ตอนที่ 131

ตอนที่ 131

แล้วหลังจากนั้นเป็นยังไงนะ?

หืม? พูดถึงเรื่องอะไรเหรอ?

ก็อันนั้นไง

ตอนที่ฉันถูกพาขึ้นไปใน “โลกแห่งสัจจะ” แล้วนายก็ตื่นขึ้นมาน่ะ

ตอนนั้นน่ะ

อ้อ

ไม่คิดเลยว่าจะมีข้อเสียขนาดนี้

ตัวตนของฉันมันหายไปหมดเลยล่ะ

อืม

พูดตามตรงแล้วก็ไม่คิดว่าจะชนะได้เลย

แต่ว่า...

มันก็เป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้วนี่นา

จอมเวทดาบน้ำแข็ง

ผู้ปกครองโลก

ฉะ

ตอนที่ 131

“บทสนทนา”

ฉันชนะแล้ว

ฮะ!

แต่ก็ไม่รู้ตัวนี่นา

ยังไม่เคยชนะฉันสักครั้งเลยนะ

ไม่ใช่สิ นั่นมันคนสุดท้ายที่เป็นไอน์สต่างหาก!!

เรย์

พูดออกไปแล้วนี่นะ!!

จำคำพูดสุดท้ายได้ไหม?

อ๊ะ...

ไม่สิ

เดี๋ยวก่อน!!

?

เรื่องน่าอายที่สุดในชีวิตฉันเลยนะที่จะให้คนอื่นมาพูดถึงได้!!

รอเดี๋ยวนะ ฉันจะนึกออกเอง!!

ฮ่าๆ เข้าใจแล้ว

อืม...เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ?

นี่

อัยน์ส์

ซุบ

หืม?

ทำไมนายถึงฆ่าชาวบ้านทั้งหมดล่ะ?

●

●

มันก็เป็นเรื่องที่แน่นอนอยู่แล้วนี่นา

เพื่อ “โลกแห่งสัจจะ” น่ะสิ

ป๊อก

●●●

ป๊อก

แค่นั้นเองเหรอ?

แค่นั้นเองเหรอ...

ก็ต้องอย่างนั้นสิ

ถ้าได้ “โลกแห่งสัจจะ” มาครอบครอง

ก็จะเป็น “คนพิเศษ” ได้

ถ้าเป็น “คนพิเศษ” แล้ว

ก็จะเป็น “คนที่มีความสุข” ได้

ฉันก็คิดแบบนั้นมาตลอด

การที่ฆ่าพวกชาวบ้านไปน่ะ

ฉันก็เชื่อแบบนั้นมาตลอด

เพื่อที่จะทำให้เรย์สิ้นหวัง

ก็แค่ใช้ประโยชน์จากตอนที่มันพยายามจะฆ่าฉันเท่านั้นเอง

ก่อนหน้านั้นด้วยซ้ำ

หมู่บ้านนั้นมันห่วยแตกจะตายไม่ใช่เหรอ

หมู่บ้านนั่นมันห่วยแตกสิ้นดีเลยนี่นา

วันละ 1 มื้อ

ไม่เอาเนื้อ

ญาติๆ กับพวกเด็กๆ ก็ต่อต้านมัน

แล้วก็ถูกฆ่า

ฉันก็

โดนเผาหน้า

ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก แล้วก็ตั้งกฎที่เข้มงวด

ทั้งหมดก็เพื่อ “โลกแห่งสัจจะ”

หมู่บ้านนั้นมันบ้าไปแล้วจริงๆ

แต่ว่านั่นแหละ

มันคือ “ความปกติ” ของพวกเราไม่ใช่เหรอ?

ในที่สุดก็หามาได้ด้วยความพยายาม

“โลกแห่งสัจจะ”

คิดว่าแบบนี้แล้วจะมีความสุขได้เสียที...

แต่พอได้มาแล้ว

กลับรู้สึกกลัว

ขึ้นมา

ว่ามันจะเป็นแบบนี้สินะ

ความสุขที่ขาดหายไปที่ได้มา

และความเสียสละที่ต้องทำเพื่อที่จะได้มันมา

ฉันก็ไม่แข็งแกร่งพอที่จะชั่งน้ำหนักมันได้เลย

ต้องหาข้อแก้ตัวแล้วดำดิ่งไปกับความพึงพอใจนี้ให้ได้

จนกระทั่งสติไม่เหลือแล้ว

เรย์...ชีวิตของเธอ

ที่ผ่านมันมาผ่านแอมิเลีย

“โลกแห่งสัจจะ”น่ะ มันก็เหมือนกับเครื่องมือค้นหาทั่วไปน่ะ

เหมือนกับที่มองลงไปยังปลาเล็กๆ ในทะเล

ถ้าไม่จำกัดคีย์เวิร์ด ก็จะไม่เห็นมันหรอกนะ

มันน่าประหลาดดีนะ

มันดูดีอย่างไม่น่าเชื่อเลย

อย่างการตอบสนองต่อเพื่อนของเรย์น่ะ

อ๊ะ

อย่างเรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นได้ด้วย

ถึงจะเป็นเรื่องเล็กน้อยนะ

อย่างนั้นเหรอ

ฉันว่าหน้าเธอมันมีอะไรดีนะเนี่ย

ทำไมถึงดูมีความสุขกับชีวิตที่ “ปกติ” แบบนั้นล่ะ?

ก็มันเป็นเรื่องธรรมดาไม่ใช่เหรอล่ะ

เพราะว่ามันคือความสุขที่ “ปกติ” และ “พิเศษ” ของฉันไง

“ปกติ” หรือ “พิเศษ” งั้นเหรอ...

มันไม่ต่างกันหรอก

ทำได้ทั้งสองอย่างเลย

ถ้ามองในมุมที่ต่างออกไป

ชีวิตแบบ “ธรรมดา” อะไรนั่นน่ะ

มันก็คงเป็น “ความพิเศษ” ของใครบางคนอยู่แล้วล่ะ

งั้น...ก็คงจะดีแล้วล่ะนะ

กุส

ฮือออ...

ฮิกุ

นี่! อย่าร้องไห้สิ เรย์!!

ก็เพราะว่าพี่ชาย...ฮิกุ...

เสียงดังน่ารำคาญ นอนไม่หลับเลย

ให้ตายสิ...ก็ช่วยไม่ได้นี่นา

อือออ...

นี่!!

คาคิ

!!

?

ค...นี่มันโอฮางิ...!! แต่ว่า...ทำไม...

ที่มันถูกทำปนมาน่ะ

ช่างเถอะ รีบกินซะเดี๋ยวนี้

ฮิฮะฟุโอ...

โฮฮิอิจัง...

ไม่ต้องห่วงหรอก เรย์

!

แกน่ะ ฉันจะปกป้องเอง

จนกว่าจะได้กินอิ่มท้อง

มามีความสุขด้วยกันนะ

อื้อ!

อย่างนั้นเหรอ... ตอนนั้นฉันก็—...

—แต่นะ เรย์

โอเคจริงๆ เหรอ?

หวังร้ง

?

ฉันมันคนเลวเลยนะ

ให้ฉันมาอยู่ตรงนี้ได้เหรอเนี่ย

...แน่นอนว่าไม่ได้ให้อภัยง่ายๆ หรอก

ดังนั้นนี่คือ “การสารภาพ” ของฉัน

ให้กับชีวิตธรรมดาที่ดีที่สุดของฉัน

ก็จงอิจฉามันให้สุดชีวิตไปเลยนะ

--...เรย์ จริงๆ แล้วเธอน่ะ...

●●●

แพ้แล้ว

ของฉัน

เอ๊ะ ไม่สิ นึกขึ้นได้แล้วสิ ครั้งสุดท้ายที่...

ก็...

ลองเล่นงานให้สุดพลังไปเลยสิ

เรย์

อื้อ

ฝากไว้เลย

คำสัญญาที่ให้กัน ไว้ในอกของเธอนะ—

ครั้งหน้า ท้ายที่สุดก็จะจบแล้ว!!