ตอนที่ 6.3

เหตุผลที่อยากจะสู้ด้วยกันอย่างบริสุทธิ์ใจนั้นเป็นเรื่องจริง

แต่ว่า ข้าอยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง

เรย์จริงๆ แล้ว

เหตุผลที่ข้าชวนเรย์มาก็คือ

มีเหตุผลที่ไม่ได้พูดออกไปด้วย

อ่า ก็เพราะว่าการเปิดศักยภาพมันช้า

ได้ยินมาว่าชนชั้นสูงคนอื่นมองในแง่ลบ

ส่วนเรื่องการเบ่งบานของเวทมนตร์ของอเมเรียลน่ะหรือ...?

สำหรับอเมเรียลที่ปิดกั้นหัวใจไว้ในตอนนั้น

ข้าจึงเลือกที่จะทำตัวเป็นคนที่เป็นแบบอย่าง

สำหรับอเมเรียลที่หลีกเลี่ยงแม้แต่การพบเจอ

ข้าคิดว่าควรจะนำทางด้วยการกระทำแทนคำพูด

ตัวฉันเองก็พยายามไขว่คว้าภาพลักษณ์ของขุนนางที่ควรจะเป็น

อเมเรียก็เปลี่ยนแปลงไปเมื่อได้พบกับเรย์

ท้ายที่สุดทุกอย่างก็ลงตัว

สามารถคืนดีกับอเมเรียได้ แต่ว่า...

ตัวฉัน...คงจะเคย

ประมาทตัวเองไปที่ไหนสักแห่ง

ความประมาทเหรอ?

ถึงแม้ว่าจะไม่เห็นท่าทีนั้นเลยก็ตาม

มาจนถึงตอนนี้ ในฐานะนักเวท

ก็คิดมาตลอดว่าตัวเองเหนือกว่าอเมริกา

แต่พรสวรรค์ของอเมเรีย มันเหนือกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะเลย...

เยอะ

สุดยอดมากเลยล่ะ

ถึงแม้ว่าอเรียนจะไม่ได้ยึดติดกับสายเลือด

แต่ก็ไม่อาจทำเป็นมองข้ามเรื่องพรสวรรค์ไปได้

พรสวรรค์ในฐานะนักเวท

เพราะมันเป็นเวทมนตร์ที่ยอดเยี่ยมขนาดนั้น

ผีเสื้อกฎแห่งเหตุและผลของอเมเรีย

สุดท้ายแล้ว เธอก็สามารถก้าวเดินด้วยเจตจำนงของตัวเองได้

มันเป็นเรื่องที่น่าดีใจนะ แต่

ในขณะเดียวกัน ก็รู้สึกได้ว่าตัวเองเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่เล็กจ้อยเหลือเกิน

ตรงกันข้ามกับความยินดีต่อความเป็นอิสระของเพื่อนสนิท

ความอิจฉาในพรสวรรค์ของเธอ ทั้งในฐานะจอมเวทและในฐานะขุนนาง

นี่คือความขัดแย้งที่กำลังกวนใจ... สินะ?

ทำไมกันนะ

ตั้งใจว่าจะไม่พูดอะไรเลย แต่ว่า

...แต่สุดท้ายก็

อาจจะอยากให้เรย์ได้ฟังก็ได้

ถ้าตามเลย์ไป

ตัวฉันเองก็อาจจะเปลี่ยนแปลงไปได้

ก็คงจะ...

ในเมื่อคุณสามารถเปลี่ยนแปลงอเมเรียได้

คาดหวังไว้อยู่เหมือนกัน...

...

ขอโทษนะ ลืมมันไปเถอะ

อารีอาน

ไม่ต้องหันมามองก็ได้ แค่ฟังฉันหน่อย

แม้แต่ฉันเองก็มีช่วงเวลาที่เกลียดความเล็กน้อยของตัวเอง

ความอิจฉาไม่ใช่เรื่องน่าอายเสมอไป

ก็มีเวลาที่อิจฉาคนที่ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข

มนุษย์ไม่ได้ซื่อสัตย์พอที่จะเพิกเฉยต่อมันได้

ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้แข็งแกร่งพอที่จะแบกรับไว้คนเดียวด้วย

ถึงตอนนั้นก็สามารถพึ่งใครสักคนได้นะ

อารีอานุ

พึ่งเหรอ?

แต่จากนี้ไป

ต่อหน้าฉัน... ก็แสดงความอ่อนแอออกมาได้นะ

ฉันสู้มาตลอดโดยไม่แสดงความอ่อนแอให้ใครเห็น

นั่นเป็นเรื่องที่น่าภูมิใจนะ

การมีความอ่อนแอ

มันเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว

ขอบคุณที่รับฟังเรื่องราวของเรย์นะคะ

ขอบคุณมากค่ะ

พูดตามตรง ตัวเองเองก็ยังไม่ได้จัดระเบียบความคิดได้เลย

แต่ว่าในการต่อสู้ด้วยเวทมนตร์ครั้งใหญ่ครั้งนี้...

ระหว่างที่สู้กันอยู่สามคน

คิดว่าจะหาคำตอบในแบบของตัวเองให้ได้ค่ะ

อย่างนั้นเหรอ

งั้นเรากลับบ้านกันเถอะ

อาริอานุต้องไม่เป็นไรแน่ๆ

มะ...มิ

จนกว่าจะกลับถึงบ้าน

ไม่ได้เหรอคะ?

แน่นอน ไม่เป็นไรหรอก

เอาล่ะ พรุ่งนี้ก็สู้กันนะ

ค่ะ!

ถ้าคิดถึงการเดินทางไปสถาบัน คงต้องเลิกตอนเย็นแล้วล่ะ

วันสุดท้ายของวันหยุด 3 วัน...

หนีแล้ววววววววว!

เนื้อหาการฝึกซ้อมวันสุดท้ายคือทุกคนต้องใช้เวทมนตร์

ถ้าเราทำให้กุหลาบบนอกของอีกฝ่ายร่วงหล่นได้ ก็ถือว่าชนะ

เป็นการฝึกซ้อมเต็มรูปแบบของทีมสมมติระหว่างเรย์กับฉันค่ะ

สเตลล่าอยู่บนต้นไม้เหรอ

เร็ว!!

จะได้ไม่สะดุดตามทางสัตว์

ได้กระจายสสารหลักไปทั่วร่างกายแล้วหรือยัง

เข้าใจแล้ว

ยังไม่พอเลยค่ะ!!

การที่ไม่เล็งไปที่ดอกกุหลาบตั้งแต่เทิร์นแรกนี่

เป็นแผนของสเตลล่าที่จะจับตัวฉันไว้ แล้วอาริอานจะไปหยิบดอกกุหลาบเหรอ

ขาดความยืดหยุ่นจริงๆ

โอ๊ะ!

แคก!!