คนรักความสะอาด
อ่อนแอ
โตในเรือนกระจก
ป่าเถื่อน
พืช
สกปรก
กล้ามเนื้อ
ผู้หญิง
ตัวเหม็นเหงื่อ
ผู้ชาย
เคนซาคุ มิโกชิบะ นานะ โคดันชะ ราโนเบะ บุนโค มังงะ ซาซากิ โนริฮิโตะ เก็นอัน โคริเอะ
ต้นฉบับ: มิโกชิบะ นานะ (โคดันชะ ราโนเบะ บุนโค) มังงะ: ซาซากิ โนริฮิโตะ ตัวละครต้นแบบ: โคระเอะ
ไม่มีเหตุผลที่ชัดเจนหรอกครับ
ผลของการที่เราติดป้ายให้กันและกันน่ะ
จนกระทั่งเรากลายเป็นพวกที่ไม่ถูกกันไปแล้วน่ะครับ
เพราะเป็นชมรมที่ตรงกันข้ามกับของฉันโดยสิ้นเชิงเลยน่ะครับ...
สำหรับผมเองก็ไม่รู้จะทำยังไงดีเลย...
อืมมมม... เข้าใจแล้วล่ะนะ...
ฉันก็พอจะรู้อยู่แล้วว่าเราเป็นพวกที่ไม่ถูกกัน แต่ว่านะ
ไม่คิดว่าจะด้วยเหตุผลที่มันคลุมเครือแบบนี้ซะอีก
จะทำยังไงดีครับ เรย์ คุณคงจะใส่ทั้งสองอย่างไม่ได้ใช่ไหมครับ?
ไม่นะ
ชมรมทั้งสองก็ยอดเยี่ยมทั้งคู่เลยนะ
ให้ต่างฝ่ายต่างได้รู้ถึงข้อดีของกันและกัน
ถ้าเป็นเหตุผลแบบนั้นแล้ว ก็ช่วยมองข้ามไปไม่ได้แล้วล่ะ
แล้วก็กลับมาคืนดีกัน
และขอให้เขาอนุญาตให้ทำชมรมคู่ได้ด้วย‼
อืม... ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ว่ามีแผนอะไรไหมล่ะ?
หัวหน้าชมรมคนนั้นมันดื้อจริงๆ เลยนะ...
เรื่องนั้นเดี๋ยวเรามาปรึกษากันแล้วจะหาให้เจอเอง!
...เอ่อ
ถ้าเป็นแบบนั้นแล้ว ขอให้ฉัน
ขอเสนออะไรสักอย่างได้ไหมคะ
3 วันถัดมา
สำหรับสุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ
ยินดีต้อนรับค่ะ
ผู้ดำเนินรายการในวันนี้คือฉัน เอวี่ อัมสตอง
และแขกรับเชิญในครั้งนี้คือ
รุ่นพี่ดีเนอร์เซร่า
หัวหน้าชมรมสำรวจสิ่งแวดล้อมครับ!!
ยังมีแขกรับเชิญสุดพิเศษอีกด้วยนะครับ!!
ทำไมถึงมีฉันด้วยล่ะ...
ระเบิดวารีแห่งการทำอาหารโดย เรย์＝ไวท์!!
จะจัดขึ้นแล้วครับ!!!
คุณเรเบคกาครับ!! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับ!? พอมีคนบอกให้มาปุ๊บ ก็เลยมาดู...
เอวี่ก็... นี่มันอะไรกันเนี่ย!!
!
เพราะว่าคุณเรย์จะเป็นคนทำอาหารให้
เลยคิดว่าถ้าทุกคนได้กินด้วยกันมันคงจะสนุกกว่าครับ!
นะ...
โอ้โห ที่นี่คุณเรย์...
เริ่มทำอาหารไปแล้วนะ‼
คุณเรย์‼ตอนนี้เป็นยังไงบ้างครับ!?
●●●●●
คุณเรย์ครับ ขั้นตอนนี้เนี่ย...
● ● ● ● ● ●
●●●●●
คุณเรย์นี่ฝีมือทำอาหารไม่เบาเลยนี่นา...
ไม่นะ! ทำเหมือนไม่สนใจเลยนี่นา‼
ไม่จริงน่า‼
หืมมม...
เชิญเลยค่ะ
นี่... ทำได้แล้วเหรอเนี่ย!!
เร็วเข้า!!
อ่า... กลิ่นหอมจัง... ดูน่าอร่อยมากเลย...
อา... น้ำลายไหลไม่หยุดเลย
นี่คือการจับคู่ระหว่างเนื้องูและดอกไม้กินได้จากป่าคาฟคาค่ะ
นี่มันอะไรกันเนี่ย
!?
เนื้องูเหรอ!? แถมยังเป็นของจากป่าด้วยอีก! ไม่อยากจะเชื่อเลย!
ดอกไม้กินได้เหรอ!? ไม่ใช่แค่สำหรับตกแต่งเหรอ!? ไร้สาระ! ฉันจะไม่กินหรอกนะ
หือ?
คุณดีน่า
การไม่กินแล้วมาวิจารณ์เนี่ย
ก็ไม่ต่างอะไรกับการวิจารณ์ดอกไม้กินได้ที่เราปลูกเลยนะครับ
หัวหน้าชมรมก็บอกว่าดอกไม้กินได้นี่มีสารอาหารที่ดีต่อกล้ามเนื้อด้วยนะ!
อึก...
ฮึก...
แค่ดอกเดียวเท่านั้นนะ...
!!?
อื้ม... อร่อยจังเลยยย
และสิ่งที่ทำให้อาหารจานนี้ยิ่งอร่อยขึ้นไปอีกก็คือ...
รสอูมามิก็ใช่ แต่ว่ามันนุ่มจังเลย...ไม่น่าจะคิดว่าเป็นของป่าเลยนะ...
เนื้อ!!
ดอกไม้กินได้!!
หวานจัง...!! ความหวานที่เป็นเอกลักษณ์กับความขมที่ต่างจากผัก...ไม่เลวเลยนะ...
เป็นรสชาติที่ติดอันดับ 1 หรือ 2 ในบรรดาเนื้อที่เคยทานมาเลยล่ะ...
ตรงกันข้าม มันยังช่วยดึงรสชาติของเนื้อให้เด่นชัดขึ้นไปอีกด้วยนะ!!
เนื้อนี่เป็นเนื้องูที่ล่ามาจากป่าของคาฟก้า
ส่วนดอกไม้กินได้นี้ก็เป็นของที่ได้รับมาจากรุ่นพี่บรัดลีย์ที่ปลูกในชมรมพฤกษศาสตร์ครับ
!?
เนื้อนี่คือเนื้อของมอนสเตอร์
ดอกไม้กินได้นี่ปลูกไว้บนดาดฟ้าครับ
เนื้อนี่ถูกนำไปอยู่ในสภาพแวดล้อมที่โหดร้ายเหมือนพวกเธอ
เบ่งบานด้วยความรักที่ไม่เคยหยุดนิ่ง ไม่ว่าจะเป็นวันที่ฝนตกหรือวันที่ลมพัด
เป็นของอร่อยที่ค้นพบจากการแสวงหาที่ไม่สิ้นสุดเพื่อการกิน
มันคือความรักของพวกเธอเอง
ถ้าไม่มีวัตถุดิบสองอย่างนี้ อาหารจานนี้ก็จะไม่สมบูรณ์ครับ
ผมพยายามจะอัดเอาข้อดีของชมรมของแต่ละคนลงไปให้ได้มากที่สุดแล้วครับ
ว่ากันว่ามันน่าเสียดายนะคะ
ทั้งสองฝ่ายต่างก็มีสิ่งที่ควรเคารพทั้งนั้น
แต่กลับไม่มองสิ่งเหล่านั้น แล้วมาวิพากษ์วิจารณ์กัน
ขอให้จานใบนี้
เป็นจุดเริ่มต้นให้เราเข้าหากันได้ไหมคะ
--! โซ... มันไม่เกี่ยวกันเลยสักนิด!!
เดี๋ยวก่อน... เนื้องูมันก็ไม่ได้มีความเกี่ยวอะไรกับพวกเขาซะหน่อย
ดีเนอร์เซร่า
ขอโทษด้วยนะ
เอ๊ะ...
ตอนแรกนึกว่าพวกคุณปลูกต้นไม้ในเท็กซ์ต์ซะอีกนะ
แต่ว่า...
ไม่คิดเลยว่าพวกคุณจะปลูกของที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ไว้ด้วย
มันคือข้อพิสูจน์ที่ชัดเจนที่สุดว่าพวกคุณได้ปฏิสัมพันธ์กับพืชอย่างจริงจัง
ทำให้เราต้องกลับมาคิดใหม่เลย
● ● ● ● ● ●
ขอโทษจริงๆ นะครับ
คุณดีน่า
ถึงขนาดที่ท่านผู้มีเกียรติต้องก้มหัวลง
เพราะประทับใจในดอกไม้ของเราเลยล่ะครับ
คุณเองก็รู้สึกถึงเนื้อนี่
1
บ้างไหมครับ?
● ● ● ● ● ●
ทางนี้แหละที่ต้องขอโทษค่ะ
เนื้องูนี่... อร่อยกว่าเนื้อทุกอย่างที่เคยกินมาเลย...
เรื่องที่บอกว่ามันเหม็นเหงื่ออะไรแบบนั้น... ที่ตัดสินว่าไม่ชอบด้วยอคติของตัวเองนี่มันแย่จริงๆ เลยค่ะ
ดีจัง!!
แบบนี้ก็คืนดีกันแล้วสินะ
ถ้าอย่างนั้น... ทั้งสองคนก็ยอมรับการเป็นสมาชิกเสริมของคุณเรย์แล้วใช่ไหมคะ?
อืมมม
อ่า
เรย์ วอทส์
ก็... ยอมรับมันไปเถอะน่า
ขอบคุณมากเลยค่ะ!
โซ... แต่ว่าเนื้อนั่นยังมีเหลืออยู่ไหมคะ?
อ่า! อยากกินอีก!!
ยังมีเยอะเลยค่ะ...
ก็เพราะคิดว่าคุณจะพูดแบบนั้นนี่นา เลยให้เรย์ทำให้เมื่อกี้...
อ๊ะ!!!
อา... อเมเลีย คุณมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ
ก็เพราะพวกคุณคุยกันอยู่ตลอด เลยว่างน่ะค่ะ
อร่อยจังเลยนะคะนี่
กินกันมาตลอดเลยเหรอ!!
ขอบคุณมากเลยครับ รุ่นพี่บรัดดลีย์
!!
เพราะคุณเลยทำให้ได้เข้าร่วมชมรมด้วยครับ
ไม่เป็นไรเลยครับ
ผมแค่เป็นคนเสนอไอเดียเท่านั้นเองครับ
แต่ว่า...พอได้เห็นพวกคุณอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขแล้ว
ตอนแรกคิดว่าจะจบแล้วผมจะกินอย่างเดียวซะอีก!!
ก็เพราะว่าพวกคุณคุยกันอยู่ตลอดนี่ครับ
รู้สึกจากใจเลยว่าทำได้ดีแล้วล่ะครับ
ก็เพื่อรุ่นพี่เซร่าใช่ไหมครับ?
รุ่นพี่เซร่าเป็นคนซื่อสัตย์นะ แต่ว่ามุมมองมันแคบไปหน่อย
คิดว่าเรื่องครั้งนี้เป็นจุดเริ่มต้นที่ดีเลยล่ะครับ
เพื่อการเติบโตของเธอ
มันก็เป็นแผนที่มองไปถึงขนาดนี้ไม่ใช่เหรอคะ?
ฟุฟุ
เอาล่ะ
จะว่ายังไงดีล่ะคะ
อ๊ะ! คุณเรย์คะ เรียกฉันว่าเรเวกกาได้เลยนะคะ
ฝากด้วยนะคะในอนาคตด้วย
...รับทราบค่ะ รุ่นพี่เรเวกกา
...เป็นคนจับยากจริงๆ เลยนะเนี่ย
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/19)
มังงะ ที่คุณอาจชอบ
ชีวิตตัวประกอบอย่างตูช่างอยู่ยากในโลกเกมจีบหนุ่ม (ภาคสาธารณรัฐ)
จันทรานำพาสู่ต่างโลก
แบล็คโคลเวอร์
ซวยเหลือหลาย เกิดใหม่กลายเป็นดาบ
ปรมาจารย์ดาบชั้นเซียนมาตบเกรียนถึงเมืองกรุง
ตำนานดาบและคทาแห่งวิสตอเรีย
แชงกรีล่า ฟรอนเทียร์ ~เมื่อนักล่าเกมขยะท้าสู้ในเกมเทพ~
ผมถูกเพื่อนที่เชื่อใจหลอกไปฆ่า เลยใช้กิฟต์สุ่มกาชาพาพวกพ้องเลเวล 9999 กลับมาล้างแค้น
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
จอมเวทผู้ถูกเนรเทศซึ่งเคยมอบพลังโกง ได้ใช้ชีวิตใหม่ที่สุขสบาย
อุบัติการณ์ลาสบอสสุดแกร่ง
