ตอนที่ 104

ฮิโยเค็น มหาเวทย์เซไคสุ จอมเวทย์ดาบน้ำแข็งปกครองโลก

นับจากวันที่ยืนอยู่บนสมรภูมินั้น ก็ผ่านไปหนึ่งเดือนแล้ว

บทที่ 104

หลังจากวันนั้น ก็ไม่ได้ออกไปในสนามรบอีก และ

“ชนแก้วและท้องฟ้ายามค่ำคืน”

คุณอาจารย์กับฉัน ไม่ได้สบตากันตั้งแต่เรื่องนั้น

ต้นฉบับ…นางาคุชิบา น่า (สำนักพิมพ์โคดันฉะ รันโอเบะ บุนโค) มังงะ…ซาซากิ โนบุโตะ ตัวละครต้นแบบ…คอนเอะ ริโกะ

!

เรย์

มาอยู่เป็นเพื่อนหน่อยสิ

……

เต็มไปด้วยแอลกอฮอล์ แถมยังมีกลิ่นบุหรี่ด้วยนะ……

อ๊ะ...ให้ความรู้สึกเหมือนร้านของผู้ใหญ่เลยนี่นา...

...แต่ว่า ทำไมนายฮาวเวิร์ดถึง

ถึงพาฉันมาที่นี่ด้วยล่ะนะ...

……หรือว่าจะเป็น

เพราะว่าฉันเอาแต่ใจแล้วก็ไปสนามรบ...

แล้วก็หนีออกมา

ถึงได้โกรธอยู่ล่ะ...

——...นี่ เรย์

เรย์

ที่จริงแล้วก็คบกับอามี่โดยมีเป้าหมายว่าจะแต่งงานกันน่ะ

โอ

เหอะ?

ฮะบะ... โดอาะ... มะมะ...

ฮ่าฮ่า

ก็

ต้องแปลกใจแหงๆ

นิ... ววววววววววว

ตั้งแต่อดีตครึ่งปีมา

ฉันเป็นคนสารภาพรักกับคุณ

เล... เลเลเลเลเลชโชชโช... แคร์โร... แค

หืม? อ่า รู้แล้วสิ

ฉันปรึกษาคุณเยอะเลยนะ

เพราะว่าอยู่กับคุณอาจารย์ตลอดน่ะ...

แต่อ... แต่ทำไมนายถึงพูดแบบนี้ตอนนี้ล่ะ...

มะ... ไม่ใช่ว่า... เข้าใจแล้ว

ก็เลยให้ฉัน...

……

เข้าใจแล้วนะ คุณฮาวเวิร์ด...

บะ...บoku (บะ) เองน่ะ...

จะแต่งงานกับคุณอาจารย์แล้วทำให้มีความสุขเลยนะ...

ห๊ะ?

อาตส์ ฮ่าๆๆๆๆ!!

ชะ...หัวเราะมากเกินไปแล้วนะ ฮาวเวิร์ด

ขอโทษนะ...

แต่ว่า ถ้าเป็นอามี่ล่ะก็ เอนส์วอร์สก็จะเป็นฉันนี่นา...

คุคึ...

นี่ คุณฮาวเวิร์ดนี่นา!

เอ๊ะ...อ๊ะ!

เอ่อ...ถ้าเป็นแบบนั้นแล้ว คุณแคโรไลน์ล่ะเป็นไงบ้างล่ะ

ใช่แล้ว เอ่อ...เอ่อ...

ดีจัง สบายดีนี่นา

เอ๊ะ?

ช่วงนี้ก็ไม่ได้ออกมาจากห้องเลยนี่นา?

……ก็คงเพราะประสบการณ์ในสนามรบสินะ...ก็ช่วยไม่ได้นี่นา...

เขาก็พูดเรื่องหนัก ๆ กับนายเหมือนกันนะ

....................

นี่ เรย์ลิดิอา...

บะ...

ผมผิดเอง...!!

!

ทั้งที่ไม่ได้เข้าใจเรื่องในสนามรบอะไรเลย

แต่ก็พูดออกไปว่าจะไป...

บะ...ถ้าไม่มีผม

อาจจะมีคนไม่ตายก็ได้นะ

——...แต่ว่า...ถึงอย่างนั้น

ก็ต้องทำนี่นา...

การตอบแทนบุญคุณน่ะ...

อยากจะทำ...

ด้วยการที่ฉัน... ความจำเสื่อม...

ทุกคนรักและห่วงใยฉัน...

แต่ก็ยัง... ยังไม่ได้ทำอะไรเลย

ก็เลย...

ให้ตอบแทน...

สำหรับทุกคนที่เรียกว่าครอบครัว

——...อย่างนั้นเอง

ก็เลยคิดว่าต้องตอบแทนอะไรสักอย่าง...

เจ้าหมอนี่...

——...นี่ เรย์จำได้ไหม

ตอนแรกที่นายพูดกับพวกเรา

...เอ๊ะ?

ว่าขอบคุณกับคุณเอนส์วอร์ส

มันเปียกปอนไปหมดเลยด้วยน้ำตา

ตอนนั้นก็นอนอยู่เลยรู้สึกไม่เต็มที่เท่าไหร่

มันก็ทำให้ความยากลำบากที่ผ่านมาทั้งหมดมันหายไปเลย

ที่นายเริ่มแสดงอารมณ์ออกมาเรื่อย ๆ

น่าจะ...ได้รับความประทับใจประมาณเดียวกับเขาเลยล่ะ

ก็เลยคิดว่า

มันเป็นแบบนี้สินะ

เรย์

พอแล้วนะ คุณเรย์

พวกเราก็ได้รับผลตอบแทนแล้ว

แค่เธอมีความสุข หัวเราะให้ดู

หลังจากนี้ ชีวิตปกติ

ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขตามปกติไปนะ

ไม่ต้องหวังอะไรอีกแล้วล่ะ

แต่ว่า...

ฮ่า ๆ ก็เพราะว่ามันไม่ได้รู้สึกถึงอะไรน่ะสิ!

เมื่อไหร่ที่มันจะมาถึง

มาดื่มกันอีกนะ เรย์

อือ...

อืม

เย้! เรย์ ไปกันเถอะ!

เอ๊ะ? อีกร้านเหรอครับ?

ไม่ใช่สิ! ไปด้วยกันสิ!

เอ๊ะ? เปล่าครับ มันจะเป็นไปได้ยังไงกันล่ะ

ไม่งั้นก็คงไม่พูดว่าจะแต่งงานหรอก

ฮะฮะ

ก็จริงของนายเหมือนกันนะ

ไอ้หมอนั่นน่ะนะ

ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา

ก็เอาแต่ซึมอยู่กับเหล้าทุกคืน

สิ่งที่ทำให้นายมันผิดไปจริง ๆ เหรอ

เอาแต่ถามตัวเองซ้ำ ๆ

เจ้าหมอนั่น

โคตรจะซื่อบื้อเลยจริง ๆ นะ

อืม

ช้าจัง หอว์เวิร์ด วันนี้ก็ถึงเช้าแล้ว...

!?

เ-เรย์!?

มะ...ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่

ฮะ...หอว์เวิร์ด!! โอ...คุณนั่น...!!

พูดตรง ๆ นะว่าวันนั้นอาจารย์ทำหน้ายังไง

ก็จำได้ไม่ค่อยชัดเลยล่ะ

ร้องไห้จนหน้าเละไปเลย

ในสภาพที่มองอะไรไม่เห็น

เราก็พูดคำว่าขอบคุณกับขอโทษกันเยอะแยะเลย

แล้วฮาวเวิร์ดก็ร้องไห้ตามไปด้วย

พอฉันบอกเรื่องนั้นกับฮาวเวิร์ด

เขาก็ทำเป็นบ่นว่าน่ารำคาญแล้วก็เขินนิดหน่อย

เราเลยคุยกันเยอะกว่าที่ไม่ได้คุยกันมาก่อน

ถึงจะจำเนื้อหาไม่ได้มากนัก แต่ในวันนั้น—

มันเป็นท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวเลยล่ะ

จำได้ชัด ๆ

ใช่แล้ว... ฉัน...

มีความสุขต่างหาก

หวนนึกถึงมันอยู่...

กำลัง...

ทีละน้อย

อ่า... จริงด้วยสิ

......

แต่ว่า

ไม่น่าเชื่อเลย...

กลายเป็นแบบนั้นไปแล้วเหรอเนี่ย...

ที่นี่ก็จบลงแล้วสินะ

อืม

......ฟุฟุ ก็อย่างที่คิดไว้เลย ไม่ชินกับอะไรเลยจริง ๆ

หืม?

การจะ...ช่วงชิงชีวิตไปเนี่ย

ก็จริงนะ

ออร์แกน

ยังมีพวกกองกำลังหลงเหลืออยู่...

เอ๊ะ...

เร...

ราสซูเอล!!

ติดตามตอนต่อไป!!