ตอนที่ 2.5

กิจกรรมพิเศษช่วงวันหยุดโอบง

กิจกรรมพิเศษช่วงโอบง!!

ไจแอนท์-โอะโจ-ซามะ

ภาคพิเศษด่วน! โปรโมตสาวยักษ์ช่วงโอบงแล้วค่ะ คุณนิคุระคิว

มาให้คนรับผิดชอบที่ยังรู้ตื้นๆ

ถ่ายทอดเสน่ห์แบบจัดเต็มในคุยยาวๆ!

รับผิดชอบเองครับ พอดีสัปดาห์นี้เป็นวันหยุดโอบง ต้นฉบับของเว็บไซต์จะพักไป 1 สัปดาห์ครับ ส่วนเรื่อง 'คุณหนูยักษ์' ก็พักเช่นกัน แต่ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว...

เราก็ได้เชิญคุณมาเล่าเรื่องการขยายร่างสุดเจ๋งให้ทุกคนฟังแบบเร่งด่วนเลยครับ มาสนุกกับการพูดคุยเรื่องการขยายร่าง และใช้เวลาพักร้อนช่วงโอบงที่ยิ่งใหญ่นี้ด้วยกันนะครับ!!

☆เสน่ห์ของการขยายร่างมันคล้ายกับเมนทอสโซดาเลย

（ต่อจากนี้ คุณนิคุระ）สถานการณ์ที่ "บางสิ่งบางอย่างขยายร่างขึ้น" เนี่ย มันไม่ได้มีแค่ในเรื่องที่เกี่ยวกับตัวละครขยายร่างนะ มันมักจะโผล่มาเป็นส่วนหนึ่งของการดำเนินเรื่องบ่อยๆ ถ้าเราลองสังเกตดู มันก็มีอยู่เต็มไปหมดเลยล่ะ... ทั้งของวิเศษอย่างบิ๊กไลท์ หรือเมื่อไม่นานมานี้ตอนที่ดูอนิเมะเรื่อง "โคปรา" สมัยก่อน ตัวร้ายก็ขยายร่างขึ้นมาทันทีเลย จริงๆ แล้วศัตรูตัวใหญ่ๆ นี่ดูน่าเกรงขามกว่าเยอะเลยนะ

แต่ว่า เวลาที่มันขยายร่างเนี่ย บางทีมันก็จบลงในพริบตา หรือบางทีการขยายร่างมันก็ถูกใช้แค่เป็นฉากจบเท่านั้น ทำให้รู้สึกว่ามันยังไม่เต็มที่สักเท่าไหร่... ถึงจะรู้ว่ามันไม่น่าแปลกใจเพราะมันไม่ใช่เนื้อหาหลักที่เน้นการขยายร่างเองก็ตาม

แต่ทำไมถึงรู้สึกไม่เต็มล่ะ? เวลาที่คิดดูแล้ว ผมคิดว่ามันเป็นเพราะว่า "กระบวนการที่กำลังขยายร่าง" เนี่ยมันไม่ได้ถูกวาดออกมาให้เห็นมากพอ

กระบวนการที่กำลังใหญ่ขึ้นน่ะ มันคล้ายกับความตื่นเต้นตอนที่เรากำลังดูเมนทอสโซดาเลยล่ะ

รวมถึงทั้งหมดนั้นมันก็น่าสนใจดี

ทำไมคนเราถึงหลงใหลในเมนทอสโซดา... นี่เป็นความคิดเห็นส่วนตัวนะ แต่ผมคิดว่ามันน่าจะเป็นเพราะปฏิกิริยาทางเคมีที่เกินเหตุมากๆ ของน้ำอัดลมธรรมดาๆ ที่แค่ใส่เมนทอสเข้าไป มันก็ฟองพุ่งขึ้นมาแบบรุนแรงจนน่าตื่นเต้นน่ะมั้ง ผลที่ตามมาก็คือรอบๆ ตัวก็เปียกโชกไปหมด ถึงแม้จะเป็นสถานการณ์ที่ลำบากก็ตาม

ก็เหมือนกับการดูเมนทอสโซดาในภาพนิ่งมันไม่มีความหมายเหมือนกันแหละ การขยายร่างน่ะ ความน่าดึงดูดมันอยู่ที่ "ชั่วขณะ" ที่มันกำลังขยายร่างจากขนาดเดิมไปสู่ขนาดใหญ่ คือชั่วขณะที่ปฏิกิริยาทางเคมีที่เกินเหตุนั้นกำลังเกิดขึ้นน่ะครับ ดังนั้น ผมอยากให้มันวาดฉากที่อาคารบางส่วนพังทลายลงมาเล็กน้อย หรือพื้นดินแตกร้าว หรือมีลมกระโชกแรงที่เกิดจากผลของการขยายร่างออกมาอย่างชัดเจนเลยครับ

☆ต่างจากรักกี้สเกเบะนิดหน่อย

น่าจะมีการพูดถึงคอนเซ็ปต์ที่เรียกว่า "รักกี้สเกเบะ" กันอยู่ใช่ไหมครับ แต่สำหรับยัยสาวร่างยักษ์เนี่ย มันแตกต่างออกไปหน่อย ผมรู้สึกว่า "ความอีโรติกที่เกิดจากอุบัติเหตุ" เนี่ยมันสุดยอดมาก แม้ว่าคนอื่นอาจจะคิดว่ามันเหมือนกันก็เถอะ แต่คำว่า "แล็กกี้" เนี่ย มันมีนัยยะของการ "โชคดีได้เจอฉากเซ็กซี่!" เข้ามาด้วย ซึ่งมันให้ความรู้สึกเหมือนเรากำลังบริโภคเป้าหมายนั้นๆ อยู่มาก ทำให้ผมไม่ค่อยรู้สึกอินเท่าไหร่

แต่สำหรับกรณีของสาวร่างยักษ์เนี่ย เพราะว่ามีอุบัติเหตุ = สถานการณ์ผิดปกติ ที่เธอขยายร่างขึ้นมาได้อยู่ก่อนแล้ว มันจึงมีแกนอีกด้านหนึ่งที่ไม่ได้แค่การมองหาสิ่งอีโรติกเฉยๆ แต่คือต้องรับมือกับสถานการณ์วิกฤตที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้าด้วย อันนี้ (จะกล่าวต่อไป)

☆"ความกลัว" และ "ความน่ารัก" ที่รับรู้ได้จากการขยายตัว

ด้วยเหตุนี้ ความรู้สึกผิดก็มลายหายไปทันที นั่นคือมีตัวคั่นระหว่างผู้บรรยายกับเหตุการณ์วาบหวาม กล่าวคือ ถึงแม้ว่ามุมมองทั้งสองด้านจะออกจะเซ็กซี่เล็กน้อย แต่มันก็ไม่เหมือนกับการวาดภาพหน้าอกของยักษ์สาวที่ใหญ่โตเต็มสองด้าน กับการซูมเข้าไปวาดภาพหน้าอกของคนที่มีขนาดปกติโดยเฉพาะ ถ้าสมมติว่าการที่ผู้อ่านได้แบ่งปันเหตุการณ์วาบหวามที่ตัวละครในมังงะกำลังประสบอยู่คือ "ความลับที่น่าพอใจ" ล่ะก็ การที่ผู้อ่านได้เห็นภาพสถานการณ์สุดยอดที่ตัวละครกำลังเผชิญก่อนด้วยสายตาของพระเจ้า แล้วสุดท้ายมันก็บังเอิญเป็นเรื่องวาบหวาม นั่นก็คือ "ความลับโดยบังเอิญ" กระมัง แล้วมันก็เป็นยักษ์สาว

เมื่อเห็นสิ่งที่ขยายตัวแล้ว คิดว่าในใจคนเราจะเกิดอารมณ์ 2 อย่างขึ้นมา

"ความกลัว" กับ "ความน่ารัก" (ความสุขที่ถูกโอบล้อมด้วยสิ่งที่ใหญ่) การรู้สึกถึงความกลัวหรือความเป็นศัตรูกับสิ่งที่ใหญ่เป็นสัญชาตญาณของสัตว์ และในทางกลับกัน การรู้สึกถึงความอุ่นใจหรือความโรแมนติกก็เป็นสัญชาตญาณเช่นกัน มันมีความขัดแย้งโดยธรรมชาติ ด้วยเหตุนี้ เมื่อคนธรรมดามองยักษ์สาว ก็คงลังเลว่าตัวเองจะโน้มเอียงไปทางอารมณ์ไหน ไม่ใช่สัตว์ประหลาดแบบก็อดซิลล่า หรือหุ่นยนต์แบบกันดั้ม แต่เป็นแค่เด็กผู้หญิงธรรมดาๆ

และในทางกลับกัน มันก็แปลกเกินกว่าจะเข้าใจได้

นี่อาจเป็นเหตุผลที่ทำให้ยักษ์สาวกลายเป็นแนวรอง เพราะถ้าไม่ไปลงกับความรู้สึกด้านใดด้านหนึ่งอย่างชัดเจน ก็รู้สึกว่ามันสื่อสารไม่ถึง

มีมังงะที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของ "ความกลัว" แต่สำหรับ "คุณหนูยักษ์" นั้น แน่นอนว่ามันเอนเอียงไปทาง "ความรัก" ถ้ามีคนชอบอ่านด้วยความคาดหวังใน "ความกลัว" ล่ะก็ คิดว่าพวกเขาจะรู้สึกว่า "คุณหนูยักษ์" มันยังไม่พอแน่ๆ

แต่ถึงอย่างนั้น ก็ก็ยังรู้สึกว่าไม่อยากให้มีโอกาสที่ชาวเมืองจะตายให้ได้...สำหรับมังงะเรื่องนี้ ปัญหาเรื่องนั้นไม่มีเลยครับ!! อยากจะยืนยันไว้แบบนั้นครับ!!

☆จุดที่สามารถเอาใจช่วยได้มากมาย

การขยายตัวเป็นเนื้อหาที่น่ากลัวตรงที่ในฉากเดียวสามารถเกิดเรื่องราวต่างๆ ได้พร้อมกัน ทำให้สามารถเอาใจช่วยได้ทุกจุด

ตัวอย่างเช่น ตอนที่ตัวใหญ่ขึ้นจนเห็นกางเกงในได้ "ดีจังเลยที่เห็นกางเกงใน..." ความโรแมนติกแบบนี้หลายคนน่าจะเข้าใจได้ แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีคนที่จะอินไปกับส่วนที่ตัวใหญ่ขึ้นแล้วกำลังทำลายเมือง หรืออีกคนหนึ่งก็เอาใจช่วยในฐานะชาวเมือง (และ...)

บางคนก็สนุกกับความน่ากลัว ส่วนบางคนก็เอาใจช่วยให้ "กำแพงตึก" ที่กำลังถูกทำลาย หรือไม่ก็รู้สึกเป็น "รถยนต์" ที่กำลังถูกบดขยี้ หรือแม้แต่คนที่เอาตัวเองไปเทียบกับสิ่งไม่มีชีวิตนั่นเองครับ

นี่น่าจะเป็นลักษณะเฉพาะตัวที่ว่า การขยายตัวได้ก่อให้เกิดเหตุการณ์ต่างๆ ขึ้นพร้อมกันอย่างที่กล่าวไปข้างต้น การผ่านตัวตนของยักษ์สาวผู้ยิ่งใหญ่ ทำให้เกิดการทำลายล้าง ความรู้สึกหวาดกลัว หรือในทางกลับกันก็รู้สึกถึงความอุ่นใจจากขนาดของเธอ ซึ่งมันก็เหมือนกับการรับรู้ถึง "ธรรมชาติ" ในแง่หนึ่ง

ความกว้างใหญ่ของท้องทะเลให้ความโรแมนติก แต่ก็มีความกลัวที่จะถูกกลืนกิน ส่วนดวงอาทิตย์ก็อบอุ่น แต่ถ้าโดนแสงแดดมากเกินไปก็จะได้รับความเสียหาย บางทีเราอาจจะกำลังรับรู้ถึงสรรพสิ่งเหล่านั้นจากการขยายร่างอยู่ก็ได้ครับ...

☆เกมยักษ์สาว

ดังนั้น ส่วนที่ผู้อ่านจะเอาใจช่วยในการขยายร่างนั้น จะเกี่ยวข้องอย่างมากกับมุมมองชีวิตและความสัมพันธ์ของผู้คนครับ

ในโลกนี้มีเกมที่ทำขึ้นสำหรับคนที่ชอบยักษ์สาวอยู่บ้าง แต่สิ่งที่น่าสนใจคือ ไม่ได้มีแค่สาวร่างยักษ์ปรากฏตัวเฉยๆ เท่านั้น แต่มีคอนเทนต์หลักเป็น "GAMEOVER" เลยล่ะครับ มันให้ความรู้สึกเหมือนเป็น "เกมที่สนุกกับช่วงเวลาที่แพ้ มากกว่าการชนะ"

มันมีความสง่างามแบบนั้นครับ สิ่งที่สำคัญเท่ากับการชนะแพ้ หรืออาจจะมากกว่านั้น ก็คือ "จะถูกโค่นลงมาอย่างไร" หรือ "จะแพ้แบบไหน" ซึ่งมันมีความงามในตัวเอง

ดังนั้น เกมยักษ์สาวจึงมีส่วนที่เป็นการประลองสถานการณ์เยอะเลยครับ ไม่ว่าจะเป็นเกมวิ่งไล่จับที่หนีจากยักษ์สาว หรือเกมซ่อนหา (ตอนที่ 3 ที่จะออกอากาศสัปดาห์หน้าก็เป็นเรื่องแบบนั้นครับ) พวกมันถูกออกแบบมาให้เราสนุกกับการเคลื่อนไหวของยักษ์สาวไปทั่วทั้งจอ และสามารถเอาใจช่วยได้จนถึงวินาทีที่แพ้ มันลึกล้ำมากเลยนะครับ... ถ้าสนใจ ลองเข้าไปหามาเล่นดูนะครับ!

ถ้าสนใจ ลองหามาเล่นดูนะครับ!

☆พวกชอบการขยายร่างนี่จินตนาการเก่ง

เนื่องจากการขยายร่างเป็นแนวรองไปหน่อย บางทีอาจจะเป็นเพราะเสาอากาศของเรายังไม่พอ แต่ก็หาผลงานที่ถูกใจตัวเองได้ยากจริงๆ "ไม่ใช่แบบนี้" "ไม่ใช่แบบนั้น" มันพูดไปเรื่อยๆ ไม่ได้ ดังนั้นมันเลยทำให้เราจินตนาการเก่งขึ้นครับ

เราจะนำภาพประกอบหรือผลงานมังงะที่มีอยู่แล้ว มาจินตนาการใหม่ในสถานการณ์ในอุดมคติ หรือสร้างเรื่องราวเพื่อเติมเต็มในหัวของเราเอง ด้วยวิธีนั้นเองที่มันจะเข้าใกล้โซนที่ถูกใจของเรามากขึ้น

อย่างไรก็ตาม แม้จะเป็นการจินตนาการ แต่ก็ไม่ได้เริ่มต้นจากศูนย์เลยนะครับ (ติดตามตอนต่อไป!)

คุยไปแล้วก็อยากจะวาดมันออกมา เลยลองวาดดูครับ

อย่างนั้นก็เพราะว่า ตอนเด็กๆ เนี่ย มีอะไรที่ใหญ่กว่าตัวเราอยู่รอบตัวเยอะแยะเลยใช่ไหมครับ ประสบการณ์นั้นมันเหมือนกลายเป็นจินตนาการขึ้นมาในตอนนี้เวลาที่โตแล้วนั่นเอง

สำหรับผมนะ ประสบการณ์อย่างเช่นตอนที่แพ้การทะเลาะกับผู้หญิงที่เก่งกว่ามันยังคงรู้สึกได้จริงๆ เลยครับ... ผมรู้สึกว่าประสบการณ์ในวัยเด็กพวกนี้มันผูกพันกับเรื่องการขยายร่างอย่างใกล้ชิดเลย

เวลาที่เราเติบโตขึ้น อัตราส่วนขนาดกับคนหรือสิ่งรอบข้างมันก็จะเปลี่ยนไป ความสัมพันธ์ของคนมันก็มีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น แต่บางทีมันอาจจะแค่เราไม่ได้ลืมความรู้สึกดั้งเดิมแบบสมัยเด็กก็ได้ครับ

☆การได้รู้จักกับการขยายร่าง

การตื่นรู้เรื่องการขยายร่างของผมเริ่มตั้งแต่สมัยประถมครับ มีอยู่เรื่องมังงะในนิตยสารสำหรับเด็กๆ ที่เห็นตัวละคร "สุนัข" ที่ตัวใหญ่จัง จุดในตัวอักษรก็หายไป กลายเป็น "สุนัข" แล้วก็เริ่มขยายร่างขึ้นเรื่อยๆ... ผมจำได้ว่านั่นคือการพบกันครั้งแรกที่ทำให้ตื่นเต้นเลยครับ เป็นสิ่งที่ไม่ใช่มนุษย์ (หัวเราะ)

หลังจากนั้น พลังจินตนาการก็พัฒนาไปเรื่อยๆ ผมเห็น "รูปเด็กผู้ชาย" ที่กำลังเกาะอยู่บนคาน ปีนป่าย แม้ในรูปจะมีแต่ผู้ชาย แต่ก็จินตนาการภาพออกไปว่าเขากำลังเกาะอยู่กับสาวตัวโต

ก็แบบนั้นแหละครับ นอกจากนี้ยังสังเกตเห็นฉากที่ผู้หญิงตัวโตขึ้นแค่ชั่วครู่ในโฆษณาอีกด้วย แล้วก็ไปเช็คซ้ำๆ อีกหลายครั้ง ในฐานะผู้สร้างงาน แม้ว่าเราจะยังไม่สมบูรณ์นัก แต่ในฐานะผู้บริโภคแล้ว ต้องบอกว่าเราเก่งกาจระดับหนึ่งเลยล่ะครับ

☆ความรู้สึกแห่งพรมแดนคือ

ผมคิดว่าการขยายร่างมันมีเสน่ห์ที่นับไม่ถ้วนเลยล่ะครับ

ในบรรดาสิ่งเหล่านั้น สิ่งที่ผมรู้สึกได้ชัดเจนที่สุดคือแนวคิดที่เรียกว่า "ความรู้สึกแห่งพรมแดน" ครับ

...อันนี้เป็นคำที่ผมคิดขึ้นมาเอง เวลาที่เราเฝ้าสังเกตการเคลื่อนไหวของสิ่งที่ใหญ่กับสิ่งที่เล็กพร้อมกัน ผมคิดว่ามันจะก่อให้เกิดความโรแมนติกขึ้นมา...

มันอธิบายยาก เลยขอให้ลองดูภาพก่อนนะครับ!! (หน้าถัดไป↓)

・ความรู้สึกของการเป็นแนวหน้า (ฟรอนเทียร์感)

มันคือความโรแมนติกของการที่เราสามารถสังเกตเหตุการณ์ทั้งเล็กและใหญ่ที่เกิดขึ้นในห้วงเวลาเดียวกันได้ เมื่อของขนาดยักษ์เคลื่อนไหว สิ่งต่างๆ ที่ไม่เคยมีมาก่อนก็จะถูกกระตุ้นขึ้นมาพร้อมกัน ทำให้มุมมองที่เรามองโลกเปลี่ยนไป เราเรียก "ความรู้สึกของการบุกเบิก" นั้นว่า ฟรอนเทียร์感

อย่างเช่น ตอนที่สาวร่างยักษ์เดินไปตามถนนของเมือง...

・ข้างเท้ามีรอยแตกร้าวบนพื้น และในบางพื้นที่ ผู้คนกำลังอพยพ และเซบาสเตียนก็กำลังตื่นตระหนก ・อีกทั้ง ยาคุโคะก็ยังเดินไปพร้อมกับพูดว่า "ขออภัยค่ะ/ครับ~"

・แนวเรื่องสาวร่างยักษ์ (Giantess) นี้ เป็นเนื้อหาที่เต็มไปด้วยความโรแมนติกของการที่เราสามารถสังเกตเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ได้พร้อมกันเลยล่ะ

จินตนาการถึงเฟืองเล็กๆ หลายอันที่ติดอยู่กับเฟืองใหญ่ แล้วก็ต้องการจะเจาะเข้าไปตรงจุดนั้นครับ ตอนที่หมุน เฟืองใหญ่จะหมุนช้า ส่วนเฟืองเล็กจะหมุนเร็วใช่ไหมครับ ช่วงเวลาที่สามารถยืนยันการไหลของเวลาที่แตกต่างกัน 2 อย่างพร้อมกันแบบนี้แหละครับที่เรียกว่า "ความรู้สึกถึงขอบเขต" หรือ "ความโรแมนติก" ครับ

แบบว่า ก๊อดซิลล่าเคลื่อนไหวช้าๆ ในขณะที่รถถังวิ่งเร็ว หรือคุณหนูค่อยๆ โตขึ้น ในขณะที่เซบาสกำลังวุ่นวายอยู่รอบๆ แบบนั้น มังงะแนวขยายร่างที่ให้ความรู้สึกถึงขอบเขตแบบนี้มันหายากจริงๆ ครับ เลยเผลอพูดออกไปซะแล้ว

เพราะว่าหน่วยของเวลาถูกกำหนดไว้ตามกฎ และทุกคนก็น่าจะใช้เวลาเดียวกัน แต่เวลาที่แต่ละคนรู้สึกนั้นมันแตกต่างกันใช่ไหมครับ คนที่เดินไป 5 ก้าวใน 5 วินาที กับคนที่เดินไปแค่ 1 ก้าว การที่สิ่งนี้ถูกวาดพร้อมกัน ก็เหมือนเป็นการบอกว่า ไม่เป็นไรที่จะแตกต่างกัน แต่ละคนก็มีเวลาที่ไหลผ่านไปไม่เหมือนกันนั่นเองครับ

บางทีผมก็คิดว่า การขยายร่างมันก็มีความสุขแบบนั้นอยู่เหมือนกันนะ~

เนื่องจากโอกาสที่จะได้พูดถึงมันก็ไม่ค่อยมี เลยขอพูดรวดเดียวไปเลย แต่ว่าบางคนอาจจะรู้สึกว่า "มันต่างกันเลยนะ!" ก็เป็นไปได้เหมือนกันครับ

เพราะการรักการขยายร่างมันเชื่อมโยงกับชีวิตโดยตรง ดังนั้นถ้าชีวิตมันแตกต่างกัน ก็ย่อมมีการรักในแบบที่แตกต่างกันไปเป็นเรื่องธรรมดา... ถ้ามีคนมาเล่าในมุมมองที่แตกต่างออกไป อยากจะรับฟังมากๆ เลยครับ

ชอบการขยายร่างมากครับ และก็ชอบคนที่รักการขยายร่างเหมือนกันด้วยครับ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ

มันหยุดไม่ได้จริงๆ ครับ รอบนี้ขอแค่นี้ก่อนนะครับ ต่อไปก็ขอฝาก 'คุณหนูยักษ์' ด้วยนะครับ

อนึ่ง สัปดาห์หน้าจะเป็นตอนที่คุณหนูที่ขยายร่างแล้วกับเซบาสวิ่งไล่จับกันเท่านั้นครับ ต้องดูเลยนะครับ!