ตอน 302: Chapter 302

ไม่รู้ตัวเลยว่าพวกเอลฟ์สูงก็เข้าร่วมด้วย

กำลังสอนเทคนิคให้กับคุณอุรุซะอยู่

ต้นฉบับ: คุณอุจิโดะ คิโยชิ ภาพ: คุณเคนโยชิ ตัวละคร: คุณฮาริโนะ

ดูเหมือนจะเปลี่ยนจากโยนไปไกลๆ เป็นการเล็งให้โดนเป้าหมายที่ต้องการ

ก็แค่อยากจะทำตามคุณผู้ใหญ่หมู่บ้านเท่านั้นเองนะ

เตรียมเป้าเป็นฟางมัดแล้วก็โยนออกไปเรื่อยๆ

การเก็บหอกมันยุ่งยาก งั้นฉันจะผลิตหอกเอง

สามแปดเจ็ดสอง

นัยย่า!

ถ้ามีคนเป็นผู้นำอยู่ ก็คงไม่มีปัญหาอะไรถ้าจะทำให้ปลายหอกแหลมขึ้น

ถ้าไม่จิ้มมันก็รู้สึกไม่เต็มอิ่มสินะ

ตอนอยู่คนเดียวห้ามเอาออกมานะ

ถ้าปกป้องไม่ได้ล่ะก็...

ว้าว

เขาจะเกลียดบทลงโทษแบบไหนกันนะ

ห้ามออกนอกบ้าน ไม่อนุญาตให้กินขนม เรียนเพิ่มขึ้น...

อืม

เพิ่มคำเทศนาของฮาคุเร็นเข้าไปในเรื่องนี้ดีไหมนะ?

ก็คงจะทำตามอยู่แล้วล่ะนะ

พวกคุณอุรุซะถึงจะชอบก่อเรื่อง แต่ว่า...

โซเฮะ♡

เขารู้ว่าอะไรที่ทำดีและอะไรที่ทำไม่ดีนะ

ก็เหมือนกับว่าเขากำลังประเมินเส้นแบ่งว่าควรจะยิ้มแล้วให้อภัยตรงไหนน่ะ

อ๊ะ

กังวลถึงอนาคตนิดหน่อยจัง

นั่นนี่เป็นกันเองเหรอเนี่ย

คงเพราะกำลังคิดไปพร้อมกับทำงานอยู่มั้ง

ฉันทำหอกไปประมาณร้อยเล่มเลยนะ

ว่าแต่หอกที่พวกเอลฟ์สูงโยนไปน่ะ

พวกเขายิงไปที่ฟางมัดที่ห่างออกไปห้าสิบเมตรได้สบายๆ เลยนะ

ส่วนคุณอุรุซะน่ะ ยิงให้มันจิ้มเข้าเป้าก็พอแล้ว

ถ้าเน้นความแม่นยำ ดูเหมือนว่าพลังโจมตีจะลดลงนะ

พวกเด็กชายเผ่าสัตว์นี่...

ยิงออกไปได้นะ แต่ดูเหมือนว่าความแม่นยำจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่

แม้จะหนาว แต่พวกเขาก็ดูสนุกสนานกันอย่างอบอุ่น น่ารักจังเลย

แอนเอาชาอุ่นๆ มาให้แล้ว

อุ่นจัง

...แอนเองก็สนใจหอกด้วยเหรอ?

มันยากเหมือนกันนะเนี่ย

0 จุดศูนย์ศูนย์

หอกนี่เยี่ยมจริงๆ เลยนะ

จะให้เตรียมไว้ที่คฤหาสน์สักห้าสิบเล่มดีไหมครับ

โคนาโกะนะ...

ถ้ามีขโมยบุกเข้ามาในคฤหาสน์ คงจะเกิดเรื่องใหญ่แน่ๆ

ถึงอย่างนั้น ลูกๆ ของคุณคุโรกับคุณซาบุโตนก็จะทำให้แอบเข้ามาได้ยากล่ะนะ

ไม่รู้ตัวเลยว่าความสูงของปราสาทบนฟ้ามันลดลงมาถึงประมาณห้าพันเมตรแล้ว

ก่อนหน้า

นึกว่าจะร่วงลงมาเฉยๆ ซะแล้ว แต่ดูเหมือนว่าพวกเขากำลังพยายามอยู่นะ

อ๊ะ... คงเป็นเปลวไฟของฮาคุเร็นสินะ?

ดูเหมือนจะทำกันอย่างอลังการเลยนะ

กราลอยากจะไปนะ แต่จะไม่ให้

ก็เป็นเด็กที่ฝากไว้กับเรานี่นา

อีกอย่าง ถ้ากราลไป คุณอุรุซะก็น่าจะไปด้วยเหมือนกัน

ฉันเองก็ด้วย

ฉันเองก็ด้วย

กราลลองโยนหอกดูไหม?

หืม? มากกว่านั้นท้องก็เริ่มหิวแล้ว

ยังมีเวลาอีกหน่อยกว่าจะถึงมื้อเย็นนะ

ถ้างั้นจะทำขนมเบาๆ ให้กินก่อนดีกว่า

อืม

แพนเค้กเล็กๆ ก็พอไหมครับ?

อืม จะทำให้คุณอุรุซะกับพวกเด็กชายเผ่าสัตว์ด้วยนะ

วางค้อนลงไปได้อย่างสบายใจเถอะ

กลับไปที่คฤหาสน์แล้วผลิตแพนเค้กเล็กๆ จำนวนมาก

ราดน้ำผึ้งให้พวกเขากินนะ

อืม คนชอบนะ

เดี๋ยวก็รู้ตัวว่าปราสาทบนฟ้าน่ะ เอียงอยู่

เดี๋ยวจะล้มคว่ำไปเลยไหมนะ?

อ๊ะ กลับมาแล้ว

สู้จังเลยนะเนี่ย

ระดับความสูงลดลงมาประมาณสี่พันเมตรแล้ว

ตอนช่วงโพล้เพล้ หัวหน้าหน่วยยึดครองชุดแรกกับคุณราสตี้ก็กลับมาแล้ว

คนที่ไปด้วยก็คือคุซึเด็น

โล่งอกจัง

ลูกๆ ของคุณคุโรจากหน่วยยึดครองชุดที่สองยังบอกว่าจะพยายามต่อไป

หน่วยยึดครองชุดแรกบอกว่ามารายงานระหว่างทาง แล้วก็กลับมารับประทานอาหารเย็นแล้วด้วย

งั้นก็นึกว่าจะเป็นอาหารเย็นแล้วสิ แต่ว่า

ก่อนหน้านั้นมีพิธีบางอย่างเกิดขึ้นน่ะ

ขอโทษจริงๆ นะครับ

ที่ใส่แต่ชุดชั้นในน่ะ ก็เพราะฉันหยุดไว้ก่อนที่จะเป็นแบบเปลือยกายทั้งหมดน่ะ

หยุดเถอะ

ว่าแต่ นั่นมันเนื้อจาบันเหรอ

การได้เห็นผู้ชายเปลือยๆ ไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้นนะ

อึก

แล้วก็ ก่อนจะคุกเข่าขอโทษ เด็กๆ ก็ถูกพาตัวกลับคฤหาสน์แล้ว

เพราะมีเรื่องของคนอื่นอยู่ เลยยังไม่ได้กลับไปก่อน

มันไม่ใช่สิ่งที่ควรจะให้ใครเห็นด้วยซ้ำ

อ่า

การคุกเข่าขอโทษแบบเปลือยๆ นี่ใครเป็นคนคิดขึ้นมานะ...

จริงๆ แล้วฉันก็อยากจะหยุดการคุกเข่าด้วยนะ

แต่ดูเหมือนว่าตรงนี้จะเป็นจุดที่ต้องทำให้มันสมบูรณ์แบบเสียหน่อย

นี่เป็นกันเองเลยนะ

เข้มงวดจังเลยนะเนี่ย