เพื่อนสนิทของคุณ ฝากไว้กับผมเลย!
ต้นฉบับ: มิโกชิบะ นานะ (คอดันฉะ ลาโนเบะ บุนโค) มังงะ: ซาซากิ เซ็นโตะ ตัวละครต้นแบบ: คอนเดะริโกะ
ตอนที่ 30 กะหล่ำปลี
ด้วงยักษ์~~~
จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นในสถาบันและเริ่มอาละวาด
แต่ว่าเขาเป็นเพื่อนสนิทของคลาริส
ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็ต้องปกป้องและปราบเขาให้ได้เต็มที่
แต่เวทมนตร์ธรรมดาๆ ก็ไม่ได้ผล
ส่วนตัวผมเอง การจะใช้พลังก็มีคนมองมากเกินไป
ถึงอย่างนั้นก็แล้ว~~~
นะ...
นะ...นะๆ ทำอะไรน่ะ เรย์!! จู่ๆ เลยนะ!!
หืม?
มันก็ชัดเจนอยู่แล้วนี่‼
เป็นการประลองแบบเปลือยกายเลยนะ!!
คือไม่มีอาวุธอะไรเลย!! สู้กันแบบเปิดเผยเท่านั้น!!
นั่นแหละคือการแสดงเจตจำนง!!
!!?
และเหนือสิ่งอื่นใด ขอให้ดูมัดกล้ามที่ฝึกฝนมานี้ด้วย!!
บ้าจริงน่าโว้ย
ส่วนคำว่า "ーーー" เนี่ย เป็นการล้อเล่นไปครึ่งนึงนะ
ไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่ธรรมดาๆ นะครับ~~~
คงจะใช้พลังน้ำแข็งไม่ได้สินะ
จะบดขยี้ด้วยรหัสภายในเท่านั้น!!
เริ่มกันเลย
!!
วู้!
สุดยอดเลย...
เรย์!
●●●●●
กะบึ้ล!!
สูสีกัน
แต่มันดูเหมือนว่า~~~
รหัสภายในที่ผมทำได้เต็มที่ในตอนนี้
ถึงจะด้วยสิ่งเหล่านั้นแล้ว แรงกระแทกจากกล้ามเนื้อก็ยังมากเกินไป!!
ด้วงกะหล่ำปลีธรรมดาสามารถยกน้ำหนักได้ถึง 5 เท่าของตัวเอง
ด้วงยักษ์ที่มีขนาดใหญ่กว่านั้นหลายเท่า ขาและลำตัวที่รองรับมัน ช่างราวกับว่า
ของต้นไม้ใหญ่
นอกจากนี้ ด้วงยักษ์ตัวนี้ยังใช้สสารหลัก
เพื่อเพิ่มแรงขับเคลื่อนของตัวเอง
และผ่านสสารหลักนั้น
เรย์ก็สัมผัสได้ถึง~~~
ความทรงจำของเขา~~~
ขอโทษนะ กะบึ้ล...
ที่ชอบบ่นอยู่ตลอดเลย...
...ร้องไห้อยู่ตลอดเลยนะ
มันน่าหงุดหงิดจริงๆ~~~...
ไอ้ตัวเหมือนกอริลลาคนนั้นอีกแล้ว...
มันเมินเลยนะ
ที่โรงเรียนก็ยังคงเป็นคนโดดเดี่ยวเหมือนเดิมเลย
......เพราะว่ามีกะบึ้ลอยู่
ก็เลยไม่เหงาซะทีเดียว...
โรงเรียนอะไรน่ะ
ถ้ามันหายไปก็คงจะดี...
โกหก!!
ล้อเล่นน่า!!
...ล้อเล่นน่ะ...
เวลาหมดแล้ว...ไปกันเถอะ!
เดี๋ยวกลับมานะ!!
งั้น~~~
อย่างนั้นสินะ
เพราะเป็นห่วงคลาริส เลยวิ่งออกไปสินะ
ทนไม่ไหวกับการได้แค่มองดูอยู่เฉยๆ เลย~~~
ใจดีจัง...
คาระก็
ถ้างั้น...
เกกุ...
ยิ่งกว่านั้นอีก
แพ้
จะเป็นไปได้...
ไปไม่ไหวแล้ว‼
จะ...
ทุ่มหลัง
สุดยอดเลย!!
ทำได้เลยนี่นา!!
โดยที่ไม่ใช้เวทมนตร์ด้วย!
แย่แล้ว!!
ไหวไหม!?
กะบึ้ล!!
คิวคะ
ขอโทษค่ะ...
●●●●●
เพราะความผิดของฉันเอง
แทงให้ตายเลย!!
ฆ่ามันซะ!
ฆ่ามันซะ!!
ว่าแต่...นี่มัน
จะทำยังไงดีนะ~~~...
โอ้
อะไรนะ...
!?
นึกว่าจะเงียบๆ ซะอีก ดันวุ่นวายไปซะหมดเลย
เกิดอะไรขึ้น เรย์
คุณอามี่ คารอล!
~~~ อืม
เจ้าแมลงนั่นเหรอ
จะกำจัดซะ
!!
รอเดี๋ยวนะครับ
ด้วงยักษ์ตัวนี้ถึงจะอาละวาดไปหน่อย แต่ก็ทำเพื่อคลาริสครับ
ผมคิดว่าเราควรจะเคารพสายสัมพันธ์นี้ครับ
ขอให้ท่านโปรด
เมตตาให้ได้ไหมครับ
...
~~~...เหมือนจริงๆ เลย
กับเจ้าหมอนั่น~~~
เอ่อ...
ไม่เป็นไร
คงจะดีแล้วล่ะ
โชคดีที่ดูเหมือนจะไม่มีคนบาดเจ็บด้วยนะ
แต่เราต้องคิดว่าจะทำยังไงกับเจ้าหมอนี่ล่ะนะ
จะปล่อยไว้เฉยๆ ไม่ได้
ได้เลยค่ะ! ถ้างั้นฝากให้ฉันจัดการเลยนะคะ~
ฉินคาระโฮยิ้ตนะ
!!
ก็...
?
กลับมาแล้วเหรอ?
กลับมาแล้ว~~~!!
ด้วงยักษ์สามารถเปลี่ยนขนาดร่างกายของตัวเองเพื่อป้องกันภัยจากศัตรูภายนอกได้นะ
ตอนที่คุณคุณหนูเอามาด้วย ก็มีขนาดประมาณนี้ไม่ใช่เหรอคะ
คะ...ค่ะ!! มันใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ เลย แล้วฉันจะทำยังไงดีล่ะคะ... ตอนแรกมันมีขนาดเท่านี้เองนะคะ...
~~~ แต่ว่านะ
นั่นก็เป็นเรื่องที่ดีเหมือนกันนะ
การที่มันใหญ่ขึ้นขนาดนั้นเนี่ย
ก็แปลว่าคุณได้เลี้ยงดูและทำให้เขาสบายใจได้มากขนาดนั้นเลยนี่คะ
คะ...อย่างนั้นเหรอคะ
นั่นมัน...สุดยอดไปเลยค่ะ
ดี...ดีจังเลยค่ะ...
ฟุฟุ...
? สองคนทำอะไรกันน่ะ มองหน้ากันแบบนั้น
ไม่สิ...รู้สึกว่าใจดีจังเลยนะ...
เอ๋~ ก็เพราะว่า...
ได้เห็นตัวเปล่าของเรย์มาตั้งนานแล้ว เลยตื่นเต้นไปหน่อยน่ะ~
ก็ต้องใจดีให้สิคะ~ ♡
ฮิ๊ก
อา
เอ!?
คลาริส...อย่าถามอะไรเลยนะ...
เอาล่ะ กลับกันเถอะ
มะ...มา...รอเดี๋ยวนะ!!
!
เอ่อ...
คือว่า...
อา...ขอบคุณนะ...
จริงๆ
ไม่เป็นไรเลยครับ!
มวยเปล่า เรย์ชนะอย่างปลอดภัย! ด้วยเหตุนี้เรื่องก็คลี่คลายแล้ว!
หลังจากนั้น เหล่านักเรียนก็สูญเสียความทรงจำเกี่ยวกับกะบึ้ลไป
และกลับสู่ชีวิตประจำวันอย่างปลอดภัย
นี่มันอะไรเนี่ย!!
ติดตามตอนต่อไป!!
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/21)
มังงะ ที่คุณอาจชอบ
ชีวิตตัวประกอบอย่างตูช่างอยู่ยากในโลกเกมจีบหนุ่ม (ภาคสาธารณรัฐ)
จันทรานำพาสู่ต่างโลก
แบล็คโคลเวอร์
ซวยเหลือหลาย เกิดใหม่กลายเป็นดาบ
ปรมาจารย์ดาบชั้นเซียนมาตบเกรียนถึงเมืองกรุง
ตำนานดาบและคทาแห่งวิสตอเรีย
แชงกรีล่า ฟรอนเทียร์ ~เมื่อนักล่าเกมขยะท้าสู้ในเกมเทพ~
ผมถูกเพื่อนที่เชื่อใจหลอกไปฆ่า เลยใช้กิฟต์สุ่มกาชาพาพวกพ้องเลเวล 9999 กลับมาล้างแค้น
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
จอมเวทผู้ถูกเนรเทศซึ่งเคยมอบพลังโกง ได้ใช้ชีวิตใหม่ที่สุขสบาย
อุบัติการณ์ลาสบอสสุดแกร่ง
