ตอน 57.2: Chapter 57.2

ใช่แล้วค่ะ...!

ถ้าไม่มีกำลังใจจากคุณ

ฉันจะลุกขึ้นมาได้อย่างไรกันคะ...?

ท่ามกลางบ้านเกิดที่เต็มไปด้วยศัตรู

มีเพียงคุณเท่านั้นที่เป็นแสงสว่างของฉัน!!

เจ้าแองจี้ผู้ทุ่มเท! หอกแห่งความตาย!!

เพราะการกลั่นแกล้งของภรรยาเอกของพ่อ จนไม่ได้รับม้ามา

ที่ทำให้ฉันซึ่งมีพรสวรรค์ด้านทหารม้าต้องหมกมุ่นอยู่กับที่

คุณเองก็โชคร้ายนะ... คุณแองจี้

ถึงกับมาปรนนิบัติสาวชนบทอย่างฉันเนี่ย

ฉันน่ะ ควรจะวิ่งเล่นอยู่คนเดียวในภูเขานั่นแหละจะเหมาะกว่า

คุณพูดอะไรน่ะคะ

ถึงไม่มีม้า ก็ยังมีขาที่งดงามเช่นนี้ไม่ใช่เหรอคะ

ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว มาเป็นม้าดุ ๆ กันเลยดีกว่าไหมคะ

คำให้กำลังใจนั่นน่ะ เป็นแค่ คำพูดเหลวไหลเพื่อยุยง

ฉันเลยเหรอคะ?

ตอบมานะ!!

แองจี้!!

อ่า... บัดซบ! ถึงตรงนี้แล้วเหรอเนี่ย...

สวัสดีค่ะ ท่านหญิงสไปเออร์...

อ๊ะ...

ก้อนพิษกำลังขยายตัว...!

นี่มันคิดจะระเบิดงั้นเหรอ!

คุณหนูครับ! พี่สไปเออร์ครับ!

ค่ะ...! ถ้าอยู่ภายในกำแพงศักดิ์สิทธิ์ อาจจะช่วยเยียวยาได้บ้างค่ะ

ซาวะ!

ฝ่าบาท...!!

อีกสักนาทีก็ยังไม่พอเลยค่ะ—

ขอเวลาหน่อยได้ไหมคะ!!

!!

ไม่นะ...เจ้า!

อื๋อ...

คุณหนูเจ้าหญิง ได้รับการต้อนรับแล้วค่ะ...

!!

แกนี่มันโง่เองรึไง... ถึงได้กระโดดเข้าไปในก้อนพิษเองน่ะ

ก็ใช่ค่ะ... แรงกดดันนี่ทำให้ไส้ในเหมือนจะทะลากลับออกมาทางปากเลยค่ะ

แต่การเห็นผู้หญิงบาดเจ็บตรงหน้ามันทรมานกว่านะคะ...!

อะไรกัน... คิดอะไรแสนหวานแบบนั้น...

พวกพี่สไปเออร์จะบาดเจ็บมากกว่านะคะ...

การจากลาแบบนี้มันไม่เยอะไปหน่อยเหรอคะ...!

อย่าพูดเลยนะ!!

ฉันเองก็อยากจะมีชีวิตอยู่กับเพื่อนเหมือนกัน!!

พ่อแม่ที่แสนอบอุ่น...

เพื่อนบ้าเอ๊ย...

สิ่งที่ไม่ได้จากมาตุภูมิ ก็ถูกมอบให้มากเกินไปในประเทศนี้

ฉันถูกถอนเขี้ยวออกไปจนหมดสิ้นแล้ว...

...ถ้าอย่างนั้นก็

ทำไมถึงต้อง... ดูถูกถึงเพียงนั้น...! ถึงพื้นฐานแล้วก็ไม่จำเป็นต้อง

น่าจะใจอ่อนไปนะ...

ถึงจะไว้ใจศัตรู คำสาปของกษัตริย์ก็พร้อมจะฉุดเขี้ยวออกมา

!!

ร่างกายของฉันถูกกัดกร่อนไปทุกวัน จนมาถึงขีดจำกัดแล้ว

ถึงแม้จะต้องถูกเพื่อนเกลียดชังก็ตาม

กษัตริย์องค์นั้น... พ่อคงไม่ยอมรับอะไรจอมปลอมอย่างมิตรภาพแน่...

สำหรับฉันแล้ว มีแต่หนทางนี้ให้เดินต่อไป...

เพียงแต่... ในประเทศของเรา คนที่แข็งแกร่งคือ... ความยุติธรรม

ถ้าหากยกศีรษะของราชินีเลวาตินขึ้นมาได้

แต่ว่า... นั่นก็เป็นความปรารถนาที่อาจจะเอื้อมไม่ถึงแล้ว

ไม่ว่าในรูปแบบไหน ก็อาจจะได้ใช้เวลากับเพื่อนได้

ลูกของโคโรวะนี่ฝันหวานไปมากเลยนะ...

● ● ● ● ●

จะมีเรื่องเลวร้ายขนาดนี้ได้ยังไงกัน...

ถูกพ่อแม่เหยียบย่ำมิตรภาพ... ชีวิตลงไปเลยเนี่ย...

ไม่ให้อภัยเลย...!

จุดจบแบบนี้เนี่ย

ฉันจะไม่ยกโทษให้แน่!!

ซาวะ...

รอต่อไปไม่ไหวแล้วนะ...

!!

เดี๋ยวนะ... นั่นอะไรน่ะ!?

ก้อนพิษมันไม่ได้กำลังเป็นคลื่นเหรอ!?

เกิดอะไรขึ้นข้างในกันแน่!?