ตอนที่ 33
ให้ตายสิ...
พวกเธอคิดว่าฉันเป็นอะไรกันนะ?
คิดว่าฉันเป็นเพื่อนสนิทที่สุดสินะ
คิดว่าฉันไว้ใจได้มากเลยค่ะ
ว่าแต่...
นี่มันอารมณ์ดีสุดๆ ไปเลยนะ
มาทำอะไรแถวห้องหนึ่ง-เอเหรอ?
นั่นมัน...
ดาบเงินนี่นา!
!?
อยู่ดีๆ มาทำอะไร...เนี่ย!?
...●●●!●
โย่!
ก็ยังไม่ได้ผลสินะ...
เป็นเขตป้องกัน
การต่อสู้มันเริ่มต้นขึ้นแล้วสินะ
คุณลูเซียนา...!
...พวกเธอคงจะเข้าใจสถานการณ์นี้แล้วสินะ
น่าเสียดายจัง ที่ต้องเก็บเป็นความลับแบบนี้
นั่นมัน...
พอเรื่องนี้สงบลงแล้ว จะเล่าให้ฟังแน่นอนค่ะ!
ฮ่า มิ
ก็ช่วยไม่ได้สินะ...
แน่นอนอยู่แล้วครับ
อา! จะโกหกเพื่อนสนิทไปมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว...
...?
อะไรกัน...!?
เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ...?
สาเหตุยังไม่รู้ แต่ว่า...
เป็นโอกาสแล้วล่ะ
พวกเธอสองคน เอาเป็นว่าให้ความสำคัญกับการปกป้องคนข้างในก่อนเลยนะ
ที่นี่มันไม่ใช่ในเกมนะ
ในโลกนี้ จะไม่ยอมให้เกิดโศกนาฏกรรมแบบคุณลูเซียนาอีกเด็ดขาด
ไปกันเถอะ!
ก่อนที่คุณแอนเนมารีจะมาถึงนิดหน่อย
ลูน่า...
จู่ๆ!
ลูเซียนา นั่นมันพลังอะไรน่ะ!
ทำไมการโจมตีของฉันถึงไม่โดนเลยล่ะ...!
เข้าใกล้คุณลูน่าไม่ได้...!
ถึงจะบอกว่าจะก่อเรื่องเองก็เถอะนะ...
ตั้งแต่เมื่อกี้ก็เป็นเส้นขนานตลอดเลย
ถึงจะโดนรินะโจมตีก็ฉันไม่เป็นไรหรอกนะ
แต่ฉันก็ไม่มีวิธีโจมตีคุณลูน่าเหมือนกัน
ถ้าไม่มีปัจจัยชี้ขาดอะไรสักอย่าง มันก็คงจะจบไม่ได้ใช่ไหมเนี่ย
เมื่อก่อนนะ
ทางเหนือ
น่าตกใจจริงๆ
...ถ้าเป็นแบบนั้น
นี่ฉันเสียเปรียบอย่างมากเลยใช่ไหม?
ในพื้นที่นี้
ถ้าคุณลูน่าหนีไปโดยไม่สนใจฉัน ฉันก็ไม่รู้ว่าจะออกไปได้ยังไงเลยนะ!
ลูน่า หยุดเถอะ...
มันเกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย...!
เสียงดังน่ารำคาญว่ะ!!
แล้วความรู้สึกอึดอัดๆ นี่ ต้องเป็นเพราะอะไรบางอย่างที่ไม่ดีแน่ๆ เลยใช่ไหมนะ?
กุ กุ กุ กุ
ให้อภัยไม่ได้...!
คราวนี้ไปโกงอะไรมาอีกแล้วเนี่ย!?
ห๊ะ...
อย่าทำเหมือนว่าตัวเองลำบากมาคนเดียวสิ!
ฉันก็เหมือนกัน
อะไรกัน! ปล่อยให้พูดไปก็ชอบว่าคนอื่นว่าโกง โกง....!
ฉันก็ตลอดเลย
ตอนนั้นอารมณ์ของคุณลูเซียนาสั่นไหวอย่างรุนแรง
นั่นแหละคือกุญแจสำคัญ
อีกแล้ว
เอ๊ะ...?
อะไรเหรอ?
...อา
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็เข้ามาอยู่ในนี้
แสงสว่างข้างในอัญมณี
ตอนนั้นก็ไม่รู้เหมือนกันนะ
นี่...
ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่านี่คืออะไร
ฮาาาาาาาา!
พลังเวทมนตร์ของทำนองเพลง...
เพราะมัวแต่สนใจแหวนน่ะ
---!
คราวนี้อะไรอีก!?
หรือว่า...
แบบนี้จะโจมตีคุณลูน่าได้เหรอ?
ตอบแล้วล่ะ
มะ เดี๋ยวก่อน
...แต่ว่า
ฉันไม่ได้อยากจะทำร้ายคุณลูน่าซะหน่อย...!
จา
โคสึมา
เอ๊ะ?
แค่ใส่แหวนเข้าไปก็พอเหรอ?
ฟุวะ!
..................
นี่มัน...!
...ฮาริเซ็นเหรอ? ส่องประกายวิบวับ
เป็นฮาริเซ็นน่ะ
---ใช่แล้ว ตอนนั้นก็เป็นแบบนั้น...
...ก็เพราะว่าคุณพ่อเนี่ย
จะโจมตีคุณสามี...?
ถึงกับส่งฉันไปอยู่ที่คฤหาสน์ผีสิงคนเดียวเลยนี่นา?
ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะคะ
ถึงแม้ว่าเพราะทำนองเพลงแล้วมันจะคลี่คลายไปได้ก็เถอะ...
ควรจะระบายความโกรธนี้ออกไปไหมนะ
จะไปจำเรื่องนี้จากที่ไหนกันล่ะ...
แล้วก็เพื่อสิ่งนั้น คุณก็เลย...เหรอ?
ขอโทษที่เอาไปเองนะ...
...อยากจะระบายความโกรธออกไปน่ะ
ไม่ได้อยากจะทำให้บาดเจ็บซะหน่อย
ก็นึกว่าถ้าเป็นช้อนตักนี่คงไม่เจ็บมากมั้ง...
คุณหนูคะ...
เมื่อกี้เอง
ต้องเจ็บแน่ๆ เลยค่ะ
เลิกกันเถอะค่ะ
ชิโมบุ... ไม่มีอะไรเหรอคะ?
แบบที่สร้างความเสียหายแต่ไม่ทำให้บาดเจ็บมากนัก...
ถ้าเป็นไปได้... แบบเต็มที่เลย...!
ใช่แล้วล่ะค่ะ...
แบบที่พุ่งเข้าไปอย่างแรง...!
คุณหนูดูโกรธมากเลยนะคะ...
...หืม?
การผลักเหรอคะ?
ถึงจะสับเต็มแรงก็ไม่ถึงกับบาดเจ็บ...
อ่า!
มีให้เลยค่ะคุณหนู!
แต่ก็เป็นวิธีการโจมตีที่สร้างแรงกระแทกที่น่าพึงพอใจและเสียงแตกที่สดชื่น!
เหรอคะ?
เครื่องทรมานแบบไม่ฆ่าที่ได้รับความรักจากสุนัขมากมาย♪
ทรมานเหรอคะ!?
นั่นน่ะสิ...
แบบนี้ถ้าตบเต็มแรงก็ไม่ต้องกังวลเลยนะ
ฮาริเซ็นมันก็เป็นแบบนั้นนี่นา!
อะไรน่ะ...
ฮึก...
อย่าเข้ามานะ!
โดนก็ไม่สนแล้ว!
ก็บอกว่ามันไม่เจ็บนี่นา!
นะ...!
ลูน่า พอได้แล้วน่า...
ชิ...นะ!
เอาล่ะ!!
อ่า
ด้วยพลังเวทสีเงิน
พลังสีดำ
ฮาริเซ็นนี่...
เดี๋ยวค่อย
ใช้พลังเวทของทำนองเพลงจนหมดไปเลย
บอกว่าไม่ต้องมา แต่สุดท้ายก็ต้องพึ่งพาอยู่ดีสินะ
...ลูน่า
ลูเซียนา...?
ลูน่า!
...ฉัน...
ไม่เป็นไรเหรอคะ?
ขอโทษค่ะ...
ขอโทษนะคะ ลูเซียนา
ฉันนี่มัน...
พอแล้วล่ะ
แล้วมันไม่ทรมานเหรอคะ?
...ทำไมล่ะ...
ทำไมถึงเป็นห่วงขนาดนั้นล่ะคะ?
ฉันก็เคยด่าคุณขนาดนั้น...
แถมยัง
ฆ่า...
ไปถึงขนาดนั้นเลย...!
นั่นเป็นเพราะไอ้เมฆดำเมื่อกี้ใช่ไหมคะ
...ไม่ใช่นะ
ก็จริงที่ว่ามีส่วนที่เคลิบเคลิ้มไปกับพลังนั่นอยู่บ้าง แต่ว่า...
ไม่ใช่ว่าทุกอารมณ์จะเป็นเรื่องโกหกทั้งหมด
ความรู้สึกอิจฉานั่นเป็นเรื่องจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้
น่าเกลียด
น่าเกลียดขนาดนี้เลยเหรอ
ตอนนี้ที่หลุดพ้นจากพลังสีดำนั่นแล้วฉันถึงได้เข้าใจดี
ฉันนี่มันเป็นเด็กที่สกปรกขนาดนี้เลยเหรอ
...ลูน่า
คุณพูดอะไรน่ะคะ?
ความอิจฉาน่ะ ใครๆ ก็ทำกันทั้งนั้นนี่นา
...เอ๊ะ?
นี่นะ...
มนุษย์เนี่ย เป็นสิ่งมีชีวิตที่อิจฉาได้น่ะ
คุณคิดว่าฉันอิจฉาคุณขนาดไหนตอนเป็นเพื่อนกันอยู่เนี่ย
เอ๊ะ?
ไม่เข้าใจเรื่องแค่นี้เลยเหรอเนี่ย อยากให้คุณสำนึกตัวเองมากกว่านะ!
อิจฉาเหรอ...?
ฮัคคัง
ทำหน้าเหมือนไม่เข้าใจเลยนะ!
ลูเซียนาเหรอ? ทำไมถึงอิจฉาฉันล่ะ?
อืมม~
เอาล่ะ เดี๋ยวจะบอกให้เอง
อย่างแรกคือการที่ตั้งใจพยายามอย่างเต็มที่
ถ้าไม่มีสาวใช้แบบสปาร์ตาอย่างคุณ ฉันต้องขี้เกียจแน่ๆ เลย
อย่างที่สองคือความกระตือรือร้นที่ไม่ลังเลแม้แต่กับเรื่องใหม่ๆ
ตอนที่เข้าหอครั้งแรก มีแค่ลูน่าเท่านั้นที่เข้ามาทักทายก่อน
และอย่างที่สามก็คือ
เพราะว่ามันน่ารัก อ่อนโยน
แล้วก็เป็นรอยยิ้มที่สวยงาม
แต่สิ่งที่ฉันอิจฉาที่สุดก็คือสิ่งนั้นแหละ
อยากจะยิ้มได้แบบนั้นบ้างจัง
...แบบนั้นเหรอคะ?
ใช่แล้วค่ะ แบบนั้นเลย
แต่สำหรับฉันแล้ว ความอิจฉาของลูน่ามันก็เป็น "แบบนั้น" เลยนะคะ
ไม่ใช่นะ! มันเป็นเรื่องสำคัญทั้งหมดเลยต่างหาก!
สิ่งที่ลูน่ามีมันก็เป็นของที่สำคัญมากเลยนะคะ
มันไม่มีอะไรมาแทนที่ได้เลย
ลูเซียนา...
ก็เพราะว่าน่ะ ลูน่า
อย่าทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แบบนั้นสิ
แสดงรอยยิ้มแบบปกติของคุณออกมาสิ
...นะ...!
...อืม
ความรู้สึกอิจฉาคุณลูเซียนา มันก็ยังไม่หายไปจริงๆ
แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยัง
ลูเซียนา
ครั้งหน้ามาเป็นเพื่อนแท้กันจริงๆ นะคะ...
เอ๊ะ
ตัวไร้ค่า
อะไรนะ!?
อ๊ะ!
ห้องเรียนนี่...
!?
ไม่ยอมให้หรอก!
“ดาวตกโจมตี”!
อึก...
คริสโตเฟอร์!
แม็กซ์!
ตัวกระจอกนี่มันมาขวาง...
สถานการณ์ก็เหมือนครั้งที่แล้วนี่นา
แกที่โดนตัวกระจอกนั่นมาขัดขวางซ้ำแล้วซ้ำเล่าเนี่ย เป็นอะไรกันแน่!
ผู้อ่อนแอที่
สามารถเอาชนะข้าได้จริงๆ เหรอ
!!
แล้ว...ล่ะ?
?
อะไรกันนี่...?
●●●●●
ฮะ!
เฮ้อ... จะยอมทำตามใจใครน่ะ ไม่เอาเด็ดขาดเลย!
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/38)
มังงะ ที่คุณอาจชอบ
การปฏิวัติของสาวน้อยหนอนหนังสือ
คนปรุงยาเสน่ห์ขวดนี้แอบมีใจให้อยู่รู้บ้างไหม
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
บริษัทจำกัด แมจิลูเมียร์
จันทรานำพาสู่ต่างโลก
สตรีศักดิ์สิทธิ์เกิดใหม่ แต่ไม่ขอบอกใครนะคะ
แบล็คโคลเวอร์
จอมเวทผู้ถูกเนรเทศซึ่งเคยมอบพลังโกง ได้ใช้ชีวิตใหม่ที่สุขสบาย
ซวยเหลือหลาย เกิดใหม่กลายเป็นดาบ
เกิดใหม่เป็นก็อบลิน มีอะไรจะถามไหม?
คุณคามุยลุยหลังผี
