ตอน 43: Chapter 43

คุณวากามิโตะรุ่นพี่

แนะนำ

ภารกิจเพิ่มเติม: พาเด็กหนีกลับมา

ตอนที่ 43: ควันแห่งการส่งเยาวชน

ชิอิบาชิ ฮิโรชิ

ฝ่าการต่อสู้อันดุเดือด มุ่งหน้าสู่โรงเรียนมัธยมชูโฮ

1

มานจาวะไงคะคุณแม่

อื้อออออ

การที่ต้องไปอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยเนี่ย... มันน่ากังวลใช่ไหมล่ะ

มันน่ากลัวนะ...

ผมก็เป็นเหมือนกัน

ถ้าให้พูดก็คงจะ... เป็นการทำร้ายคนอื่นมากกว่า... ล่ะมั้ง

แต่ว่า...

คุณน่ะน่าจะรู้เรื่องพวกนี้มากกว่านะ...

นี่... ลองให้ฟังหน่อยสิ

ว่างอยู่พอดีเลย

ได้เลย... พอดีกำลังนึกถึงอยู่เลยล่ะ...

...ต่อจากนั้นสิ

เรื่องเก่าๆ น่ะเหรอ?

คุณโอคุอากิ...

ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ

เขาติดหนึบมากเลยค่ะ

การจะเอาของของคุณชิโดะมาได้นี่มันลำบากมากเลยนะคะ

ใยแมงมุม... คุณโนโนะสินะ...

คนที่แอบไปแก้ไขรายงานเอง

เขาก็ไม่ได้มาโรงเรียนอีกแล้ว...

ล้อเล่นน่า...

คิทาฮาระเป็นคนทำ... หมอนั่นพยายามจะแทงซ้ำตั้งสองครั้งเลยนะ

นี่ครับอาจารย์... ทำไมหมอนั่นถึงทำแบบนั้นล่ะครับ...

ถึงขนาดเป็นตัวถ่วงขนาดนั้นเลยเหรอครับ? คุณรุ่นพี่น่ะ?

คนคนนี้เป็นคนจริงจังนะ...

จนถึงวินาทีสุดท้ายเลยนะ!!

คุณอาจารย์ที่เพิ่งเห็นน่ะ!!

รุ่นพี่คงจะยิ้มอยู่แน่ๆ เลย!?

คุณคิทาฮาระคงจะต้องการแค่นั้นสินะ

เด็กที่มีเสน่ห์จนทำให้เขาหลงใหลน่ะ

นี่พี่ชายล่ะ!?

พี่ชาย...!?

ให้เจอพี่ชายสิ!!

พี่ชายกอดผมไว้แน่นเลยนะ...

จะหายไปแบบนั้นไม่ได้นะ!!

นี่... ไม่รู้เลย...

นี่ คุณฮิโนกะ...!

คนที่ปกป้องนายไว้...!!

ผมสัญญาว่าจะไม่ต่อยอีกเด็ดขาดเลย

งั้นก็เงียบไปเลย!!

อย่าส่งเสียงดังน่า!!

อย่าให้คนอื่นรู้!!

คนทั้งโลกพูดถึงแต่เรื่องของแกนี่แหละ! ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป แกต้องตายแน่!!

ไอ้เด็กบ้านี่!!

ก็เพราะฉันดูแลให้ไงล่ะ!!

...ร้องไห้ทำไมล่ะ

ไม่เข้าใจเลย... แก... เกลียดแกว่ะ...

ใครสักคน!!

นี่!!

หมอนั่นมันเป็นอะไรกันแน่เนี่ย...

ทุกคนต่างก็คลั่งไคล้หมอนั่นกันหมดเลย...

แล้วสุดท้ายก็หันมาหาผมอีก...

รู้สึกเหมือนกลายเป็นพ่อคนไปแล้วเลยแฮะ...

ก็อย่างที่คุณคิทาฮาระว่านั่นแหละ... มันไม่ไหวจริงๆ นะครับ... รู้ตัวอยู่แล้วว่ามันแย่...

แต่ว่า...

นอกจากเรื่องนั้นแล้ว ผมคิดไม่ออกเลย!

นี่ครับอาจารย์...

ถ้าให้หมอนั่นใช้ชื่อว่า โกโดะ... แทนที่จะเป็น โฮโนกะ...

หมอนั่นจะ...

เป็นไปตามความปรารถนาของคุณวากามิโตะรุ่นพี่ไหมนะ...?

ก็อาจจะนะ

ถ้าคุณชิโดะหายไปจากโลกนี้... แล้วตั้งชื่อใหม่เป็นคุณโคโด แทนที่เขาไป คดีก็น่าจะจบลงล่ะมั้ง...

ศพก็หายไปในทะเลไปที่ไหนสักแห่งแล้ว...

ตามอายุแล้ว เข้าเรียนแล้วน่าจะเริ่มใหม่ตั้งแต่ชั้นปี 1 ดีนะ...

แต่ถ้าทำแบบนั้น การฆาตกรรมก็พิสูจน์ไม่ได้สิ...

ถ้าต้องทำตามแผนของคุณคิทาฮาระ... รุ่นพี่ก็...

งั้นการมีอยู่ของคนคนนั้นเองก็จะ...

จะหายไปซะแล้ว...

รายงานส่วนใหญ่เป็นสิ่งที่เขาเหลือทิ้งไว้เลยนะ

ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก

สำหรับคุณฮิโนกะน่ะนะ ภายนอกจะให้ยกเลิกไป แต่ว่า...

ให้คุณช่วยเขียนรายงานด้วยนะ

ไม่เกี่ยวข้องกับคดีในอดีตใดๆ เลยนะ ให้เขียนเฉพาะเหตุการณ์สุดท้ายที่เกิดขึ้นต่อหน้าคุณในฐานะ "วากามิโตะ โกโดะ"

ในนาม ให้บันทึกว่าถูกจับกุมโดย คิทาฮาระ, โนโนะ อากิ, และพวกจากร้านโชยุ

บันทึกทุกการกระทำของพวกมัน... เพื่อให้คนรุ่นหลังได้รู้

...คนรุ่นหลังเหรอ...?

พวกเราจะตามไปเรื่อยๆ

จะสืบสวนต่อไป...

บันทึกที่แท้จริงจะต้องเชื่อมโยงกันได้แน่นอน...

สักวันหนึ่งมันจะต้องเชื่อมโยงไปถึง... หลักฐานการมีชีวิตของเด็กคนนั้นด้วยแน่ๆ...

แต่ถ้าเป็นแบบนั้น การตอบรับจะเป็นยังไงนะ...? ไม่สิ ตอนนี้ช่างมันเถอะ

จะเขียนเรื่องราวของคดีของคุณคิทาฮาระแบบบอกใบ้...

ถ้ามีใครในยุคหลังสังเกตเห็นมันได้ล่ะก็...

...ทำเลย

คุณวากามิโตะ...

จะดูแลให้ดีเลยครับ...

นี่!! ดูนั่นสิ... เห็นเกาะแล้ว

นั่นไง... โรงเรียนมัธยมชูโฮ

นี่... ทำไมทำหน้ากลัวอย่างนั้นล่ะ?

เข้าใจแล้ว

กำลังประหม่าสินะ? เจ้า

รู้เลยล่ะ

เวลาผมซูโม่นี่ก็ประหม่าเหมือนกันนะ...

แต่มันเป็นแค่แมตช์แรกเท่านั้นแหละ

หลังจากนั้นก็คงชินจนเอาตัวรอดได้... ชีวิตก็เป็นแบบนั้นเหมือนกันเนอะ

ไม่สิ...? ไม่ใช่สิ...

แกนี่... อย่าบอกนะว่าเมาเรือ...

น่ารำคาญชะมัด

พูดออกมาแล้วนะ!!

นี่แกเป็นผู้ชายเหรอ!

ห๊ะ?

ก็... ตอนที่ยังไม่ได้พูดนี่ไม่รู้ว่าจะทางไหนกันแน่เลยนี่นา!

แกนี่...

เฮ้... ตรงนั้น ระวังหน่อย

หมอนั่นน่ะ มีข่าวลือว่าเป็นคุณฮิโนกะน่ะนะ

ห๊ะ?

พูดอะไรของแกน่ะ... หมอนั่นมันตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

● ● ● ● ● ● ●

เหรอ

น่าสนุกจัง

นี่!!

เดี๋ยวก่อนสิ

อะไรน่ะ

ไปกันเถอะ... พิธีเปิดเรียน

ทำไมต้องเป็นคุณด้วยล่ะ...

ก็ไม่เป็นไรนี่นา... ทุกคนเขากำลังพูดถึงคุณอยู่

คุณก็ดีกว่าอยู่คนเดียวไม่ใช่เหรอ?

ผมชื่อ คอนโด โกะ... แล้วคุณล่ะ?

...ผมชื่อ... วากามิโตะ...

วากามิโตะ

ยินดีต้อนรับนะ

มีเรื่องจะคุยก่อนพิธีเปิดนะ มาทางนี้สิ

...อะไรเนี่ย ตัวใหญ่มากเลยแฮะ...

รุ่นพี่เหรอ? ในโลกนี้ก็มีคนตัวใหญ่ๆ อยู่เยอะแยะเลยนะ

นี่ เธออยู่ปี 1 ใช่ไหม?

ฮือ!! ใหญ่จัง!!

ไปกันเถอะ

พามาแล้วครับ... วากามิโตะ โกโดะ ครับ

โกโดะ? ชื่ออย่าเพี้ยนนะ ฉันคือชิโดะ...

รับไว้ซะ... คุณประธานโรงเรียนทาจิบานะจะมาอธิบายเอง

ทาจิบานะ...

เป็นคนที่คาดเดาความคิดไม่ได้เลยนะ

แต่เพราะมีเขาอยู่ข้างๆ ฉันเลยทำในสิ่งที่ตัวเองอยากทำได้

ถ้าวันไหนเราได้เจอกันอีก

เขาจะต้องนำทางชิโดได้แน่ๆ...

คุณเป็นน้องชายของคุโดสินะ

เข้าใจแล้ว... อืม

ก็จริงนะ อาจจะเป็นเพราะเสน่ห์ของเขาจริงๆ

คนคนนี้เป็นของจริง...

ขอโทษที่กะทันหันนะ

ตั้งแต่วันนี้ไป ให้เรียกตัวเองว่า วากามิโตะ โกโด นะ

เข้าใจใช่ไหม

...เพราะว่าผมเป็นอาชญากร

นั่นก็เป็นส่วนหนึ่งนะ

ของที่อยู่ที่นี่ส่วนใหญ่เป็นรายงานของผู้มีพลังที่พี่ชายคุณทิ้งไว้

……

↓

ให้คุณสืบทอดต่อ

ทั้งชื่อ... งานของเขา การวิจัยของเขาน่ะ

แน่นอนว่าคุณโอคุอากิที่อยู่ตรงนั้นก็จะช่วยด้วย

แต่มันเป็นสิ่งที่แค่คุณเท่านั้นที่ทำได้...

รายงานที่พี่ชายทิ้งไว้...

ถ้าได้อ่านสิ่งนี้แล้ว

จะ "เข้าใจ" ไหมนะ...

พี่ชาย

ผม...

วากามิโตะ โกโดะ... ได้รับเกียรติที่ได้สืบทอดชื่อของพี่ชาย

คุณทาจิบานะ

แล้วก็อีก 2 เดือนต่อมา... "วากามิโตะ โกโดะ" ก็ได้ออกไปทำภารกิจสำรวจผู้มีพลังพิเศษครั้งแรก

มีข่าวลือต่างๆ นานาแพร่สะพัดออกมาอย่างไม่ธรรมดา... หนึ่งในนั้นก็คือ "วากามิโตะ โกโดะ" เป็นนักเรียนพิเศษที่ได้รับความโปรดปรานจากทาจิบานะ

รุริคุง...

แค่นี้ก็พอแล้วเหรอ...

โกเบ โมโตมัตสึ โฮเอส

ฟายน์ อิฟท์ กัลเลอร์ 43 จิต ไฟนอล คิกคอน อี 411020ดับเบิลยู1 โอ - ฟิครูดม

ร้านเสื้อผ้ามือสอง

111

เป็นไงบ้าง?

โอ้... ดีนี่นา

ชุดนักเรียนก็ดูโดดเด่นดีนะ

ขอแวะลงระหว่างทางหน่อย

ร้านขายของมือสอง

อ้าว ดีจังเลย

คุณนี่มีสายตาดีนะ... การจับคู่เสื้อผ้ามือสองให้ดูทันสมัยได้เลยนี่นา

อื้อ...

ไม่เอาชุดลายดอกก็ดีแล้วนี่นา

งั้นไปกันเถอะ

คุณผู้เป็นนาย เช็คบิลด้วยครับ

● ● ● ● ● ● ●

แต่ก็รู้สึกว่ามันไม่เหมือนนะ...

ห๊ะ?

จะไม่เอาอันนั้นเหรอ?

...ลองอีกชุดดูหน่อยดีกว่า

อย่างนั้นเหรอ? มันเข้ากับคุณนะ...

รุริคุง... ใกล้จะมืดแล้วนะ

ถึงจะขึ้นรถไฟได้ แต่ถ้าเป็นแบบนี้คงไปได้แค่ถึงโอซาก้าเท่านั้นล่ะ

รุริคุงเหรอ?

● ● ●

เท ยิน

!

นี่

ไม่เล่นกับฉันเหรอ...

นั่น

ประโยคของฉันนี่นา...

ทำไมถึงทำแบบนี้...

ไม่เชื่อผมเหรอเนี่ย...!

คิทาฮาระกับโนโนะเขาเล็งคุณอยู่เชียวนะ...

ถึงจะเป็นแม่มดจากอังกฤษก็เถอะ...

การหนีมันเป็นเรื่องของคนเจ้าเล่ห์ไม่ใช่เหรอ

แล้วก็เลือดก็ไม่ได้นี่นา... ในโรงเรียนทหารบกน่ะ...

...วิธียืดชีวิตด้วยเลือดบริสุทธิ์นี่...เป็นแค่ความเชื่อไร้สาระเอง...

ฟู่...ไม่ถึงขนาดนั้นก็ได้

ฉันจะหาให้ได้อีกเยอะแยะเลย...

ฉันจะปกป้องตัวเองเอง

นี่นะ...ฉันอายุมากกว่าคุณตอนที่คุณต้องใช้ชีวิตหลบหนีนะ

แถมอีกอย่าง...ฉันก็ใช้ชีวิตอยู่คนเดียวมาตั้งแต่ตอนที่ยังเด็กกว่านั้นอีกด้วย

หลีกไปหน่อยสิ

...อะไรนะ?

มองให้ดีสิ...มันรู้สึกน่าขยะแขยงจังเลย

พี่ชายก็คงมองฉันด้วยความรู้สึกแบบเดียวกับที่ฉันเป็นอยู่ตอนนี้สินะ...

...ห๊ะ?

คุณดูเหมือนจะไม่เข้าใจพี่ชายเลยนะ...

ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับตัวคุณในที่ที่คุณไม่รู้... ฉันคงจะให้อภัยตัวเองไม่ได้แน่

อ่า... อย่างที่คิดไว้เลย คุณก็... คิดแบบนั้นเหรอ

ผมเองก็ไม่รู้เหตุผลเหมือนกัน...

คนมากมายขนาดนั้น... สละชีวิตเพื่อผม...

อ่านรายงานที่คนคนนั้นเขียนจนจบแล้ว... ก็ยังไม่เข้าใจเลย...

คุณ... ถึงได้เล่าเรื่องในอดีตเยอะขนาดนั้น

แต่ก็ยังไม่เข้าใจสินะ...?

นั่นมัน... "ความรัก" น่ะสิ... ถึงจะเป็นแบบที่บิดเบี้ยวไปหน่อย... อ่า...

โนโนะก็เคยพูดไว้นี่นา...

การมองเห็นผู้มีพลังพิเศษน่ะ... มันก็เป็นแบบนั้นน่ะ...

ก็ไม่อยากให้เขาต้องเจอแบบเดียวกับตัวเอง

อ่า... แต่พอรุ่นน้องเพิ่มขึ้น...

อยากจะช่วยให้เขาได้รับการช่วยเหลือเหมือนกับผม...

ทุกครั้งที่ได้เจอพวกคุณ

ก็เริ่มตระหนักได้ว่า... นี่แหละคือความรู้สึกของผม...!

อยากให้ความรู้สึกนี้สืบทอดต่อไป

เจตจำนงที่ท่านนั้นทิ้งไว้...ที่จะปกป้องรุ่นน้องพวกคุณ

จะไม่ปล่อยพวกคุณไปตามยถากรรมเด็ดขาด...!

เพราะว่า...พี่มีอยู่ข้างหน้าน่ะ...!

...จะพูดว่ายังไงดีล่ะ...

พี่ชายนะ... สำหรับคุณน่ะ... มันอาจจะเป็น...

ความรู้สึกแบบดั้งเดิมก็ได้นะ...

พอแล้ว

ไปกันเถอะ

ห๊ะ... รุริจะไปเหรอ...?

อืม... ใช่แล้วล่ะ...

ขอบคุณนะ... ดีจัง...

ว่าจะปกป้องด้วยความรู้สึกที่บริสุทธิ์เหรอ?

ถ้าเป็นอย่างนั้น

พี่ชายของคุณที่ปกป้องความรู้สึกที่ต้องเก็บเป็นความลับมาตลอด...

อาจจะเป็นคนที่ดีเลิศก็ได้นะ...

ว่าผู้ชายคนนี้จะกลายเป็นยังไง... ...เฝ้ามองอยู่นะ...

เมื่อได้ขึ้นรถไฟอีกครั้ง ก็เป็นช่วงเย็นไปแล้ว

กลายเป็นแบบนั้นไปแล้ว

ฉันก็เคลิ้ม...

ฝันไป

ไม่รู้ทำไมถึงอยู่ในห้องชา

ชื่อของห้องชาน่ะคือ อิจิสึกิ เรียวอัน

เป็นพื้นที่เหมือนสวนจำลองเลยล่ะ...

ถูกล้อมรอบด้วยดอกไม้และใยแมงมุม...

การเข้าร่วมทีมน่ะ

สาม

กับพี่ชาย

เราหัวเราะอยู่ตลอด

ผมไม่เข้าใจความหมายของความฝันนี้เลย

แต่ก็ไม่รู้สึกไม่ดี

◇วิญญาณที่สืบทอดมาก็ไม่ซีดจาง

『อิวาโมโตะรุ่นพี่โค』ตอนที่ 43 จบ