ตอนที่ 97: Isekai Nonbiri Nouka 97

ตอนที่ 97 แข่งกับเวลา(ตอนที่ 1)

แล้วก็เก็บ พวกมัน ไว้อย่างดี ในโกดังเก็บ ผลผลิต

เหล่าสาว ๆ ข้าราชการ จะจดบันทึก จำนวนผลผลิต ที่เก็บเกี่ยวได้

ต้องรีบทำ ให้เสร็จ ก่อนที่จะถึง ฤดูหนาว

แต่คง เป็นไปไม่ได้ เพราะผมต้อง แสดงน้ำใจ ต่อพวกเขา

เรามี สมาชิกใหม่ เพิ่มขึ้นมา เยอะเลย นี่นาน

ตอนแรก ผมตั้งใจว่าจะ ปีนี้จะไม่ขาย ผลผลิต ให้ใครเลย

เราต้อง เก็บเกี่ยว ผลผลิต ให้เร็วที่สุด

เพราะเรา ก็ไม่รู้ว่า มันจะเริ่ม หนาว เมื่อไหร่

ชิม

เพราะในปีนี้ การฟักบมนุษย์สัตว์ คนอื่น ๆที่มาเข้าร่วม งานประลองต้องขน ผลผลิตกลับไปที่ หมู่บ้านฮาวลิงด้วย

อันดับแรก ก็คือต้องส่งไปให้ หมู่บ้านฮาวลิง

หมู่บ้าน ฮาวลิง

เพราะ บบัน ฉันเลยแทบจะ ไม่ต้องทำอะไร เลยน่ะ

ไม่ต้องขอบคุณ หรอกนะ เพราะนายก็ ไปพักอยู่ที่บ้าน ของลูกสาว ไม่ใช่เหรอ?

ขอบคุณที่ ดูแลพวกเรา เป็นอย่างดี นะครับ

...แล้ว ไปบอกลา คนอื่นๆ เรียงนะ?

ที่นี่ เป็นหมู่บ้าน ที่ดินะครับ

แต่คุณก็ แบ่งเหล้ากับ อาหารให้ พวกเราด้วย นีนา

ไม่ต้องห่วง หรอกนะ

ฉันจะดูแล ลูกสาวของนาย ที่อาศัยอยู่นี่ ให้เป็นอย่างดี เลยล่ะ

เรียบร้อย แล้วครับ

จริง ๆ ผมก็ อยากอยู่นี่ต่อ เหมือนกัน แต่ว่าภรรยา กับลูกสาวคนอื่น ๆ กำลังรอผมอยู ที่หมู่บ้านฮาวลิง

อ๊ะ ถ้าอย่างนั้นต่อไป ผมจะไม่ เกรงใจ แล้วนะครับ

ไม่เป็นไรหรอก ถ้ามีโอกาส ก็แวะมาพักที่นี่ ได้เสมอนะ

ดีใจและรู้สึก ขอบคุณที่ให้ พวกเธอได้อาศัย อยู่ที่หมู่บ้าน แห่งนี้นะ

ผมต้องขอ ขอบคุณ ในเรื่องนั้น เหมือนกัน ครับ

เรื่องนั้น ผมรู้แล้ว ล่ะครับ

บนดาดฟ้า แพ็กยาง แพ็กยาง แพ็กยาง แพ็กยาง แพ็กยาง

ถ้าถามว่า ทำไมถึงส่งให้ ทั้งที่ผลผลิต ของพวกเราก็ เกือบจะไม่พอ น่ะเหรอ?

ก็คงต้อง ตอบว่า มันเป็นการ แลกเปลี่ยน กันน่ะสิ

จากนั้น เราก็ส่ง ผลผลิตให้กับ โดเรียม คุณสุ แล้วก็ ไรเมเรินด้วย

ซึ่งพวกเรา ก็ส่งผลผลิต ให้กับพวกเขา ในทุก ๆ ฤดู อยู่แล้ว

เราจะ ได้รับเงิน จากการขาย ผลผลิตให้กับ เขา

กับบิเซล เองก็ เหมือนกัน

หรือ พูดอีกอย่าง ก็คือ

มันเป็นวิธี เปลี่ยน ผลผลิต ให้กลายเป็น เงินที่ดีที่สุด นั่นเอง

มันเป็นของกำนัลที่เรา ส่งไปโดย จะได้รับ ของตอบแทน กลับมา

รู้สึก แปลก ๆ เหมือนกัน นะคะ

ที่เรา ขายอาหารไป เพื่อซื้ออาหาร กลับมา แบบนี้น่ะ

จากนั้น ก็เอาเงินที่ ได้จากการ ขายผลผลิต ทั้งหมดมาซื้อ อาหารอีกที

ป่าแห่ง ความตาย

นอกจากนี้ก็ต้องส่งผลผลิตบางส่วนไปให้คุณไม่เคิลขายที่ร้านของเขาในหมู่บ้านซะโตะด้วย

รังของ โดเรียม

ตอนนี้พวกเราก็ต้องการอาหารทะเลมากกว่าพวกธัญพืชล่ะนะ

ช่วยไม่ได้เลยนะ เพราะคราวนี้เราต้องเน้นที่ปริมาณมากกว่าคุณภาพ

แต่ก็ใช่ว่าผมจะไม่เข้าใจความรู้สึกของเธอหรอก

แต่ว่าพวกเขาอยู่ที่นี่มาจนถึงตอนนี้ได้ ก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไรมั้ง

...เดีวก่อนนะ ว่าแต่พวกเขาทำไร่กันเป็นรีเปล่าเนี่ย?

ปีหน้าก็น่าจะไม่มีปัญหานี้แล้วล่ะ เพราะว่าทุกหมู่บ้านจะมีแปลงเพาะปลูกของตัวเองแล้ว

เป้าหมายของผมก็คือทำให้พวกเราผ่านฤดูหนาวไปได้อย่างปลอดภัย

คงต้องถามพวกเขาดูอีกทีแล้วล่ะ

จะบังคับให้พวกเขาทำงานที่ไม่ถนัดก็คงจะไม่ดีเท่าไหร่..

หรือว่าจะทำไม่เป็น?

แต่พวกนิวนิวดัฟเนน่าจะทำเป็นแน่นอน

...แต่ผมก็ไม่เคยได้ยินว่าพวกเขาเคยทำไรมาก่อนเหมือนกัน

ไม่รู้จะเล่นมุกอะไร เพราะตอนนี้มันมีแต่ข้อมูลล้วน ๆ เลย อาฟับต์มีมาโฆษณามังงะแปลเรื่องใหม่ของเราดีกว่า เรื่อง "นักพูดใจโจดสร้างแคลนสุดแกร่ง" ไซเคียว โนะ ชิเอนชoku "วาจุทสึชิ" เดอารุ โอเระ วะ เซไค ไซเคียว คุรัน โอะ ชิทากาเอรุ เป็นเรื่องที่ผมอวยมาก ๆ เลยนี่ล่ะนะ อวยถึงขนาดจะเร่งแปลรวดเดียวให้ทันดิบเลย เพราะงั้นก็ฝากติดตามกันด้วยนะครับ

ป.ล. ลูกของการฟ ยังเป็นเด็กอยู่นะ ถึงพ่อมันจะ ยกให้แบบอ้อม ๆ แล้วก็เถอะ