ตอนที่ 100

คือ

หลายปัจจัยที่ซับซ้อนกัน จนยากจะบอกว่าเป็น “เรื่องบังเอิญ” หรือ “สิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้” กันแน่—

สงครามครั้งนี้ได้ดึงประเทศใหญ่ ๆ มาร่วมด้วย

ตอนแรกคิดว่าจะจบเร็ว แต่สุดท้ายแล้ว

ก็กินเวลายาวนานถึง “10 ปี”

สงครามครั้งประวัติศาสตร์ที่จารึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์นั้น มีชื่อว่า—・・

สมรภูมิตะวันออกไกล—‼

ราชอาณาจักรอาร์โนลด์

หอประชุมกลาง

!!

จอมเวททั้งเจ็ด เย้!!

ทำความเคารพ!!

ต่อท่านจอมเวทแห่ง〈ดาบน้ำแข็ง〉 เย้!!

!!?

มะ...มะ หยุดเถอะครับ...!

มัน...มันน่าอาย...

ไม่!!

เพราะเป็นหน้าที่นี่ครับ!!

ซื่อตรงดีนี่นะ

เฮ้อ

ตั้งแต่สงครามเริ่มต้นขึ้น

แย่แล้วสิ

ก็...

ผ่านไปแล้ว 4 ปี

วันนี้ฉันได้ได้รับสมญานามหนึ่งใน 7 จอมเวท

นามว่า "ดาบน้ำแข็ง"

7 จอมเวทนี้คือกลุ่มคนที่บรรลุถึงขีดสุดแห่งศาสตร์เวทมนตร์

เมื่อไม่นานมานี้เคยถูกพูดถึงว่าเป็นแค่ประเพณีของพวกแปลก ๆ เท่านั้น

แต่เมื่อตอนนี้รู้ถึงประโยชน์ของเวทมนตร์แล้ว

ฉันก็ได้เป็นที่จับตามองในฐานะกำลังรบสูงสุดของราชอาณาจักร

คือความสามารถของผมในฐานะบุคคลที่มีวีรกรรมในสนามรบมากมาย

และเหนือสิ่งอื่นใด คือการได้รับการประเมินในฐานะอาวุธเวทมนตร์ จนมาถึงจุดนี้

เวทมนตร์ในฐานะอาวุธงั้นเหรอ...

อา

อาจารย์ครับ!

!

อาจารย์ครับ!

ทางนี้ ๆ!

อาจารย์!!

เหนื่อยหน่อยนะครับ!!

น่ารักจังงงง!!

ใส่เครื่องแบบใหม่แล้วรู้สึกถึงการเติบโต แต่ท่าทางโบกมืออย่างน่ารักอีกด้วย!!

ถึงจะ 10 ขวบแล้วก็ยังไม่เปลี่ยน ยังดูเหมือนจะทะลุขีดจำกัดไปอีก มันช่าง...

ลีเดียที่ข้างนอกไม่ได้กอดใคร

อา เเรย์ เหนื่อยหน่อยนะ

เอฟ เอฟ เอฟ เอฟ เอฟ

อาจารย์! ดูอยู่เลยครับในพิธีรับตำแหน่ง!!

หล่อมากเลยครับ!!

อ...อย่างนั้นเหรอ?

มันดูโอ้อวดไปหน่อยไหมครับ?

ว่าแต่ คุณเรย์ งานของคุณเสร็จแล้วเหรอ?

มาเอาเอกสารอะไรสักอย่างน่ะ

อ๊ะ!!

อื้ม... ใช่ครับ คือเอกสารนั่นน่ะ

มันจะใช้เวลาอีกหน่อย...

?

งั้นเหรอ

เอ่อ... คือว่า

ท่านอาจารย์จะกลับแล้วเหรอครับ?

อ่า— ไม่หรอก แค่จะไปทักทายคนบางคนน่ะ—

จอมเวททั้งเจ็ด เย้!!

!!

ต่อจอมเวทแห่งสีคราม

กับจอมเวทแห่งเสียงฟ้าร้อง

ทำความเคารพ!!

โอ๊ะ!

ลิเดียจังนี่นา!

ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ!!

คุณออร์กาน!!

ว้า! ไม่ได้เจอกันนานเลย!!

ถึงจะบอกว่าดูในพิธีรับตำแหน่งอยู่นะครับ!

สบายดีไหม!?

เอ่อ...

กลายเป็นคนสวยมากเลยนะครับ!!

อ๊ะ... ขอบ...

ตอนเด็ก ๆ ก็น่ารักแล้วนะ!

อ๊ะ! คุณแครอลกับคุณเอบบี้ก็สบายดีใช่ไหม!?

ใช่ครับ

ใช่แล้ว! ดีจังเลย อ่า! ว่าแต่ช่วงนี้เนี่ย!!

ยังคงชอบพูดคุยเหมือนเดิมเลยนะ...

อาจารย์ คนเหล่านี้คือ...

อา

ท่านนี้คือจอมเวทแห่งสีคราม

เรย์ นี่เพิ่งเคยเจอใช่ไหม

ท่านเป็นหนึ่งในอาจารย์ที่เมตตาในสมัยที่ผมเรียน

ยินดีที่ได้รู้จักนะ

คุณออร์กาน

ถึงจะดูแบบนี้ แต่สมัยก่อนเขาเคยถูกเรียกว่า "ออร์กานปีศาจ" เลยนะ น่ากลัวสุด ๆ เลยล่ะ

ฮิฮิ เรื่องเก่าไปแล้วล่ะ เดียจัง♪

ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมชื่อเรย์

!

เรย์เหรอ...

อย่างนั้นเหรอ... เด็กคนนี้...

?

ดาบน้ำแข็ง...

เอินส์วอร์ส งั้นเหรอ...

แกน่ะรึ

ที่ทำให้เวทมนตร์แปดเปื้อน

พวกไร้ค่าพวกนี้

ที่ทำให้มันถูกย่อให้เหลือแค่เป็นอาวุธสงคราม

และทำให้น้ำเน่าทับประวัติศาสตร์เวทมนตร์ที่สร้างมาจนถึงตอนนี้

ใช้เวทมนตร์เหมือนเป็นเครื่องมือในการฆ่าคน

ไอ้หน้าบวมนี่แหละที่เป็นจอมเวททั้งเจ็ด...

● ● ● ● ● ●

นี่ เจ้าเด็กนี่...

ผมชื่อเรย์ครับ

ไม่ใช่เด็กซะหน่อย

การตำหนิท่านอาจารย์นั้นมันผิดนะ

กรุณาเพิกถอนมันด้วยครับ

ท่านอาจารย์ทำดีที่สุดเพื่อปกป้องประชาชนเลยนะครับ!!

การตำหนิด้วยแค่ผลลัพธ์มันก็ผิดจุดแล้วนี่ครับ!!

ผมไม่รู้จักคุณหรอกนะ แต่ผมรู้จักท่านอาจารย์ของคุณดีกว่าคุณอีก!!

......

เร็วเข้า!! กรุณาเพิกถอนมันด้วยครับ!!

--...ฮิฮิฮิ

เป็นเด็กดีมากเลยนะ

ไม่ได้เห็นเขาลำบากแบบนี้มานานเลยนะ

เหมือนคุณตอนหนุ่ม ๆ เลยนะ

ฮะฮะ...

นั่นคือ...กำลังได้รับคำชมเหรอครับ...

แน่นอนอยู่แล้ว

ถึงแม้ว่าน้ำเสียงของท่านนั่นจะมีปัญหาอยู่บ้างก็เถอะนะ

ตัวฉันเองก็ไม่ได้สงบใจเลยนะ

มันขัดกับคำสอนของฉันที่ว่า เวทมนตร์นั้นควรเป็นสิ่งที่รับใช้ผู้คน

คุณได้เหยียบย่ำประวัติศาสตร์ที่บรรพชนได้สร้างสมมา

เอ่อ... เข้าใจเลยค่ะ เจ็บปวดถึงกระดูกเลยล่ะ

ฉันเองก็... รู้สึกเสียใจมาตลอดเลยค่ะ

ว่าเวทมนตร์จะถูก นำมาใช้ในรูปแบบ แบบนี้

โดยไม่คิดถึงอนาคต... แล้วก็ใช้มันไปอย่างง่ายดาย

ความคิดของฉัน... มันตื้นเขินเกินไปค่ะ...

--คุณลิเดีย

คือว่านะ

พวกเราก็ตัดสินใจจะไปทำสงครามเหมือนกันแล้วค่ะ

เอ๊ะ!?

เอ่อ... ก็...

แต่ว่าจอมเวททั้งเจ็ดคนอื่นก็ไม่มาด้วยนะ

〈บิโยคุ〉กับ〈รินโคว〉ปฏิเสธไป

〈เคียวโกะ〉นี่เด็กเกินไป

ส่วน〈เซ็ตโตะ〉ก็แก่เกินไปแล้วล่ะนะ

เข้าใจได้ว่าเขาใช้มันเพื่อปกป้องผู้คน

อีกอย่าง ศิษย์ของเขาก็กำลังพยายามอยู่นะ

จะนั่งจิบชาอยู่ข้างหลังไม่ได้หรอกนะ

ดังนั้น

●●●●

มาเปื้อนโคลนไปพร้อมกันเถอะ

--...

ขอบคุณ...นะคะ...

ฮิฮิ ไม่เป็นไรหรอก

คุณลาร์สเวลเองก็ยอมรับแล้ว ถึงได้ตัดสินใจจะไปใช่ไหมล่ะคะ?

แหวะ...!!

เดี๋ยวนะ... อย่าพูดอย่างนั้นสิ...

นี่เจ้าปากดีจริงๆ เลยนะ

ว่าไปแล้วก็ลำบากแย่เลยนะเนี่ย...

ถึงจะเป็นแค่เด็กเองนะ--...

คุณเรย์ก็จะไปทำสงครามด้วยนี่นา

โอะ... คุณออร์กาน...

ตะ... ตอนนี้เอง

นี่มัน...

อ้าว คุณลิเดีย เป็นไปได้ไหมว่า...

อ๊า!!

ขะ... ขอโทษครับท่านอาจารย์

คิดว่าถ้าพูดออกไปจะถูกหยุดได้...

ผม

มีพรสวรรค์ด้านเวทมนตร์น่ะครับ...

ถึงแม้แต่ผู้ใหญ่ในกองทัพ

มากกว่าคนอื่นตั้งเยอะ...

ก็บอกว่าไม่เป็นไรเลยครับ!!

ตราบใดที่ยังมีสงคราม ท่านอาจารย์ก็คงจะไม่ได้สมหวังในความฝันที่จะได้ท่องไปทั่วโลกของท่านสินะครับ!

ก็เพราะว่าคิดว่าอยากจะทำอะไรสักอย่างเพื่อทุกคนน่ะครับ...

ดังนั้น

ผมก็จะไปสมรภูมิด้วยครับ

เหรอ

ติดตามตอนต่อไป!!