ตอน 41: Chapter 41

ด้วยทฤษฎีโค้ด

จึงกลายเป็นเวทมนตร์

ไดวะไรคู บทที่ 41 แขกมาเยือน

ต้นฉบับ: โคชิบะ มุเนะโนะ (สำนักพิมพ์โคดันฉะ ราโนเบะ บังโค) มังงะ: ซาซากิ เซ็นโตะ ตัวละครร่าง: ทานาเอะ ริโกะ

การเข้ารหัส

การประมวลผล

เมื่อผ่านกระบวนการนั้น วิชาก็ได้พัฒนาขึ้น

การกู้คืนโค้ด

การสำแดง

และถูกจัดระบบขึ้นมาตามกาลเวลาอันยาวนาน

ทว่า ยังคงมีขอบเขตที่มนุษย์ยังไม่เคยย่างกรายเข้าไป

อารมณ์

สภาพแวดล้อม

วัตถุ

เวลา

คน

โลหิต

เมื่อปัจจัยต่างๆ มาบรรจบกันอย่างลงตัว

แต่ละคนน่ะ

จะแสดงออกมา—

ทันใดนั้น

งุนงง

ชั่วพริบตา

ทั้งสองคนรู้สึกเหมือนว่าเวลาหยุดนิ่งไปแล้ว

...แต่ว่าอเมเรียสัญชาตญาณบอกเธอว่า

สิ่งต่อไปที่จะเกิดขึ้นคืออะไร

เธอจึง

พุ่งตัวถอยหลังไป

เมื่อกี้มันสองตัวเหรอ...?

เล...เรย์!?

ไม่เป็นไรนะ!?

เค...เคล่ะ

อา!! มะ...

หน้าม้าไหม้ไปนิดหน่อยนี่นา...

แล้วก็แขนก็โดนไฟลวกด้วย...

บาดเจ็บเหรอ

นั่นมันอันนั้นนะ!!

พูดกับคนที่โดนทุบตีมาตั้งนานแล้วน่ะเหรอ? ปกติเลยนะ

นี่มันอันนี้ต่างหาก!!

...แพ้ราบคาบเลยสินะ

อเมเรีย

สำเร็จการฝึกอบรมสไตล์เอนส์วอธแล้ว

……

หา?

พลังเมื่อครู่น่ะ... เป็นความสามารถที่ คุณได้แสดงออกมาอย่างแน่นอน

นี่คือพลังที่เกิดจากการที่สามารถก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเองได้หลังพิธีสำเร็จการศึกษานี้

เพื่อที่จะก้าวข้ามขีดจำกัดนั้น

ความกลัว

ความรุนแรง

การทำให้จิตใจกลายเป็นปีศาจ

แล้วก็พุ่งชนมันอย่างเต็มที่

ได้ผ่านพ้นทั้งหมดเหล่านั้นมาได้นะ

คุณเก่งมากจริงๆ

จากใจเลย... ภูมิใจจริงๆ

อื้อออ

ยู่

กลัวจังเลย...

อาาา

ทรมานมากเลย...

อาาา

คิดว่าจะตายแล้วโว้ย~

อาาา

โอ๊ย...อืม

...เรื่องนี้อย่างเดียวนะที่ฉันมั่นใจได้

สำหรับการแข่งขันครั้งนี้

จะไม่มีใครที่พยายามได้มากกว่าคุณอเมเรียแน่นอน

ชนะมาให้ได้นะ อเมเรีย

อืม...

...ฉันรู้สึกว่า

อืม...!!

ตลอดมาฉันแค่กำลังสวมบทบาทตัวเองอยู่

คุณอเมเรีย แห่งตระกูลโรสผู้สูงศักดิ์

ดูถูกตัวเองว่าเป็นเพียงรูปเคารพที่ไม่คู่ควร

และยังคงเพิกเฉยต่อความรู้สึกของตัวเองมาตลอด

แต่ว่า วันนี้เป็นครั้งแรกที่

นิวชิว

จู๊!!

รู้สึกเหมือนได้เผชิญหน้ากับตัวเองแล้ว

—...ค่อยๆ ยอมรับตัวเอง แล้วก็ก้าวเดินต่อไปเถอะ

เพื่อสหายที่เชื่อมั่นในตัวเธอด้วยนะ

เคะก!

อืม...อร่อยจัง

โอ๊ะโอ

ตื่นเต้นขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย

พรุ่งนี้คงจะมีหิมะสินะ

ฮ่าๆๆ แน่นอนสิ! มันก็มีหิมะตกอยู่แล้วน่า!

พูดตามตรงเลยนะ ลูกชายของฉันที่เรียนอยู่ที่เมลกรอส

เขาได้รับเลือกให้เข้าร่วมการแข่งขันรอบใหม่ของรายการประลองนักดาบเวทมนตร์แล้วล่ะ

ได้ยินแล้วค่ะ คุณพ่อ... เขินจังเลยค่ะ...

ไม่ต้องเขินหรอก นี่เป็นครั้งแรกในตระกูลเราเลยนะ

มันเป็นเรื่องที่ทรงเกียรติมากๆ เลยเชียว

พ่อเองสมัยก่อนก็อยากจะเข้าร่วมการแข่งขันนี่นา...

เคยเป็นช่วงที่พยายามอย่างหนักเลยนะ

ถึงจะเป็นไอ้เด็กเนิร์ด แต่คุณพูดอะไรน่ะคะ!

ลอซาชาแลป...

แต่ท่านพ่อสิสิ ถึงจะลำบากกว่าไม่ใช่เหรอครับ?

เอ่อ...ใช่แล้วล่ะ

หัวหน้าฝ่ายการแพทย์ของการแข่งขันนักดาบเวทมนตร์น่ะ

—...เจ้าเอ๋ย ลูกชาย

ก็...

อืม

หืม?

เจ้าคือความภาคภูมิใจของพ่อ

!

ตั้งแต่เจ้าเกิดมา

ทุกๆ วันก็เต็มไปด้วยความสุข

และทำให้พ่อได้ค้นพบความหมายของการมีชีวิตอยู่

ชนะมาให้ได้นะ!

ถ้าเป็นนาย นายต้องเป็นแชมป์ได้แน่นอน

ก็เพราะว่านายเป็นลูกของฉันกับคุณแม่นี่นา

เอ่อ...คือว่านะ

ไม่ว่าจะเป็นบาดแผลแบบไหน ฉันจะรักษาให้เอง

คิดว่าต้องบาดเจ็บตั้งแต่แรกเลยเหรอ...ฟุฟุ

อืม! จะตั้งใจให้เต็มที่เลยนะ

ฟุฟุ

ครับๆ

กำลังจะออกไปแล้วค่ะ

จะไปทางไหนดีล่ะคะ

สวัสดีตอนเย็นค่ะ

คุณโรไมเยอร์

แล้วก็ ลาก่อนนะ

!

โรซ่า...?

!?

นะ...นะ ใครน่ะ

โรซาคือ...

อืมมม

จะบอกไว้เป็นที่ระลึกก่อนตาย

พวกเราคือ...

“ยมทูต”

รู้สึกได้ถึงภัยพิบัติที่จะตามมา

ต่อเนื่อง