เรย์
สำหรับตอนที่เธอกลายเป็นนักเรียน
มีบางอย่างที่อยากจะกำชับไว้ให้ฟัง
ครับอาจารย์
มีอะไรเหรอครับ
อย่างแรก
คือให้เก็บชื่อ "จอมเวทดาบน้ำแข็ง" ไว้เป็นความลับ
เพราะชื่อนี้มันหนักหนากว่าที่เธอคิดไว้เยอะเลยนะ
มีโอกาสที่ท่าทีของคนรอบข้างจะเปลี่ยนไป 180 องศาเลยล่ะ
ฝันๆ อย่าลืมนะ
ฮ่า~...
ดูน่าอร่อยจังเลย
น้ำลายไหลไม่หยุดเลยให้ตายสิ
เอลิซ่ากับอเมเรียไม่กินเหรอเนี่ย
แน่นอนอยู่แล้วสิ! ถึงจะบอกว่าไม่กิน แต่ถ้าเป็นเผือกนี่ต้องกินแน่!
วะ...ฉันก็เอาด้วยได้ไหมคะ...
นี่ๆ คุณจะกินปริมาณเท่านี้คนเดียวเหรอ?
แป๊ะ
กินคนเดียวก็ได้นะ แต่เจ้าตัวนี้ก็ต้องกินสิ?
นี่
เร่~~~...
● ● ● ● ● ●
● ● ● ● ● ●
เรย์?
!
อาาา
ขอโทษนะ
ไม่ได้ฟังเลย...
หืม?
เปล่า ไม่มีอะไรหรอก...
● ● ● ● ● ●
ผ่านมาครึ่งวันแล้วนะ... ร่างกายมันรู้สึกอ่อนเพลียจัง...
พลังกายยังไม่ฟื้นตัวอีก
หัวมันล้าไปหมดเลย...
ตอนนั้นที่หลุดออกมาจากความเครียดจากการปนเปื้อนทางจิตใจแค่ 10% ก็กลายเป็นแบบนี้...
100%~~~
ถ้าใช้พลังทั้งหมดแล้วจะเป็นยังไงกันนะ
แถมอีกด้วยนะ...
ฆาตกรที่เปื้อนเลือดแบบนั้น
กลับมาสนุกกับชีวิตในโรงเรียนอย่างสบายอารมณ์ได้เหรอ?
น่าขันชะมัด ปวดท้องเลย
สนุกกับชีวิตในโรงเรียนโดยไม่นึกถึงตัวฉันเลยเหรอ...
เป็นผู้มีฐานะที่ดีจริงๆ เลยนะ... เรย์
ฉันน่ะ...
เรย์
เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นเหรอ?
ถึงตอนนี้ก็ยัง...
เอ่อ...
เอ่อ
นั่นมัน...
เพราะชื่อนี้มันหนักหนากว่าที่เธอคิดไว้เยอะเลยนะ
อ...
มีโอกาสที่ท่าทีของคนรอบข้างจะเปลี่ยนไป 180 องศาเลยล่ะ
นี่ๆ...
อ...
ฉันน่ะ
ก็ไม่เป็นไรไม่ใช่เหรอ?
ไม่ต้องถามก็ได้
เอ๋...
เข้ามาสิ
!!?
น้ำหวาน...
ฮะ!
!?
ปั๊ก
เจ้าตัวนั้น
●●●●●
ฟู่ว...
แอมิเลีย!
กา
เรย์กลับมา
ถึงจะไม่ปลอดภัยนัก แต่แค่กลับมาก็พอแล้วนี่นา
!
ถ้าตอนนี้ไม่พูดอะไร ก็คงไม่ถามหรอกนะ
พูดเมื่อไหร่ก็ได้นี่นา
ถ้าตอนนี้เรย์เหนื่อย ก็ให้ฉันแทนก็ได้
ถึงตายไปแล้วก็เถอะ
ก็ไม่กินหรอก
สึ~
พวกเราก็ต้องพยายามอย่างเต็มที่สิเนอะ
สึ!
แน่นอนเลย ตามที่แอมิเลียว่านั่นแหละ!
ฉันก็จะพยายามกินให้หมดเลยค่ะ!!
งั้นก็แปลว่า... ได้อึออกมาสินะ!
มันน่าเบื่ออ่ะ เลิกได้ไหม?
00
อย่าลืมนะ ยูเมะ ยูเมะ
แต่ว่านะ...
ถึงรู้ความลับของเธอแล้วก็ยังอยู่แบบเดิมได้
ถ้าได้เจอเพื่อนแบบนั้นเข้าล่ะก็
คงจะกล้าบอกออกไปก็ได้นะ
อาจารย์นนนนนน...
ฉันมีเหตุผลแล้วว่าทำไมถึงอยากอยู่ที่โรงเรียนนี้
อยากจะอยู่กับเพื่อนๆ พวกนี้
แล้วก็...
สักวันหนึ่ง
ต้องบอกความจริงออกไปให้ได้แน่ๆ
พอเช้ามา พวกเราก็เริ่มเดิน
เราหาช่วงเวลาที่เวทมนตร์ของป่ามันอ่อนลงได้
แล้วก็เล็งจังหวะนั้นเพื่อมุ่งหน้าไปยังเส้นชัย
บางครั้งก็ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน
ไปข้างหน้า
ไปข้างหน้า
เราก็ก้าวเดินต่อไป
ที่นี่
เป็นไปไม่ได้...
ทำได้ดีมาก...
พวกแก
มานี่!
นี่มัน!
พวกแกทั้งสอง หยุดเดี๋ยวนี้!!
เอ๊ะ!?
วะ...
เดี๋ยว
กับดักนี่นา!!
!!?
อู้ว!
นั่น...
นี่มัน...
เวทมนตร์หน่วงนี่นา
ต้องเป็นกับดักที่ใช้จับนักเรียนที่ประมาทไปแน่ๆ
เรย์... เธอสังเกตเห็นได้ยังไงนะ...
เพราะว่ามีความผิดปกติในมวลรอบตัวน่ะ มันเป็นลักษณะเฉพาะของเวทมนตร์หน่วงน่ะ
แต่อ... แต่ว่าใครกันล่ะ!
●●●●●
มีแค่คนเดียวไม่ใช่เหรอ
● ● ● ● ● ●
ให้ตายสิ ทำไมมันถึงไม่ติดเลยเนี่ย... น่าเบื่อจัง
คนนี้ไม่เคยเปลี่ยนเลยนะ...
ก็เอาเถอะนะ...
จริงๆ เลย
พวกแกทำได้ดีมากเลยนะ
!
เอ๊ะ?
คนอื่นล่ะ...?
ไม่มีเลยนี่นา
17:30 น....
ถ้างั้นก็...
แปลว่า 36 ชั่วโมงสินะ
ยินดีด้วย!
การฝึกปฏิบัติของป่าคาฟก้า...
เข้าเส้นชัยเป็นคนแรกเลย
เย่!
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/18)
มังงะ ที่คุณอาจชอบ
ชีวิตตัวประกอบอย่างตูช่างอยู่ยากในโลกเกมจีบหนุ่ม (ภาคสาธารณรัฐ)
จันทรานำพาสู่ต่างโลก
แบล็คโคลเวอร์
ซวยเหลือหลาย เกิดใหม่กลายเป็นดาบ
ปรมาจารย์ดาบชั้นเซียนมาตบเกรียนถึงเมืองกรุง
ตำนานดาบและคทาแห่งวิสตอเรีย
แชงกรีล่า ฟรอนเทียร์ ~เมื่อนักล่าเกมขยะท้าสู้ในเกมเทพ~
ผมถูกเพื่อนที่เชื่อใจหลอกไปฆ่า เลยใช้กิฟต์สุ่มกาชาพาพวกพ้องเลเวล 9999 กลับมาล้างแค้น
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
จอมเวทผู้ถูกเนรเทศซึ่งเคยมอบพลังโกง ได้ใช้ชีวิตใหม่ที่สุขสบาย
อุบัติการณ์ลาสบอสสุดแกร่ง
