ตอนที่ 28

งานเลี้ยงอาหารค่ำ

ดินเนอร์สุดตึงเครียด ราชินีเสด็จมาแล้ว!!

ท่านผู้นั้นคือราชินี...!!

ค่ะ

คือฝ่าบาทราชินีเลวาตินเจ้าค่ะ

ท่านเป็นสตรี และมีพระเชษฐาพระขนิษฐา ด้วยพระปรีชาสามารถถึงขั้นได้ขึ้นครองบัลลังก์ขององค์กษัตริย์

โรงเรียนราชวงศ์แห่งนี้ก่อนหน้านี้ อนุญาตให้แค่บุตรหลานขุนนางเข้าเรียนได้เท่านั้น

แต่เป็นฝ่าบาทราชินีเองที่ทรงจัดระบบให้สามัญชนสามารถเข้าเรียนในฐานะผู้ติดตามได้

ชีวิตในโรงเรียนของซาโอคุณกับแคลิบ่าคุณ ก็เป็นเพราะราชินีเลยนะคะ

ฉบับรวมเล่มล่าสุด เล่มที่สาม วางจำหน่ายแล้ว!!

เพว

นอกจากนี้ ยังสร้างตำนานมากมายจากการท่องไปในต่างแดนเพื่อปราบอสูรอีกด้วย... ผู้คนในนานาประเทศได้สร้างความสัมพันธ์อันดีกับพวกเรา ปราบอสูร และยกให้ฝ่าบาทเป็นวีรบุรุษด้วย

...โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ในครั้งที่ เกิดเรื่องนกประหลาด ที่ทำให้ประเทศตกอยู่ใน วิกฤตที่ไม่เคยมีมาก่อน ฝ่าบาทได้ถือไว้ในมือ...

ฟังอยู่ไหม? จะให้เป็นเรื่องสอบให้ไหมนะ?

อาจารย์... เขาเป็นสาวกที่ชื่นชมคุณราชินีอย่างมากเลยหรือเปล่า

สมกับเป็นแขกคนสำคัญเลยนะ ที่มาทักทายกันเป็นกองทัพแบบนี้

ดูเหมือนว่าคิวของเราจะมาทีหลังสินะคะ

อืมม... ประหม่าจัง

งั้นตอนนี้เลยนะ มื้อเย็น!

พี่สาวฉันนี่ตัวใหญ่จริงๆ เลยนะ

กินเก่งสมเป็นเด็กหนุ่มนะ

การเป็นคนหนุ่มนี่มันดีจริงๆ นะ

ก็เป็นจุดเด่นที่ดูมีพลังน่ะนะ

ถ้าเผลอเรอต่อหน้าคุณราชินีล่ะจะทำยังไงกันล่ะ?

เอ้าๆ เรอธรรมดาน่ะ แค่นั้นจะเอามาตั้งข้อหาไม่เคารพได้ยังไงกันล่ะ

แต่ถ้าเป็นเรอเสียงดังนี่ก็ทำให้ขุ่นเคืองได้อยู่เหมือนกันนะ

ฮ่าๆ อย่างน้อยก็มีมารยาทในการกลั้นเสียงนี่นา...

......

โคโคโค... เจ้าพวกที่เป็นนักเรียนใหม่พลังเยอะน่ะใช่ไหม?

คิดถึงแย่เลยนะ

ท่าน...

ราชินี!?

คุณช่างไม่สุภาพเลย!!

นี่ๆ การที่ต้องมาคุกเข่าในห้องจัดเลี้ยงนี่มันดูไม่สมควรเลยนะ

ทำให้มันง่ายๆ ไปเถอะ

ฮ่าๆ...!

คุณราชินีฝ่าบาทนี่แหละที่ผิดนะ

ความกะทันหันของฝ่าบาททำเอาหัวใจแทบหยุดเต้น

โอ้! ไม้แส้

ข้าเองที่เป็นคนเรียกพวกเจ้ามา เพราะอยากพบหลังจากที่ได้ฟังเรื่องความสามารถของบรรดานักเรียน

ถึงอย่างนั้น การให้รอนานจนถึงตอนจบงานเลี้ยงก็ถือว่าเป็นการไม่ให้เกียรติแล้วกระมัง

เจ้าเองก็ทำได้ดีมากเลยนะนี่

หวังว่าอย่างน้อยจะสามารถตอบแทนพระมหากรุณาธิคุณของฝ่าบาทได้บ้าง

เจ้ายังคงเป็นคนเคร่งขรึมเหมือนเดิมเลยนะ

แหมๆ เล่นตลกกันหน่อยสิ~

คุณราชินีสุดยอดไปเลย... อาจารย์ผู้เป็นสตรีเหล็กผู้ใช้ไม้แส้ถึงกับเกร็งเลย...!

ความก้าวหน้าของพวกเจ้า ได้ยินมาแล้วนะ

วันนี้พวกเจ้าต้องสนุกให้เต็มที่เลยล่ะ

เกรงว่าจะมีคนหนึ่งกำลังสนุกอยู่แล้วนะครับ...

เอ้าๆ ก็เรียกพวกเจ้ามาเพื่อเรื่องนั้นไงล่ะ

นี่... ลองดื่มน้ำผลไม้สักแก้วเป็นไง?

ว้าววว... ช่างเป็นเกียรติยศอันสูงส่งเหลือเกิน...

พวกเจ้าคือซาโอ

ส่วนอีกคนน่าจะเป็นเครย์โมอาสินะ

ดูเหมือนจะสู้ได้อย่างอลังการในเกมกระชับมิตรวันพิธีเปิดนะ

มีพลังก็ดีแล้ว

แล้วพวกเจ้าสองคนนี่

เป็นธิดาแห่งโอโกบะ

รู้สึกเหมือนมีเค้าโครงบางอย่างเลยนะ...

ทั้งคู่มีลูกสาวที่ดีจริงๆ เลยนะ

หรือเป็นบูรมแห่งจีกมุนด์รึ?

ดีใจอย่างยิ่งที่มีคนหนุ่มที่มีความสามารถเติบโตขึ้นมา

ให้ข้าสักแก้วได้ไหมขอรับ?

ฝ่าบาทราชินีเจ้าขา! สุขภาพแข็งแรงดีนะคะ!

ปีนี้โรงเรียนของเราได้ผลิตเยาวชนที่ควรจะเป็นเสาหลักของราชอาณาจักรออกมาหลายคนแล้วนะเจ้าคะ!

ขอฝากให้คุณราชินีได้โปรดตรวจดูด้วยสายตาอันสง่างามของท่านด้วยค่ะ!

ตอนนี้กำลังตรวจสอบอยู่พอดีเลยล่ะ

นักเรียนจากหลักสูตรที่ข้าจัดขึ้น "ชมรมสปะปัง" ก็เป็นบุคลากรที่ไม่แพ้ใครเลยนะ ขออนุญาตแนะนำให้รู้จักเชียว!

ขอเรียกมารวมกันโดยเร็วเลยนะ!

ไม่คิดว่าจะได้รับเกียรติให้เข้าเฝ้าเร็วขนาดนี้เลยค่ะ...!

ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นก็ได้

ทำไมเหรอคะ? มีเพียงคนพวกนี้เท่านั้นที่ได้รับการดูแลเป็นพิเศษหรือคะ?

เจ้าทุกคนจงฟังความสำเร็จของคนพวกนี้ให้ดี

การปราบตะขาบอันตรายในเขาวงกตเดี่ยว

หาก... สัตว์อสูรตัวนั้นแสดงอำนาจออกมา ชีวิตของประชาชนจำนวนมากก็จะสูญเสียไป

เขาวงกตนั้น ยังเป็นแหล่งสมบัติของทรัพยากรอีกด้วย หากมันถูกทำลายลง ก็จะกลายเป็นความเสียหายใหญ่หลวงต่อเศรษฐกิจของประเทศ

พวกเขาคือประชาชนผู้จงรักภักดีที่ป้องกันสิ่งนั้นไว้ได้ทันท่วงที

จะทำอย่างไรได้ถ้าไม่สรรเสริญพวกเขาเล่า?

เจ้าเองก็พาศิษย์ของเจ้ามาที่นี่ทุกปีนะ

พวกเขาเหล่านั้น

นอกจากผลการเรียนในตำราแล้ว

ขออภัยฝ่าบาท พวกเขาเพิ่งจะเริ่มเบ่งบานเท่านั้น

ยังสร้างผลงานอื่นๆ ได้อีกมิใช่หรือ...?

ต่อจากนี้ไป ก็อาจจะออกผลจริงๆ ด้วยกระมัง

อืม... จริงสิ ถึงจะใจร้อนไปหน่อยก็เถอะ...

แต่ว่า... ก็เป็นเพราะความกังวลน่ะนะ

ศิษย์เก่าจากเซมินารี รุ่นที่หนึ่ง เคล นา กลู ทำร้ายร่างกายพลเมือง

ศิษย์เก่าจากเซมินารี รุ่นที่ 3 แรลลี่ ลูเรโร ใช้ยาต้องห้ามอย่างหนัก

ศิษย์เซมินารี รุ่นที่สี่ แกน บรัด เป็นหนี้จากการพนัน ทำให้การเงินของอาณาจักรตึงตัว...

ชื่อเสียงอันเลื่องลือของพวกศิษย์จากเซมินารีของเจ้า ได้เข้าหูข้าแล้ว

นั่น... นั่นมัน!?

แม้ดอกไม้จะบาน แต่ก็ไม่ได้ให้ผลผลก็เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้กระมัง

ทว่า... ถ้าดอกไม้ร้ายๆ นั้นกำลังบานสะพรั่ง

หมายความว่ายังไงกันล่ะ?

สปะปัง

เจ้า... สอนนักเรียนแบบไหนกันอยู่รึ?

จิจิจิ...

... เอาเถอะ

คงไม่เกี่ยวกับนักเรียนรับเชิญของปีนี้สินะ

แต่ว่าต้องเจอเป็นคนสุดท้ายนะ

ถ... ถ้าอย่างนั้นก็ขอเข้าเฝ้า

ถ้าว่าทนรอไม่ไหว

ขวดน้ำผลไม้กลายเป็นลูกแก้วไปซะแล้ว...

ก็กลับไปก่อนเถอะ

หาาาา!?

อ๊ะ... คุณป้า!

นักเรียนของพวกเราต่างก็รอคอยการเข้าเฝ้าอย่างใจจดใจจ่อเลยนะขอรับ!

ถึงบอกให้รอแล้วนี่

แม้แต่สุนัขก็ยังรอได้เลยนะ

แล้วนักเรียนผู้มีความสามารถของพวกเจ้าก็ทำไม่ได้หรือนี่

มะ... มะ... มะะะะะ!?

ไม่ได้ยินเหรอ จะพูดเป็นครั้งที่สองแล้วนะ

ขอประทานอภัยด้วยค่ะ...!

....ะะะะะะ!?

นี่มันน่าผิดหวังจริงๆ เลยนะ...

แบบนี้คงไม่สามารถให้แบกรับภาระหนักของประเทศได้หรอก

จริงๆ แล้วเจ้าคนนั้นคือหลานชายของข้า...

ซึ่งเป็นเชื้อพระวงศ์อย่างเต็มตัวเลยนะ

!

ว่าไปแล้วนะ... ฝ่าบาทราชินีเป็นคุณป้าของเขา...

ได้ยินมาว่าเขากำลังทำตามใจตัวเองในโรงเรียนหลวงโดยใช้สถานะนั้นอยู่สินะ...

เป็นเรื่องที่ปวดหัวจริงๆ

ถ้างั้นฝ่าบาท

ที่ทรงเรียกเด็กๆ เหล่านี้มา

ก็เพื่อจะยับยั้งอำนาจเผด็จการของอาจารย์สปะปังน่ะหรือ...?

ก็จริง... มันเป็นโอกาสที่ดีพอดีที่จะตอกย้ำเขาน่ะ

แต่ว่านะ ที่สำคัญกว่านั้นก็คือ

ข้าอยากจะเจอพวกเจ้าเหลือเกิน...

เมืองของห้องเดี่ยว และขอบคุณที่ช่วยชีวิตผู้คนไว้

ไม่เลยค่ะ... ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ

พวกเราก็แค่บังเอิญมาชนกันแบบตามยถากรรม แล้วมันก็ผ่านไปด้วยดีน่ะค่ะ

โฮ่ๆๆ...! เป็นคนสำคัญนี่นา

น่าพึ่งพาจริงๆ เลย

ต่อไปนี้ไป ความสำเร็จของพวกเจ้า ข้าตั้งตารอชมอยู่มากเลยนะ

ฮ่าๆ!

อาาา ท้องตึงเลย

...เอ๊ะ? มีอะไรเหรอ?

พี่สาว...

พี่นี่แหละตัวท็อปสุดเลยนะ

มะ... ทันแล้ว...

ทางไปห้องน้ำมันยาวเกินไปไหมล่ะ...

ฟู่... เอาล่ะ กลับกันดีกว่า...

เอ๊ะ...

ผ่านมาทางไหนนะ?

ทางนี้เหรอ?

ไม่มีใครอยู่ไหมครับ

ช่วยพาออกมาจากตรงนี้ที

ทุกคนออกไปงานเลี้ยงตอนเย็นกันหมดเลยเหรอ?

เฮ้ๆๆ...!

เฮ้ มีใครไหม?

หืม? อะไรเหรอ? นอกจากฉันแล้ว มีใครหลงทางอีกเหรอ...?

!

ในที่สุดก็มีคนมาสักทีนะ

ฝ่าบาทราชินี!?

โอ้... เจ้ามาถึงที่ที่ดีจริงๆ

คืนนี้ข้าอยากจะถอดชุดกระโปรงตัวแน่นๆ นี่แล้วไปพักผ่อนสักหน่อยนะ...

มือเอื้อมไม่ถึงหลังด้วยสิ

ถอดออกไม่ได้

ฝ่าบาทราชินีมาขอร้องให้! นี่มันไม่ใช่เรื่องปกติแล้วนะ!?

เอ๊ะ?

ข้าเหรอ...!?