ตอน 33: Chapter 33

สัพปังนี่

ชอบท่านราชินีเหรอเนี่ย!?

เหรอ...คุณสาวต้อนรับ

ถึงกับให้มาแต่งตัวแบบนี้เลยนะ

เซา ที่กำลังสืบคดีผู้ต้องสงสัยลอบสังหารราชินีนามว่าสัพปัง ความลับที่ได้ฟังจากสาวคนโปรดของเขาคือ...!?

เอ๊ะ...ตั้งใจจะตามหาความจริงของคดีลอบสังหาร

กลับไปเจอความชอบสุดพิสดารของสัพปังเข้าเสียแล้ว...!?

ถ...แล้วคุณสัพปังนี่ทำอะไรในชุดแบบนั้นล่ะครับ

ฉบับรวมเล่มล่าสุดเล่มที่สี่ก็ยอดเยี่ยมดีนะ!!

!

ตักเข่า

แค่นั้นเอง

ท่านราชินี (คุณป้า) ในชุดโคสตูมมานอนบนตัก อ้อนแอ้น...

ถึงแม้ว่าผมจะไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะพูดได้ แต่คุณคนนั้นก็ดูเหมือนจะมีความหมกมุ่นที่ลึกซึ้งนะ...

แต่ว่า...ยอมรับว่าเก่งจริงว่ะ...

เรื่องนี้คงจะเป็นสิ่งที่สัพปังเห็นด้วยแน่ๆ

แต่ว่าชุดนี้ทำได้ดีจังเลยนะคะ

ชุดนี้สัพปังนี่ทำด้วยมือตัวเองเลยล่ะ

!?

บอกว่าอาชีพที่ใช่ของเขาคือ【การปักลูกปัด】 แล้วก็ถนัดทำเสื้อผ้าแบบนี้ด้วยค่ะ

แต่เรื่องแปลกๆ ก็กำลังถูกเปิดเผยไปในอีกทิศทางนึง...

แต่ว่า...มันเป็นพรสวรรค์ที่ไม่มีความจำเป็นสำหรับเชื้อพระวงศ์น่ะค่ะ

เขาร้องไห้เลย...

คนที่ทำหน้าตาเคร่งขรึมแบบนั้น

...ผมก็พยายามอยู่นะครับ คุณป้า...

ตัวสั่นเลย...

ปัปปันเองก็อยากให้รับรู้ถึงสิ่งนั้นเหมือนกัน...

ก็เลยเข้าใจถึงความอึดอัดน่ะ...

ถึงแม้ว่าตัวฉันเองจะไม่ได้มี พรสวรรค์ในอาชีพที่ใช่ และไม่มีที่ให้ตัวเองอยู่ เพราะเพิ่งออกจากบ้านเกิด

เฮ้อ...พูดความลับออกไปเสียแล้วสิ

ได้ยินมาว่าราชินีเป็นคนใจกว้างนะคะ

แต่เรื่องนี้คงเป็นความไม่เคารพ จนโดนตัดสิทธิ์ไปแล้วล่ะมั้ง

แต่ก็รู้สึกว่าเธออาจจะหัวเราะและให้อภัยก็ได้นะ

นี่...คุณตั้งใจจะถามอะไรกันแน่คะ?

เกิดอะไรขึ้นกับปัปปันเหรอคะ?

เปล่า...ก็แค่การสืบสวนเรื่องการนอกใจน่ะค่ะ

นั่นมันเรื่องใหญ่ไม่ใช่เหรอคะ!?

เป็นเรื่องแบบนั้นเหรอ!?

สุดท้าย...ก็ได้แต่พบความลับอันน่าเศร้าของคุณลุงเท่านั้นเอง

แสงอาทิตย์มันสาดเข้ามาจังเลย

แต่...เมื่อมาถึงขนาดนี้แล้ว ก็ต้องตรวจสอบให้แน่ใจสิคะ

เย็นวันเดียวกัน ที่คฤหาสน์สัพปัง

โอ๊ะ...แขกมาเหรอคะ

ขออนุญาตถามหน่อยนะครับว่าคุณคือใครครับ?

อะ...เอ่อ...ผม...ไม่สิ ผมเป็นนักเรียนของโรงเรียนราชวงศ์ครับ

อ๊ะ...ขอโทษด้วยนะคะ เป็นลูกศิษย์ของเจ้านายของคุณสินะคะ

เพราะว่าไม่ได้ฟังอะไรจากเจ้านายมาเลยค่ะ

เจ้าสัพปังนี่ มีข้อมูลว่าแต่งงานแล้ว แต่ไม่คิดว่าจะมีภรรยาที่งดงามขนาดนี้เลย...

ไม่เคยมีลูกศิษย์สามัญชนแบบนั้นอยู่ในบ้านเลยนะ

มีธุระอะไรกับบ้านเรา?

เจ้าหนู

มีเรื่องจะคุยเรื่องชุดของคุณราชินีค่ะ

เอ่อ...เชิญ...

ขออนุญาตเข้าตรวจตรานะคะ

คุณนี่...เป็นยังไงกันคะ?

ไม่มีอะไรหรอก! ฉันมีเรื่องจะคุยกับไอ้หนุ่มนี่!

แกเงียบๆ ไปแล้วก็ไปเตรียมอาหารเย็นซะ!

ค่ะ...

สำหรับแขกด้วยนะคะ จะเตรียมให้ค่ะ

พูดแบบนั้นเลยเหรอคะ...!?

คุณผู้หญิงไม่ต้องเป็นกังวลนะคะ...

อึก...ดูเหมือนว่าภัยร้ายของปีนี้จะถาโถมเข้ามาในช่วงสิ้นปีเลยสินะ...

แก...จับความลับของฉันได้แล้วจะหวังอะไรกัน...

ลิซาเป็นคนเปิดเผยเหรอ...

ก็แค่แม่ค้าสามัญนั่นแหละ

ก็เป็นไปตามเหตุการณ์น่ะค่ะ

อันที่จริงฉันยังเป็นห่วงคุณอีกด้วย

เรื่องมันก็เริ่มตั้งแต่ท่านราชินีมอบหมายให้คุณไปสืบสวนนั่นแหละค่ะ

อะไรนะคะ...!?

เรื่องการที่คุณวางแผนจะลอบสังหาร น่ะ คือการสืบสวนข้อเท็จจริงนั้นน่ะ

ฝ่าบาททรงสงสัยในตัวผม...!?

แกนั่นแหละที่ไปทำให้ฝ่าบาทกังวล!

ถ้าเป็นแบบนั้น...ก็คงไม่มาเกาะแกะอยู่ที่นี่หรอกนะครับ

มีหลักฐานสองอย่างค่ะ

อย่างแรก...คุณเป็นหนึ่งในผู้สืบทอดบัลลังก์ของกษัตริย์

อย่างที่สองคือมือสังหารที่จับตัวมาได้

เขาให้การว่าผู้สมรู้ร่วมคิดคือพวกนิยมชนชั้นสูง

เพราะว่าคุณเอนเอียงไปทางพวกนิยมชนชั้นสูง

ซึ่งขัดกับเจตจำนงของท่านราชินี เลยถูกสงสัยน่ะค่ะ

หึ...!

เอนเอียงไปมันผิดตรงไหนกัน!

ตอนอายุเจ็ดขวบ ในพิธีประกาศชะตาชีวิต

เมื่อถูกระบุว่าชะตาชีวิตของฉันคือ【ฮาริโกะ】

พ่อก็เลิกมองมาที่ฉันเหมือนเดิมเลยค่ะ

โอ้! สุดยอดไปเลย!

ปัปปังเป็นคนทำเหรอเนี่ย?

ป้าคะ!

อะไรกัน! ให้กับข้าหรือนี่?

ขอบคุณค่ะปัปปัง

มีเพียงป้าเท่านั้นที่มองข้า...

สายตาของป้าผู้นั้นกำลังจับจ้องมาที่พวกสามัญชนอย่างพวกเจ้า

นั่นแหละที่น่าเศร้าใจ!