นักเวทแห่งดาบน้ำแข็ง ผู้ปกครองโลก
ตอนที่ 53 ฉันคือใครกัน?
เด็กหนุ่มที่เป็นนักเวทที่แข็งแกร่งที่สุดในโลก ได้เข้าเรียนในสถาบันเวทมนตร์
ต้นฉบับ: นะนะ มิโคชิบะ (โคดันฉะ ไลท์โนเวล บุนโกะ) มังงะ: เซ็นโตะ ซาซากิ
ต้นแบบตัวละคร: ริโกะ โคโดเระ
สิ่งที่ซ่อนอยู่ในรอยยิ้มนั้นคือ
ความวิกลจริตหรือความรักกันนะ
ทุกคนตามหาคุณอยู่นะ
ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?
...ขอโทษค่ะ
แต่ว่า...
ตอนนี้คือนะคะ...
เข้าใจแล้ว
ได้ยินไหม อเมเรีย
「บางทีก็มีช่วงที่ไม่อยากให้ผู้หญิงเห็นหน้าตัวเอง」
เพราะว่าคุณอาจารย์เคยบอกไว้แบบนั้นน่ะ
ถึงเลย
คุณเรย์ส่งจดหมายมาให้บ่อยเลยนะ
เลยคิดว่าแบบนี้ก็น่าจะโอเคมั้งคะ...
เขาบอกว่าไม่แน่ใจว่าควรจะล่วงล้ำเข้าไปในปัญหาของคุณอเมเรียดีไหม
เวลาต้องการความช่วยเหลือก็ต้องพึ่งคนรอบตัวสิ
レイก็ได้รับพรมาเหมือนกัน อีกอย่างคุณก็เป็นคนที่มีพรสวรรค์นะ
... "ต้องสง่างามสมกับเป็นสามตระกูลขุนนางเสมอ"
จากบันทึกของคุณพ่อ
มันเป็นสิ่งที่ทำให้ฉันสงสัยมาโดยตลอดเลย
ก็เพราะเป็นหนึ่งในสามตระกูลขุนนาง
ตั้งแต่ยังเด็กก็ไม่มีคนที่เรียกว่าเพื่อนเลยนะ
ท่ามกลางสถานการณ์แบบนั้น
ฉันก็ได้พบกับอาริอานุค่ะ
สามตระกูลขุนนาง
ตระกูลโรส
ตระกูลออร์กเรน
เพราะว่าอายุเท่ากัน
เลยสนิทกันได้เร็วมาก
ตลอดเวลา
ตลอดเวลาเลย
ก็เล่นกันสองคนนั่นแหละ
ไม่รู้สิ แต่ว่า
ก็คิดว่า "เพื่อนสนิท" มันน่าจะเป็นแบบนี้สินะ
แต่ความเป็นจริงมันโหดร้าย
สำหรับอาริอานุ
มีพรสวรรค์ด้านเวทมนตร์แต่กำเนิด
ตอนแรกฉันเองก็ดีใจเหมือนกัน
แต่คนรอบข้างกลับไม่เป็นแบบนั้น
แต่ว่า
「สมกับเป็นลูกสาวตระกูลออร์กเรน
「อันดับหนึ่งของสามตระกูลขุนนาง
ลูกสาวตระกูลโรสเนี่ย
โอ้โห ช่างเป็นอะไรที่น่าทึ่งเสียจริง」
ไม่มีพรสวรรค์เลยนะ
「ตำแหน่งอันดับหนึ่งของ 'คนรุ่นต่อไป' มันเป็นของตระกูลออร์กเรน
อย่างแน่นอน」
นั่นแหละ
「เอ่อ
ตอนนั้นก็ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่หรอกนะ
แต่ในวันถัดมา
ฉันก็ได้รู้ซึ้งถึงมันเลยล่ะค่ะ
จงลุกขึ้นสิ
อะ...คุณพ่อ
ทำไม...
ถึงเป็นแบบนี้...
เพราะว่ามีลูกสาวของตระกูลออร์กเรน
แต่อ...
ที่ลูกทำไม่ได้น่ะ
ลูกทำไม่ได้เลยค่ะ...
ลูกสาวของตระกูลโรส ซึ่งเป็นตระกูลอันดับหนึ่งในสามตระกูลขุนนาง
จะไม่ยอมยอมแพ้หรอก
เป็นลูกของฉัน มีพรสวรรค์นะ
ดึงมันออกมาสิ
รับทราบค่ะ
อะ...คุณพ่อ...
...อเมเรีย
เสมอ
... "ต้องสง่างามสมกับเป็นสามตระกูลขุนนางเสมอ"
ตอนนั้น
... อ่าาา
แม้จะเป็นเด็ก
อย่างกะทันหัน
ก็เข้าใจเสียแล้ว
สามตระกูลขุนนาง
ตำแหน่งอันดับหนึ่ง
ตระกูลโรส
เกียรติยศ
ความสามารถ
ประวัติศาสตร์
ซึ่งเป็นอัญมณีที่หาอะไรมาเปรียบไม่ได้เลย
ฉันพยายามจะเน้นให้เพชรเม็ดนั้นโดดเด่น
เพราะว่ามันน่ากลัวมากเลย
ไม่มีใครมองมาที่ "ฉัน" เลยสักคน
ฉันเลยวิ่งหนีไป
เป็นแค่ของประดับเฉยๆ เท่านั้นเอง
มากินด้วยกันเถอะนะ
อเมเรีย
เสียงดัง...!!
การที่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้
มันก็เป็น
การแค้นตอบ
การที่คุณพ่อกลายเป็นแบบนั้น
ฉันก็รู้เรื่องนั้นทั้งหมด ทั้งหมดเลย
เป็นเพราะคุณ เป็นเพราะคุณ!!
แค่อยากจะระบายออกมาทั้งหมด
เสมอ
ต้องสง่างามสมกับเป็นสามตระกูลขุนนางเสมอ
ฉันกลืนมันทั้งหมดลงไป
แล้วก็หัวเราะ
ฮิ
ตั้งแต่วันนั้น
ฉัน ชื่อริโซ
ก็กำลังแสดงบทเป็นอเมเรีย=โรส ในอุดมคติอยู่
เพื่อคุณพ่อ เพื่อตระกูลโรส
ฉันก็แสดงเป็นอเมเรียและโรสในอุดมคติมาตลอดเลยนะ
แต่ออเรียนน์ก็ไม่เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมเลย...
เพราะว่าฉันคิดว่านั่นคือสิ่งที่ถูกต้อง
นี่ เเรย์...
อ่อนโยน... และแข็งแกร่ง...
ตอนนี้... ฉันไม่รู้แล้วสิ!
เพราะว่าฉันเชื่อว่านั่นคือสิ่งที่ถูกต้อง
ฉันเนี่ย... อเมเรีย... โรสนี่...
ฉันเป็นใครกันแน่นะเนี่ย
”ฮา... ช่างเป็นแนวคิดที่น่าคิดจริงๆ นะคะ เรื่องพวกคุณชนชั้นสูงนิยมน่ะ”
”คุณ" ไม่เป็นไรนะ?”
”ได้ยินนะ เรย์" ไวท์"
ขอให้เรียกฉันว่าเรย์นะ
ฉันคืออเมเรีย อเมเรีย II โรส ค่ะ”
ตอนนี้เรย์ดูเหนื่อยนะ แทนที่เขา
ก็มีแต่เราสองคนจะตั้งใจพยายามให้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอคะ
ก็ร้องไห้ด้วยความสงสารให้คนอื่นสิ คนใจดีน่ะ
นั่นแหละคือแก่นแท้ของเรย์ ไวท์ ที่ฉันรู้จัก
“เวทมนตร์นี่ห่วยแตกสุดๆ เลยนะ
ฉลาดอีกด้วย
แต่ทักษะการใช้ดาบก็สุดยอด
คิดถึงเพื่อนฝูง
มีกิริยามารยาทดี
บางทีก็ซึนๆ แล้วก็หัวเราะเสียงดังออกมาด้วยนะ
แต่รอยยิ้มก็ดูเกร็งๆ นะ
เจ้าชู้ด้วย
ทำอาหารก็เก่งอย่างไม่น่าเชื่อเลย”
―――ทำไม
ทั้งหมดนั้น...
อเมเรีย
จำได้หมดเลย
สมบัติล้ำค่าที่เธอให้มา
คือ...
ของมีค่าของฉันไง
ไม่ว่าจะแสดงออกถึงอุดมคติมากแค่ไหนก็ตาม แต่ด้วยความรู้สึกนั้น
ด้วยความอ่อนโยนนั้น ฉันได้รับการช่วยเหลือไว้
ความอ่อนโยนนั้น คือแก่นแท้ของคุณที่ฉันรู้จัก
ของอเมเรีย"โรส"นี่เอง
เรื่องสามตระกูลขุนนางน่ะ หรือเรื่องอุดมคติ หรือพรสวรรค์น่ะ
ป้ายพวกนั้นมันไม่สำคัญเลยหรอก
สำหรับที่ฉันรู้จักคุณน่ะ
สำหรับที่คุณรู้จักคุณน่ะ
จริงๆ แล้วคุณอยากจะทำอะไรกันแน่?
......อ๊ะ
ฉันน่ะ
อยากจะขอโทษจังเลย...
ต่อออเรียนน์น่ะ
ถึงจะเป็นเพื่อนกันนะ
ก็เลยทำเหมือนเมินเธอไป
เอ่อ... เนื้องู!! อร่อยมากเลย
อยากจะกินด้วยกันนะ...
โอ... แฟชั่นก็... อยากไปร้านต่างๆ ด้วย...
จะใส่เสื้อผ้าที่ชอบเต็มที่เลย...
ก็...
แล้วก็... ฉัน
ฉัน...
อยากชนะ‼
อยากชนะอาเรียนน์แล้วเป็นที่หนึ่งสุดๆ ไปเลย‼
แล้วก็...กับเรย์...
อึก... ฮึก
อึก...
อ๊าก...
......ปลดปล่อยแล้วเหรอ?
......ฮือ
●●●●●
อืม
เรย์...
ดูไว้นะ...
ถ้าเรย์มองอยู่ล่ะก็
อ่า
ฉันจะชนะให้ได้แน่เลย‼
แน่นอน เพราะเป็นคำสัญญาของฉัน
สมบัติล้ำค่าที่เธอให้มาแข็งแกร่งมากๆ เลย―
เธอเผชิญหน้ากับอดีตของตัวเอง
และมีความกล้าที่จะก้าวข้ามมันไปข้างหน้า
ในที่สุดก็ก้าวออกไปได้แล้วนะ
เพราะเหตุนั้นเอง
ว่าฉันจะหยุดแผนการของยมทูตให้ได้!!
วันสุดท้ายของการแข่งขัน...
พวกเขาต้องมีการเคลื่อนไหวแน่นอน!!
เขาจะมาด้วยวิธีแบบไหนกันนะーー...
จริงๆ แล้วจะมาด้วยมือแบบไหนกันนะ......
อุ๊ย!!
อะ... เป็นอะไรไหม?
อ๊ะ... เอ่อ...
คือว่า...
ตะ...
ช่วยด้วยครับ/คะ!!
กำลังโหลดหน้าถัดไป... (10/24)
มังงะ ที่คุณอาจชอบ
ชีวิตตัวประกอบอย่างตูช่างอยู่ยากในโลกเกมจีบหนุ่ม (ภาคสาธารณรัฐ)
จันทรานำพาสู่ต่างโลก
ซวยเหลือหลาย เกิดใหม่กลายเป็นดาบ
แบล็คโคลเวอร์
ปรมาจารย์ดาบชั้นเซียนมาตบเกรียนถึงเมืองกรุง
ตำนานดาบและคทาแห่งวิสตอเรีย
แชงกรีล่า ฟรอนเทียร์ ~เมื่อนักล่าเกมขยะท้าสู้ในเกมเทพ~
ผมถูกเพื่อนที่เชื่อใจหลอกไปฆ่า เลยใช้กิฟต์สุ่มกาชาพาพวกพ้องเลเวล 9999 กลับมาล้างแค้น
ได้เป็นถึงท่านเจ้าครอบครองดินแดน แต่ดันมีพลเมืองเริ่มต้นจากศูนย์ซะงั้น
จอมเวทผู้ถูกเนรเทศซึ่งเคยมอบพลังโกง ได้ใช้ชีวิตใหม่ที่สุขสบาย
อุบัติการณ์ลาสบอสสุดแกร่ง
