ตอน 36.1: Chapter 36.1

ราชวิทยาลัยปาร์เทเซีย สถาบันอุดมศึกษา

ที่เรียกกันทั่วไปว่า "ราชวิทยาลัย" นั้น

จะเข้าสู่ช่วงปิดภาคฤดูร้อนในอีกสองวันข้างหน้า

ถึงแม้จะมีนักเรียนบางส่วนที่อาศัยอยู่ในหอพัก

แต่ก็มีนักเรียนจำนวนมากที่กลับบ้านไปเยี่ยมครอบครัว

เฮ้อ...

นี่ฉันทำอะไรกันนะ

โอลิเวีย แรนคูลดอร์

ผมมันเป็นแบบนี้เนี่ยสิ

โอ๊ะ มิ

คุณโอลิเวีย แรนคูลดอร์ก็น่าจะกำลังเตรียมตัวกลับบ้านแล้วนะ

แค่ตื่นขึ้นมาเอง

ถึงได้ออกมาจากห้องตอนกลางดึกแบบนี้

กำลังทำอะไรกันอยู่เนี่ย

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง

จุดหมายก็ไม่รู้เลย

เงียบจังเลยนะ...

!

ทำไมถึงรู้สึกหดหู่แบบนี้ล่ะเนี่ย

...เป็นเพราะสอบปลายภาคอีกแล้วเหรอ...?

สอบปลายภาคของภาคเรียนที่หนึ่งที่จัดขึ้นเมื่อปลายเดือนกรกฎาคม

อันดับจากที่หนึ่งถึงที่สี่ก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงจากสอบกลางภาค

ผลการเรียนที่ได้อันดับ 4 ก็ไม่ได้แย่เลยนะ

แต่ว่า...

ก็ยังแพ้คุณลูเซียนา รูลทูเบิร์กอยู่ดี...

เจ้าหญิงภูตที่ปรากฏตัวอย่างสง่างามในงานเต้นรำฤดูใบไม้ผลิ

ถึงแม้จะถูกเรียกว่าเจ้าหญิงวีรสตรี

แต่ก็ยังไม่เข้าใจเลยว่าทำไมถึงได้รับความสนใจมากกว่าตัวฉันที่เป็นคุณหนูดยุค

และที่เธอสนิทสนมกับเจ้าชายคริสโตเฟอร์ด้วย

ถึงอย่างนั้น ฉันก็คิดว่าตัวเองจะสามารถเป็นฝ่ายได้เปรียบในแง่ของความสามารถในสถาบันได้

แต่ทว่า

โอ๊ะ...

สภาพตัวเองนี่

ช่างน่าสมเพชจริงๆ เลยนะ

แถมยังถึงขั้น คนรับใช้ของเธอด้วย น่าสงสารจังเลย...

ไม่คิดเลยว่าคนรับใช้จะ แสดงอารมณ์ออกมาจนต้องคิดแทน

เพิ่งจะสังเกตเห็นเมื่อไม่นานมานี้เอง

ตั้งแต่เทอมสองน่าจะดีขึ้นแล้วล่ะ

...แต่ปัญหาอยู่ที่ฉันนี่แหละนะ

ถ้าให้ย้อนกลับไปดูจากเรื่องของคนรับใช้

ตัวฉันในเทอมแรกนี่มันใช้อารมณ์ขนาดไหนกันนะ

ด้วยศักดิ์ศรีของคุณหนูดยุค

ก็ไม่เคยคิดจะ

แกล้งคุณเลยสักนิด

แล้วก็ไม่อยากจะให้อภัยด้วย

ในทางกลับกัน การรับมือกับคุณลูเซียนา มันสมกับที่เป็นคุณหนูหรือเปล่านะ

ถึงแม้ว่าในงานเต้นรำจะรู้สึกเสียใจอยู่ตรงๆ ก็เถอะ

แต่เธอก็มีบุญคุณที่ให้คุณคริสโตเฟอร์ช่วยปกป้องนี่นา

--ถ้าเป็นฉันที่อยู่ในสถานการณ์นั้น--ล่ะ?

--ไม่นะ!

ถึงจะเป็นไปไม่ได้เลยจริงๆ!

เพราะเป็นการกระทำที่ฉับพลัน

มันถึงได้แสดงนิสัยออกมาไงล่ะ

การกระทำที่กล้าหาญของเธอ

ควรจะถูกชื่นชมเท่านั้น ไม่ใช่ความอิจฉานี่มันไม่เข้าท่าเลย

แต่ทำไมถึงควบคุมอารมณ์มันไม่ได้สักทีนะ

ทำไมกันนะ

ถึงแม้ว่าจะไม่ได้มีเรื่องทะเลาะกัน

...เอ๊ะ?

เรื่องทะเลาะ...ก็ไม่มีนี่นา?

มีอะไรเหรอเนี่ย ความรู้สึกแปลกๆ นี่...

และ

เหงื่อก็

ถึงจะเป็นตอนกลางคืน แต่ก็ร้อนจริงๆ เลยนะเนี่ย

ถึงอย่างนั้น

ถ้าถอดเสื้อตัวนี้ออก ก็กลายเป็นชุดนอนไปเลยสิเนี่ย

อานิอา

ความรู้สึกที่พลุ่งพล่านที่มีต่อเธอ

มันคือ "ความอิจฉา" น่ะ

แต่ว่า ทำไมถึงควบคุมมันไม่ได้ขนาดนี้กันนะ

กับเธอเนี่ย ฉันไม่ได้รู้สึกแบบนี้เลยนะ

แอนเนมารี! คุณหนูแห่งเคานต์วิคทิเลียม

ตั้งแต่เด็กๆ เธอก็อยู่ตรงหน้าฉันตลอดเลย

และในขณะเดียวกัน

ก็ถูกแสดงให้เห็นอยู่ตลอดว่าเธอไม่มีทางสู้ได้เลย...

โอลิเวียได้พบกับแอนเนมารีและคนอื่นๆ ตอนที่อายุหกขวบ

กับทั้งสองคนที่ข้างในอายุ 17 ปีซึ่งมีความทรงจำก่อนการเกิดใหม่

ตัวจริงวัยหกขวบคงไม่มีทางสู้ได้เลยล่ะ

ตอนนี้แล้วคงจะไม่ได้ต่างกันมากนักระหว่างสองคนนี้หรอกนะ

แต่ความรู้สึกด้อยกว่าที่ฝังรากลึกมาตั้งแต่เด็กนี่ มันก็ยากที่จะลบมันทิ้งไปได้

ถึงตัวเธอเองจะไม่ได้รู้ตัว แต่ความภาคภูมิใจในตัวเองที่ถูกบดขยี้ไปแล้วน่ะ

ก็อยู่ในสถานการณ์ที่กำลังจะถูกบดขยี้อีกครั้งจนถึงขั้นกรีดร้องออกมาเลยล่ะ

อยู่ตรงนี้ไปเรื่อยๆ ก็คงไม่มีประโยชน์สินะคะ

ใกล้จะกลับแล้ว...

กรี๊ด!

♡

อา...

ให้ตายสิ...เป็นผ้าเช็ดหน้าสุดโปรดของฉันเลยนะ

...คะ?

นี่มัน...ดาบเหรอ?

ถึงจะหักอยู่...

วัสดุเป็นเงินรึเปล่านะ?

ทั้งใบมีดและด้ามก็เป็นเงิน...ดาบพิธีการเหรอ?

ทำไมกันนะ

ถึงแม้จะสูญเสียดาบไปครึ่งเล่ม แต่ก็ยังสวยงามขนาดนี้เลย

ตรงกันข้าม

บางทีอาจเป็นเพราะความไม่สมบูรณ์นี่แหละ ที่ทำให้ใจเต้นรัว...

ความรู้สึกคุ้นเคยแปลกๆ

ไม่มี

ใครอยู่เลยสินะ...?

ไม่รู้ว่าเจ้าของอยู่แถวนี้ไหมนะ

...อันนี้ให้ฉันเก็บไว้ก่อนดีกว่า

พอหาเจ้าของเจอแล้ว

ก็เอาไปคืนให้ก็พอ

วันไหนที่โอลิเวียจะได้รู้ว่าดาบเล่มนี้คืออะไรกันนะ

นั่นก็ยังไม่มีใครรู้หรอกค่ะ