ตอน 32: Chapter 32

เซอร์ ไอแซก นิวตัน

ตอนที่ 32 การทดสอบแรงกระแทกชาร์ปี

การทดลองในวันนี้คือ...

การทดสอบแรงกระแทกชาร์ปี

อื้มมม

นี่คือ

มวลของค้อน เอ็ม ของค้อนตั้งต้น ความสูงเริ่มต้น เอช หลังการกระทบ ความสูงอัลฟา มุมการเหวี่ยงเริ่มต้น 6 หลังการกระทบ มุมการเหวี่ยง

หากให้พลังงานที่ใช้ในการทำลายชิ้นงานเป็น อี และคิดผลรวมพลังงานที่สูญเสียไปจากการหมุน เป็น แอล จะได้สมการดังนี้

อี เท่ากับ เอ็มจีเอช ลบ เอ็มจีเอช' ลบ แอล เอช เท่ากับ แอลโคไซต้าอัลฟา เอช' เท่ากับ แอลโคไซต้าเบต้า

มันก็คือการคำนวณพลังงานที่ใช้ในการทำลายวัตถุ จากผลต่างของพลังงานศักย์

เราจะปล่อยค้อนนี้

ให้มันปะทะกับชิ้นงาน

จากนั้นวัดความสูงที่มันเด้งขึ้นมา

พูดให้ชัดก็คืออย่างนี้น่ะ

อนึ่ง พลังงานที่สูญเสียแอลนั้นมีค่าน้อยกว่า อี มากๆ เลย...

ฮึ่ย... เฮ้อ ให้ตายสิ

วิธีการทดลอง

ใส่ชิ้นงานแล้วยกค้อนขึ้นทำมุมที่กำหนด

ค้อน

ปล่อยให้ค้อนตกลงมาอย่างอิสระ

บันทึกมุมการแกว่งหลังการแตกหัก

แต่เป็นการทดลองที่เรียบง่ายจัง

สูตรคำนวณก็ง่ายด้วย

รอบนี้รายงานสบายๆ แน่นอน

ต้องเป็นอย่างแน่นอน

งั้นทำไปแบบขอไปทีดีไหม

สบาย

เออ

เฮ้อ น่าเบื่อชะมัด...

สบาย

พวกนายดูสบายเกินไปนะ

คยูคยู

11

ก็ต้องอย่างนั้นแหละ

นายก็เห็นผลสอบครั้งที่แล้วไม่ใช่เหรอ?

พวกเราเป็นพวกที่เกรดดีนี่นา

นี่มันฟิสิกส์ระดับมัธยมปลายเลยนะ

มันต่ำเกินไปสำหรับพวกเรานะ

จะทำพลาดมันยากเลยล่ะ

ครับ!

...โอ้โห

ฮันฮัน

หมายความว่า แค่การทดลองแบบนี้พวกเราก็จะไม่พลาดสินะ

แน่นอนครับ

สิบเอ็ดจุดสิบเอ็ด

อย่างนั้นเหรอ อย่างนั้นเอง

ถ้างั้นก็ใช้สิ่งนี้สิ

หืม?

เบาะรอง...เหรอ?

นี่เอาไว้ทำอะไรน่ะ?

แปลว่าให้ทำการทดลองตอนนั่งเหรอ?

ไม่เชิงหรอก

ถ้าผลการเรียนดี ก็น่าจะคำนวณความสูงที่ไม่ทำให้เป้าเจ็บได้ใช่ไหมล่ะ?

หมอนี่มันทำเรื่องน่ากลัว...!!

นี่มัน เกมลงโทษ เลยนี่หว่า!!

ถึงจะเป็นนักแสดงตลก ก็ต้องใช้เครื่องมือที่อ่อนโยนกว่านี้หน่อยสิ!!

ถึงอย่างนั้นก็ยังเป็นมนุษย์นี่หว่า ไอ้หมอนี่!!

ไม่เป็นไรหรอก

ก็ไม่ใช่ว่าทุกคนจะมีโอกาสได้ใช้บริเวณหว่างขาอะไรอะไร

ร้องโอดครวญอะไรนักหนา ไอ้เจ้า!

จำนวนครั้งในการทดสอบคือสี่ครั้ง

ถ้าไม่สามารถทำลายชิ้นงานได้แม้แต่ครั้งเดียว ก็จะไม่ให้หน่วยกิตนะ

ไอ้สารเลวนั่น!

แล้วยังจะทำถึงสี่ครั้งอีกเหรอ...

หวังว่าเป้าของยามาโมโตะจะทนได้จนถึงที่สุดนะ...

ทุกคนใช่ไหม!!? ทุกคนลองคนละครั้งใช่ไหม!!?

แต่จะทำยังไงดีล่ะ

ถ้าพลาดแม้แต่ครั้งเดียวก็ถือว่าตกแล้ว

ก็คงจะทดสอบที่ความสูงที่เหมาะสมไม่ได้สินะ

ถ้าอย่างนั้นก็เลย---

เนื่องจากไม่มีข้อมูลครั้งแรก เลยจะทดลองที่ความสูงที่รับประกันว่าทำลายได้แน่นอนเผื่อไว้ก่อน

ครั้งที่สองจะทดลองที่ความสูงที่ลดลงเล็กน้อยโดยอิงจากข้อมูลครั้งแรกและคำนึงถึงความคลาดเคลื่อนในการวัด

ครั้งที่สามจะทดลองที่ความสูงที่คำนึงถึงข้อมูลความคลาดเคลื่อนในการวัดด้วย

ครั้งที่สี่จะทดลองที่ความสูงแบบเฉียดฉิวโดยใช้ข้อมูลสามครั้งที่ผ่านมา

รอบแรกต้องตายแน่ๆ!

ถ้างั้นก็ให้ยามะโมโตะที่เตรียมพร้อม

เออ

วิ้บ

เดี๋ยวนะๆๆ!!

คิมุระที่ไม่สนใจ 3 มิติ

มีเหตุผลดี

พูดอะไรน่ะ

น่าจะดีกว่านะ เป้าของฉันมันสำคัญนะ

ฟู่...

เพื่อพวกนักเรียนหญิงชั้นมัธยมต้นที่ชื่นชมพี่นะ

เอาล่ะ เริ่มจากหมอนี่เลยดีกว่า

ใช่เลย

ควรจะทำลายมันก่อนที่จะก่ออาชญากรรมนะ

หยุดเดี๋ยวนี้พวกแก!!

ใครจะหยุดล่ะ

ไอ้พวกอาชญากรฝึกหัดนี่

จำนนแล้วถูกบดขยี้ซะ

ถูกแล้ว!!

นี่...

หืม?

พวกแกต้องเริ่มจากคิทาฮาระสิ!!

หืม?

เหตุผลคืออะไร?

คืออย่างนี้น่ะ

ลางสังหรณ์ไม่ดี!!

เดี๋ยวมันจะต้องไปแตะต้องโคเทกาวะให้ได้แน่

เอาล่ะ คโอเฮย์ก็เห็นด้วยแล้ว งั้นเริ่มทดลองกันเลยนะ

โอ้โห

ไอ้สารเลวนี่มันบ้าอะไรกัน...

ปล่อยพวกเจ้าออกไปนะ!!

ชิ!

ตื่นขึ้นมาได้แล้วเหรอ

เร่งเตรียมการทดลองกันเร็วเข้า!!

ครับ!

ฟังสิ่งที่ฉันพูดนะ... จริงๆ แล้วฉันเนี่ย...

เตรียมอุปกรณ์พร้อมแล้วครับ!!

เตรียมการวัดพร้อมแล้วครับ!!

เอาล่ะ

เริ่มการทดลอง!!!

หยุดเดี๋ยวนี้พวกแก อ๊าาา

ทุกคน เคารพวิญญาณผู้กล้า!!

ร้อยห้าสิบองศาอาจจะสูงเกินไปไหมนะ

ถ้างั้นก็ต่อไป---

ต่อไปน่าจะลงมาต่ำกว่านี้ได้นะ

ได้ข้อมูลที่ดีนี่แหละ เยี่ยมไปเลย

อื้อ... อือ...

หืม?

เป็นอะไรไป คิมุระ?

ถะ... ถัดไป...

ผู้ถูกทดลองคนต่อไป... ให้ผมเลือกเถอะครับ...

อืม

นายเป็นคนเลือกเหรอ

สายตา

ฝากไว้เลย

ไม่เอาแล้ววววววว!!

ทายสิ! ทายสิ!

พูดอะไรของไอ้สารเลวน่ะ

เป็นพระประสงค์ของวิญญาณผู้กล้าผู้ยิ่งใหญ่เลยนะ ไอ้สารเลว

ไอ้พวกเลวทรามนี่!!

คโอเฮย์! พวกเราเป็นเพื่อนสนิทกันนี่นา!

คิทาฮาระ... เรื่องส่วนตัวนะแต่ว่า

จริงๆ แล้วฉันมีรายงานฉบับเก่าของการทดลองนี้ด้วย

!!

ใบคำนวณก็เป็นแบบนี้แหละ

โอ้!

ถ้าทำตามที่เขียนไว้นี่

ก็จะเรียบร้อยสินะ

ตามรายงานฉบับนี้

คำนวณว่ามุมอยู่ที่สิบสามองศา

สูงเหมือนกันนะเนี่ย

ถ้าเป็น 138 องศา จะประมาณเท่านี้สินะ

งั้นไปเลย

โอ้โห

ว่าแต่คุณคิทาฮาระ

หืม?

การประเมินรายงานอดีตฉบับนี้ เป็นแบบนี้

โอมา โทไค! ส่งใหม่!!

ฉันเคยบอกว่ามันคือรายงานอดีตที่ถูกต้องสักครั้งไหมนะ?

แล้วผู้ถูกทดลองคนต่อไปน่ะ

ก็น่าจะไม่ได้พูดแบบนั้นจริงๆ ด้วย

หมายความว่าไม่ได้โกหกสินะ

เป็นนายใช่ไหม?

ไม่ๆ นายต่างหากที่

อึก... อือ...

เป็นอะไรไป ไอ้เจ้าตัวปัญหา

...พวกแก

มีคำสั่งเสียอะไรเหรอ?

ถึงจะว่าไปก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ

แสดงรายงานนั่นให้ดูสิ...

ฮาสาวะ

อย่างที่คิดไว้นี่เอง

เป็นอะไรไป?

รู้เรื่องอะไรไหม?

อ๋อ รายงานนี่น่ะ

สูตรคำนวณน่าจะถูกต้องนะ

แค่คำนวณผิดตรงนี้เองสินะ

ให้ดูซิ ให้ดูซิ

จริงด้วย

ตรงกับสูตรในตำราเลยนี่นา

ถ้างั้นลองคำนวณใหม่ดู

ก็แปลว่าไม่มีอันตรายแล้วใช่ไหม

อ่า เดี๋ยวก่อนนะ

เผื่อไว้หน่อย ฉันจะลองคำนวณให้ดูด้วย

ว่าแต่คราวหน้าเป็นคุณโนะจิมะนะ

ทำไมถึงเป็นผมล่ะ!?

เป็นพระประสงค์ของวิญญาณผู้กล้าที่เคยเสียสละมาก่อนนะ

จงรับด้วยความสำนึกคุณเสียเถอะ

อีกอย่างคนที่ขาวยาวกว่าจะได้เปรียบด้วยนะ

หรือว่า...

จริงๆ แล้วคุณยามาโมโตะขาน่าจะยาวกว่านะ

โอ้โห! งั้นให้ผมไปก่อนเลย!

เสร็จแล้ว

134 องศา

โอเค ปรับความสูงให้ตรงกัน

แต่การคำนวณของนายมันก็เชื่อไม่ได้หรอกนะ

ถึงจะเป็นการคำนวณของพวกเราก็ตาม

ถ้าผลลัพธ์มันตรงกันก็น่าจะอุ่นใจใช่ไหมล่ะ?

วางใจได้เลย ฉันก็ได้ผลลัพธ์แบบเดียวกัน

ก็จริงอย่างที่ว่า

134 องศา ไปเลยยยย

โอ้โห

ใช่ไหมล่ะ รู้สึกตื่นเต้นเนอะ

การคำนวณมันสมบูรณ์แบบแล้ว วางใจได้เลย

เอเช่เท่ากับ 101 องศา

พวกนี้กล้าโกหกอย่างสบายใจเลย... อึก!!

นี่ๆ แข็งจังแฮะ

ผ่อนแรงหน่อยสิ

เอาล่ะ เหลือแต่แกคนเดียว

คุณยามาโมโตะ จะลองที่มุมร้อยสามสิบสามไหม?

ไม่ๆๆๆ!!

ผลออกมาที่ 10 องศาแล้วนี่! ทำไมต้องเพิ่มให้สูงด้วยล่ะ!!

หืม?

ผลลัพธ์นั้นนะ

ต้องนำมาคูณกับค่าสัมประสิทธิ์ เอ็น

ค่าสัมประสิทธิ์ เอ็นเหรอ?

นั่นแหละโว้ยยยยยยย

ค่าสัมประสิทธิ์แห่งความเกลียดชังที่เรียกว่าเอ็นเนี่ย

คุณศาสตราจารย์!!

พวกเราคิดผิดไปแล้วครับ อาจารย์!!

ทดลองแบบไม่ให้เกียรติเลยครับ อาจารย์!!

กรุณาสอนวิชากลศาสตร์ของวัสดุให้พวกเราด้วยครับ อาจารย์!!

โฮ่ๆ

เจ้าเข้าใจแล้วใช่ไหม ว่าตัวเองยังขาดความชำนาญเพียงใด?

ครับ!

ดังนั้น อาจารย์!

โปรดชี้นำพวกเราที่ยังอ่อนหัดด้วยเถอะครับ!

โปรดด้วยครับ!!

อย่างนั้นเองอย่างนั้นเอง

ดี! งั้นฉันเองจะสอนให้เป็นการพิเศษเลยดีไหมนะ!!

งั้นขอเป็นตัวอย่างให้ดูหน่อยครับ

อ่า ขาต้องกางออกอีกนะ

ถ้าไม่เกร็งหน้าท้องล่างนี่ ตายแน่ครับ

โลโรฟุโย

อย่างที่คิดไว้

พวกนายมันโง่เขลานี่

ตัวฉันจะพลาดในการคำนวณได้ยังไงกันเล่า

ตั้งให้ เอปไซลอน เท่ากับ 101 องศา

ครับ!

รับทราบแล้วครับ อาจารย์!

งั้นจะเริ่มแล้วนะครับ อาจารย์

อืม มาได้เลย เมื่อไหร่ก็ได้

หยุดที่หนึ่งมิลลิเมตรก่อนถึงเป้ากางเกง

จะให้ท่านได้เห็นถึงความแม่นยำในการคำนวณของผม

เลเลเล...

ตุ้มน้ำหนัก (300 กรัม)

มวลน้ำหนักที่เพิ่มเข้าไปคือ เอ็ม

--นั่นก็คือ

พลังงานศักย์ของมวลน้ำหนักที่เพิ่มเข้าไปในค้อน ก็จะถูกบวกเข้าไปตรงนี้เลยนั่นเอง...

ซึ่งก็เท่ากับการรับแรงกระแทกจากการปล่อยมวล 300 กรัมจากความสูง 73 เซนติเมตรเข้าที่เป้าโดยตรงนั่นเองตามการคำนวณ...

เข้าใจแล้ว

ได้เรียนรู้ด้วยตัวเองแล้วล่ะ

นี่มันก็เหมือนการทดลองชัดๆ เลยนี่นะ

เป็นสูตรคำนวณที่ฉันจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตแน่

...โรงเรียนนี่เต็มไปด้วยคนโง่จริงๆ... เอปไซลอนเท่ากับหนึ่งร้อยหนึ่งองศา แล้วก็...

การทดสอบแรงกระแทกชาร์ปีเป็นการทดลองที่มีความคลาดเคลื่อนสูง ดังนั้นเรามาทำแบบเดียวกันนี้หลังจากได้รับการฝึกฝนพิเศษก่อนดีกว่า

ตอนที่ 32 / จบ