะ...

รู้สึกดีขึ้นบ้างไหมคะ?

งั้นก็ช่วยหยิบยาจากลิ้นชักมุมซ้ายบน

เบอร์สิบกับเบอร์ยี่สิบเอ็ดให้หน่อยค่ะ

สูดเข้าไปแล้วหยุด... หนึ่ง สอง สาม

ทั้งสองอย่างเป็นผงละเอียดเลยนะคะ

แล้วก็บดให้ละเอียด

ปิดปากแล้วสูดผงเข้าไป

แล้วก็พ่นออกมา... หนึ่ง สอง สาม สี่...

อื้อ...

...นี่คุณมีร่างกายแบบไหนกันเนี่ย

ห๊ะ?

เป็นไปไม่ได้เลยนะ

อ่อนแออยู่เรื่อย ไม่เคยมีสุขภาพดีสักทีเลยนี่นา

ก็จริงค่ะ

เพราะมันเป็นเรื่องปกติ เลยไม่ทันสังเกตเลยค่ะ

แลกกับความแข็งแกร่งของร่างกายของคุณเคียวเก็ตสึ

พอสลับตัวแล้วก็ตกใจเลยค่ะ

ด้วยความช่วยเหลือของคุณ ทำให้ได้ใช้ชีวิตอย่างสนุกสนานมากเลยค่ะ

นี่คุณเหน็บแนมเหรอคะ!?

เอ๊ะ อีกอย่างก็... ขอโทษด้วยนะคะ...

...เอ่อ

การสลับตัวน่ะ จะคลายให้เสร็จสักทีได้ไหมคะ?

ถึงจะขัดกับความตั้งใจของคุณเคียวเก็ตสึก็ตาม

แต่สถานการณ์แบบนี้... ทนไม่ไหวแล้วค่ะ...

ไม่ตลกเลยค่ะ

คุณจะมาแสร้งทำเป็นใจดีแล้วหลอกฉันเหรอ!?

ถึงแม้ว่าช่วงนี้จะป่วยอยู่บ่อยๆ ก็ตาม

แต่ตำแหน่งนี้มันยอดเยี่ยมที่สุดเลยนะคะ

ถ้าเป็นอย่างนั้นก็...

ทุกคนต่างก็ก้มหัวให้

คุณคินกะ ซึกะ ก็ยังส่งเครื่องหอมมาเยี่ยมเลยนะคะ

คุณซึกะเหรอคะ...

บางทีก็ไม่ควรจะรับมันแบบตรงไปตรงมาเกินไปนะคะ...

ฟู่... เป็นการตัดพ้อเหรอคะ?

ใช่แล้ว คุณนี่แหละแบบนั้น

ทั้งรูปโฉมและนิสัยก็

ไม่ได้รับการใส่ใจ เหมือนหนูในท่อระบายน้ำเลยนะ

แค่อิจฉาฉันก็พอแล้วค่ะ

ไม่ต้องมาพูดว่าไม่มีหรอกนะคะ...

คุณเคียวเก็ตสึนี่มีร่างกายที่แข็งแรงขนาดนี้ไม่ใช่เหรอคะ

ห๊ะ?

เรื่องแบบนั้น ลูกสาวชาวนาอย่างฉันก็ มีได้เหมือนกันค่ะ!

ร่างกายของคุณน่ะ ไม่มีพรสวรรค์ที่จำเป็นสำหรับคุณหนูหรอก!

ทั้งรูปโฉม โชค และสายเลือด

ทั้งผู้ชายที่กระซิบคำรัก เพื่อนที่ไว้ใจได้ และพ่อที่คอยปกป้อง...

ใช่แล้วค่ะ

พ่อแม่ของฉันน่ะ

ไม่ได้ให้ของสำคัญอะไรเลย

สักชิ้นเดียว

แต่ก็ตั้งชื่อที่น่ารักให้ฉันนะคะ

ห๊ะ?

ห๊ะ?

คุณเคียวเก็ตสึได้ขอพรอะไรในคืนเทศกาลโชเกียวคะ?

ฉันน่ะนะ เจอมาสองอย่าง เลยขอพรสองอย่าง

อย่างหนึ่งก็แน่นอนว่า

อยากมีสุขภาพดีค่ะ

ฉันตั้งใจภาวนามาตลอดเลยนะคะ

ก็พูดออกมาทันทีเลยค่ะ

ไม่มีทางที่จะทำไม่ทันได้เลยค่ะ

ก็คงอย่างนั้นล่ะค่ะ

จริงๆ แล้วฉันเป็นพวกที่ไม่ค่อยเชื่อเรื่องการขอพรหรือคำสาปเท่าไหร่ค่ะ

เรื่องที่ดาวตกจะทำให้คำอธิษฐานเป็นจริงเนี่ย จริงๆ ก็ยังสงสัยอยู่เหมือนกันค่ะ

ว่ามันจะเป็นไปได้ยังไงกันนะ

คนที่ช่วยตัวเองได้ก็ต้องเป็นตัวเองเท่านั้น

การทำให้ความฝันเป็นจริงก็ต้องมาจากความพยายามเท่านั้น

แต่ว่า

คืนแห่งเทศกาลกิโกะ

ใช่แล้วค่ะ ฉันได้รับสุขภาพที่ดีมาด้วยพลังของดวงดาว

ห๊ะ...?

ดาวตกน่ะ อาจจะไม่สมหวังตามคำอธิษฐานก็ได้

แต่ในขณะเดียวกัน ก็ยังมีประสบการณ์อันล้ำค่ามากมาย

แต่ตอนนี้ฉันกลับรู้สึกแบบนี้ค่ะ

ถ้าเป็นดาวหางล่ะนะ

ถ้าเป็นดวงดาวที่เคลื่อนผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืนอย่างทรงพลังนั้น

อาจจะสามารถสร้างปาฏิหาริย์ขึ้นมาได้จริงๆ ก็เป็นได้ค่ะ

ตัวอักษร "เคียว" นี่

ก็มีความหมายถึงดาวหางด้วยนะคะ

เป็นชื่อที่ยิ่งใหญ่และสวยงามขนาดนี้เลย

คุณเคียวเก็ตสึ

ฉันนี่สิคะ

รู้สึกขอบคุณคุณมากๆ เลยค่ะ

คุณต่างหากล่ะคะ

ดาวตกของฉันน่ะค่ะ