ตอนที่ 106

ให้ตายสิ...

อีกครั้งอีกครั้ง!!

นี่มันอะไรกันเนี่ย...

หะ...?

อีกครั้ง...

ถึง...จะ...ฆ่าไปแล้ว...

ตั-

ลุกขึ้นมา...

...อึก!!

นี่มันอะไรกันเนี่ย!!

จะ...ทำ...

เจ้าพวกนี้ให้ตายสิยยยย!!

少年、氷剣魔術師世界の最強の魔術師である彼は、魔術学院に入学する

ไดวะฮิ บทที่ 106 พบกันใหม่จนกว่าจะถึงวันนั้น

ต้นฉบับ: มิโกชิบะ นานะ (ยูกิฉะ ไลท์โนเวล บุ๊ค) มังงะ: ซาซากิ โนบุโทระ แนวคิดตัวละคร: คิริเอะ ริโกะ

นี่มัน...

หมายความว่ายังไงกันเนี่ย!!

หน่วยไอค์

หน่วยเอเลรซ์...

กระทั่งหน่วยบลังซ์เลย...

ล่มสลาย...งั้นเหรอ

เมื่อวันก่อน ข่าวการถึงแก่กรรมของสองมหาสมณะแห่งศาสตร์เวทอย่างオルガツ (ออร์กาตสึ) และ 'ทีอาราลาสเวล' ได้

อาโตนอร์ดกำลังดำเนินอยู่บนเส้นทางแห่งความสับสนวุ่นวาย

ทำให้ทั่วทั้งประเทศสั่นสะเทือน

ยิ่งไปกว่านั้น ในสมรภูมิต่างๆ

ยังมีข่าวลือว่ามีทหารอมตะปรากฏตัวขึ้นด้วย

สถานการณ์ที่เคยเป็นฝ่ายเหนือได้พลิกผัน

การโจมตีของจักรวรรดิรุนแรงขึ้น และแนวหน้าก็ถอยร่น

หน่วยรบพิเศษที่คัดสรรมานั้น เพื่อรักษาแนวรบ

จึงถูกกระจายออกไปยังสถานที่ต่างๆ อย่างกระจัดกระจาย

ที่ฐานทัพนี้มีอาบีกับผมประจำอยู่

เธอได้รับการเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้พัน แล้วได้รับมอบหมายให้ดูแลแนวรบในพื้นที่นี้

การบังคับบัญชาที่ไม่คุ้นเคย กับสถานการณ์การรบที่เปลี่ยนแปลงไป

อาการเหนื่อยล้าทางจิตใจนี่มันหนักเอาเรื่องเลยนะ

ไม่ได้นอนมาตั้ง 3 วัน 3 คืนแล้ว

อาบี

พักผ่อนได้แล้ว

2

...ให้ตายสิ

ไม่รับฟังเลย

เฮ้

...นี่มันอะไรกันตอนนี้เนี่ย---...

!

หะ...

จะทำอะไรน่ะ!!

อืม? ก็คิดว่าจะทำให้สดชื่นขึ้นมาหน่อยน่ะ

●●●●●

เจ้าบ้า

ชิ...

มานี่สิ...

อยากกอดจัง

กำลังทำงานอยู่เหรอ...

ม...ไม่เป็นไรน่า! ไม่มีใครเห็นสักหน่อย...

!

-------... บ...

ผม...

ผม...!! ไม่ได้เห็นอะไรเลยนะ!!!

อ่า...

เดี๋ยวนะ เรย์!!

-------...

งั้นเหรอ

เป็นวันนี้สินะ

การจะออกไปจากสมรภูมิเนี่ย

ก็เพราะว่าดูเหมือนว่าจะยุ่งๆ น่ะ

เลยคิดว่าจะไปทักทายเฉยๆ น่ะ...

สุดท้ายก็คงจะไปพักอยู่ที่บ้านพี่สาวของเอนซไวส์สินะ

อืม อาจารย์ก็ช่วยทำหลายอย่างในขณะที่งานยุ่งอยู่เหมือนกันนะ

...เราก็จะห่างกันไปสักพักสินะ

อืม

รู้สึกเหงาจัง

...แต่ว่าตัดสินใจแล้วล่ะ

ก็จะพยายามใช้ชีวิตแบบปกติไปตามที่คุณฮาวเวิร์ดบอก

ถึงจะไม่มีทุกคนอยู่ แต่ฉันก็จะทำได้เองนะ!

...งั้นเหรอ

สู้ๆ นะ...

................

--เรย์

ขอโทษด้วยนะ...

ที่นายต้องออกไปรบเนี่ย

ว่าแต่เดิมแล้วก็เป็นเพราะผมเอง...

ที่ผมเป็นคนรายงานขึ้นไป

ผม...จริงๆ แล้วก็-------

……

ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ คุณอาบี

ผมขอบคุณนะ

จากเรื่องครั้งนี้ ผมก็ได้เรียนรู้สิ่งสำคัญไปเหมือนกัน

งั้นก็มีแต่คำว่าขอบคุณเท่านั้นแหละครับ

อ่า...

●●●●●

อ่า...

งั้นนะ!

เรย์!!

!

ขอให้สบายดี แล้วเจอกันวันนึงนะ!!

อาบีก็ต้องนอนให้ดีด้วยนะ!!

-------... ฟุฟุ เจ้าหมอนั่น...

อึ...

อ่า เข้าใจแล้ว

...!!

อืม

เอ๊ะ...っ

●●●●

?

อ๊ะ!!

มะ...เดี๋ยวก่อน!!

คุณฮาวเวิร์ด

หืม?

หัวหน้าหน่วยฮาวเวิร์ด...

ทำไมถึงยิ้มย่องแบบนั้นล่ะครับ?

ห๊ะ?

ไอ้บ้ากำลังจะไปสมรภูมิ จะมาทำหน้ายิ้มได้ไงกัน

เปล่าครับ มุมปากมันยกขึ้นเอง

ฮ่าๆๆ

สงสัยจะคิดถึงท่านผู้บังคับกองครับ ผู้พันผู้น่ารัก!

อ่า เข้าใจแล้วสิ เพราะว่าผู้พันอาบีเขาหน้าสวยนี่นา

ถ้าแกมายุ่งด้วยนะ จะฆ่าให้เละเลย

เปล่าครับ มันคิดไปไกลเกินไปแล้วครับ

ฟังให้ดีนะ มือใหม่

แค่มีสิ่งที่ต้องปกป้องเท่านั้นเอง

สิ่งที่ตัดสินสุดท้ายในสนามรบคือจิตใจ

ตะโกน!

คนเราสามารถแข็งแกร่งขึ้นได้อีกหลายครั้งนะ

ถ้าคิดว่าจะล้มเหลว ให้จำมันไว้

เข้าใจไหม

!!

-------...เอ่อ...

ก็คือ

สรุปว่า หัวหน้าหน่วยคุณยิ้มออกมาเพราะคิดถึงพันเอกใช่ไหมครับ!

!!

อ...พวกแกอย่าหัวเราะสิ‼

ฮ่าๆๆ

เงาที่กำลังใกล้เข้ามา

ติดตามตอนต่อไป!!