ตอน 52: Chapter 52

ฉบับล่าสุด เล่มที่ 12 วางจำหน่ายแล้ว!!

คู่หูปีสองของสึโฮกะ

มาแล้วครับ/ค่ะ

อิวามอโตะ รุ่นพี่

ชิบายาชิ ฮิโรชิ

ตอนที่ 52 กลิ่นมัสก์ที่ส่องประกายจางๆ

พลังทำลายล้างที่เหนือชั้นกว่าคนอื่น

……

มือเป็นสมอเหรอ...?

ผู้มีพลัง...เหรอ?

อึ...ไม่นะ

ผู้มีพลังที่สามารถผสานกับสิ่งประดิษฐ์ได้เนี่ยนะ...

สุดยอดเลยนะนี่! ทองสัมฤทธิ์หนัก 500 กิโลกรัมเนี่ย

หนัก...เหรอ!?

ถ้าอันนั้นมาโดนล่ะก็...

ของสึโฮกะ...

อิวามอโตะ...

คุณสองคนที่มีรูปร่างแบบเด็กมัธยมต้นเหรอ...?

คุณรู้จักเขาไหม?

เอ๊ะ?

อาชูราเดระคุง...โซ่กำลังจะเริ่มพันขึ้นแล้วนะ

อืม?

เฮ้ๆ กำลังพูดอยู่เลยนะ

มันพันขึ้นเหมือนโยโย่เหรอ? หืมมม...

น่าจะมีตัวหยุดนะ... ผู้มีพลังที่ยังปรับปรุงได้อีกเยอะเลยนะเนี่ย

มู่ววว!!

ตอนนี้...

คุณอิวามอโตะเหรอ...?

เจ้าพวกนี้...

มาแล้ว...

ฮารามะจิ!!

เอ๊ะ

ว๊า!?

ของคุณอิวามอโตะ

ที่กำลังต่อต้านอยู่เหรอ!?

!?

ของคุณอิวามอโตะอะไรน่ะ!?

ไม่นะ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะสนใจเรื่องนั้นซะหน่อย!?

ฮารามัตสึที่กำลังใช้สมองอยู่พอดี ทันใดนั้นก็รับรู้ถึงอันตรายได้ และคิดเร็วกว่าปกติ 1.1 เท่า...

ให้ตายสิ!! ความคิดมันตามไม่ทัน แต่ถ้าเราพูดอะไรออกไปจากฝั่งเรา มันจะรู้สึกอันตรายมากๆ เลยล่ะ—!!

และด้วยความคิดนั้นเอง การรับมือที่ถนัดของเขาก็คือ...

!!

ล้มเหลวแล้ว

อั๊ก...อยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง...

อืม...หายไปแล้ว...! ตายเหรอ?

ไม่ได้ถามอะไรเลยนี่นา เรียวมารุ~ คู~ง

ถ้างั้นก็ไปถามเจ้านั่นสิ!!

● ● ● ● ● ● ●

ปากกา...ใช้...

อยู่ในรายชื่อไหมนะ...

……ผู้มีพลัง...

สำหรับผู้มีพลังแล้ว...มันดูน่าเกลียดชะมัดเลยนะ

● ● ● ● ● ● ●

ดูเหมือนคำสาปไปเลย...

เธอ...น่าจะพูดอะไรออกมาได้นะ

อึ...

ใช้แขนนั้น...ทำลายเมืองนี้เป็นเศษซากเลยเหรอ...?

อืม...?

ทำไมเธอถึงถามล่ะ

ผู้ชายคนทำฟิล์มนั่นเหรอ...? ถ้าเป็นแขนนั้นจริง การหลบหนีคงเป็นเรื่องง่ายแน่ๆ...

แต่ถึงจะหนีอยู่ก็ยังมาโจมตีอย่างเปิดเผยแบบนี้เหรอ...?

ถ้าอย่างนั้นล่ะก็...

อยู่ตรงนี้...

ตัวฉันเองนี่สิ...

เด็ก...

อูวว...

ใครสักคน...

ขา...ติดอยู่...

เจ็บจังเลยยยย~

นี่...ไม่เป็นไรใช่ไหม!!

เดี๋ยวช่วยเอง!!

อูววว...

อึก...อื้อ...

ไม่...ขยับ...!!

ว๊า!!

ให้ตายสิ...ฉันนี่มันอ่อนแอจริงๆ เลยนะเนี่ย~

ถ้าคุณกอนโดมีกล้ามเนื้อแบบคนโง่ๆ ธรรมดาๆ ล่ะก็...

●●●●●

เห็ดหอม...?

บางที...คุณอยู่ที่ตรงนั้นรึเปล่า?

เอ่อ... รโยตะ...คุง

มีใครอยู่ไหม!?

พี่ชาย...?

พี่ชายที่พันผ้าพันแผลน่ะ!?

พี่ชาย...ปลอดภัยแล้วสินะ...

นี่ คุณ!! มาได้ไหมครับ/คะ!?

...อ๊ะ...มีคนอื่นอีกเหรอ...?

เด็กคนนี้ขาติดอยู่เลย...

ช่วยยื่นมือให้หน่อยได้ไหมครับ/คะ!?

●

...น่าเสียดาย

ทางของเราก็ถูกขวางอยู่เหมือนกันครับ/ค่ะ...

อืม...แต่ว่า...จะลองทำให้ดูนะครับ/คะ...

อา ขอบคุณนะ!!

...!?

ถ้าทางถูกขวางแล้ว...ก็คงจะยากแล้วล่ะ...

ซวบ...

อืม...?

กลิ่นอะไรน่ะ...?

กลิ่นจากโรงบ่มเหล้าแห่งนี้...ไม่สิ กลิ่นเหมือนโรงงานย้อมสีนั่น...

เรียวมารุคุง...กลิ่นเน่าเปื่อยเลยนะ...

อยู่ใกล้ๆ เลยนี่นา

ดมๆ

เจ้าแน่ๆ เลยเหม็นชะมัดเลยล่ะ!!

ทางโน้นนั่นแหละเหม็น!!

ใกล้จะร้องโหยหวนแล้วสิ~~!!

กลิ่นหมึกมันแรงขึ้นนะ

อ๊ะ!?

ซึมิ!? แกนี่...

ให้ตายสิ กลิ่นหมึกมันติดหนึบไปหมดเลย...

ว๊า ไม่รู้แล้วสิ... ไอ้โง่เอ๊ย~~...

...เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ ด้วย...

จริงด้วยสิเนี่ย... กลิ่นมัสก์นี่นา...

ใช้หมึกดีๆ ด้วยนี่นา คุณ...

อยู่ด้วย... จริงด้วย รายชื่อของ อิวาโมโตะ โกโด

หรือจะให้พูดว่ารายชื่อยุทโธปกรณ์ดีกว่านะ

มีอาจารย์ด้านการเขียนพู่กันอยู่ด้วย

ฮ่า...

ฮ่า...

อึ...ยังมีชีวิตอยู่เหรอ...?

หายใจอยู่รึเปล่า...?

พี่ชาย...รบกวนคุณด้วยนะ...เด็กคนนี้...

อา...อ่า...

เธอ...

อยู่ไหนกันน่ะ!! คาเงโอะ!!

...!?

กำลังตามหาพวกนั้นอยู่เหรอ...?

คาเงโอะ...งั้นเหรอ...

ของเจ้าฟิล์มน่ะ...!!

ที่นี่ เราจะมาสำรวจกันว่าจะใช้ภาษาโปรแกรม Python แก้ปัญหาจริงได้อย่างไร ก่อนอื่น เราต้องปรับภาษาโปรแกรมให้เข้ากับสถานะจริงก่อน ประการที่สอง เราต้องปรับภาษาโปรแกรมให้เข้ากับสถานะจริงอีกครั้ง สุดท้าย เราต้องปรับภาษาโปรแกรมให้เข้ากับสถานะจริงอีกครั้ง สุดท้าย เราต้องปรับภาษาโปรแกรมให้เข้ากับสถานะจริงอีกครั้ง

เด็กคนนี้...กำลังถูกเล็งอยู่...

พวกที่เอ่ยชื่อคุณอิวาโมโตะน่ะ

......

นั่น...ยังทำได้อีกเหรอ?

ไปกันเถอะ!

เอ๊ะ?

...?

ออกจากที่นี่...ไปกัน!!

อะไร...คุณน่ะ...

...ฉัน...กำลังจะถูกฆ่าเหรอ...?

อี่ๆๆๆๆ

ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม!!

ต้องหนีพวกนั้นให้ได้!!

อ๊ะ...?

มีอะไรเกี่ยวติดอยู่เหรอ...?

โธ่เอ๊ย!!

อา~ง? ดูเหมือนจะพลาดแล้วนะ~

0

เจ้าหมอนี่ทำไปแบบสุ่มๆ...

ถ้าเป็นแบบนี้ก็กลายเป็นบ่อตกปลาจากเศษซากไปเลยสิ

ต้องทำแบบนี้เท่านั้นแหละนะ~~ อาชูราเดระคุง

ฮ่าๆๆ... โง่จริงนะ เรียวมารุคุงนี่...

ใช่แล้ว! ตกปลาตัวเดียวเลยล่ะ~~

●●●

ต่อไปเป็นยังไงกันล่ะ~~!?

หยุดเถอะ...!!

เสียง...ฮือะ...

เสาไฟฟ้ายังเหลืออยู่... ทางยกระดับของรถไฟ อยู่ทางโน้นรึเปล่า...?

ครั้งหน้าก็เสานั่นแหละ!! ถ้าผ่านทางยกระดับไปได้ เศษซากก็จะหายไป แล้วเราก็หนีได้...

ขอร้องล่ะ!!

นี่ คุณทหาร...

อึ...อูว...

เป็นคนดีเหรอ...?

เอ๊ะ...?

● ● ● ● ● ● ●

พวกเราคือโรงเรียนมัธยมปลายไคโฮ ของกองทัพบกนะ

มาตามหาคุณ!!

!!

นั่นมัน...ไม่ใช่การจับพี่ชายเหรอ...?

อ่า พวกเราให้การคุ้มครองผู้มีพลังพิเศษเป็นอันดับแรกเลยนะ!

โรงเรียน...

พี่ชาย...!! พี่ชายดีจัง...

อุ๊ย!!

ฮ่า...ต้องรีบหนีแล้ว...

หนีให้เร็วที่สุดแม้แต่ 1 วินาที!

เดี๋ยวก่อน...

หา!?

ต้องช่วยสองคนนั้นด้วย...

อา...

!

ย่า...ถึงจะเข้าใจแบบนั้นนะ แต่ทุกคนก็มีเวลา...

ไม่ต้องช่วยหรอก...

......ทำไมล่ะ...?

พี่ชาย...ไม่เป็นไรนะ สองคนนั้น...

เป็นเหมือนพ่อแม่แทนให้รินตะคุงน่ะ...

ใช่แล้ว...เป็นเหมือนพ่อแม่แทนน่ะ...

แต่พวกเรา...จริงๆ แล้ว...

จะเอาไปขาย...

พี่ชายก็ช่วยพวกเราไว้แล้วนี่นา...

ขอโทษนะ...พี่ชายรีบหนีไปเถอะ!!

ให้พวกเราอยู่ต่อก็ได้นะ...

ซุซุ...

!?

หลังจากนี้...

ไปกันเถอะ

ก็ไม่รู้แล้วสิ...

ก่อนที่เลือดจะแห้งเหือดไป...

พี่ชาย...

● ● ●

เจ้าฟิล์ม...

เด็กคนนี้...ทำฆาตกรรมจริงๆ เหรอ...?

เหะๆ... รอดแล้ว...

!

...

ทำอะไรอยู่น่ะ...

สำริด 500 กิโลกรัม... ด้วยหมึกเหรอ...?

น่ารำคาญชะมัด งั้นจะฆ่าเจ้าหมอนี่ไปก่อนเลย... เจ้าคนนั้น...

เลิกพูดอะไรได้แล้วน่า!?!

!!

นี่...

ตูมมมม!

เมนโกะกระดาษรึนี่!? เบาจังเลยนะ เจ้าเด็กน้อย!!

เมื่อเทียบกับสิ่งนี้แล้ว ช่างมีพลังอะไรขนาดนี้!! ช่างสุขสมอะไรขนาดนี้!!

พลังของฉันมันมีไว้เพื่อสิ่งนี้ไง!!

...อ่า

ใช่ไหมล่ะ!! อาชูระเดระคุง!!

แสดงให้ดูอีกหน่อยสิ

เยี่ยมเลย!!

ทั้งสองคน...

จะหนีต่อไปเรื่อยๆ ไม่ไหวแล้วนะ!!

ฐานมัน...ไม่ไหวแล้ว!!

เจ้าพวกเด็กเปรตที่ดูดีนี่น่ะ!

แต่นายมันเหนือกว่าคนอื่นนี่หว่า... ไม่มีทางที่นายจะมาอยู่เหนือกว่าฉันได้เด็ดขาด!!

นี่ คุณอาชุระจิ!!

...

ทำไมไม่พูดเลยล่ะ เจ้าอาชูราเดระคุง!!

หืม?

อา...

จนมุมแล้วสินะ...

ถูกดึงสายตาไปเสียแล้ว...

โช๊ะ

ก็จริง...มันรุนแรงนะ

ถ้าเป็นคำสาปแล้วน่าจะรับมือได้

นายถูกผูกติดอยู่กับอะไรบางอย่าง

สมอ...ใช่แล้ว... เป็นกลุ่มของสิ่งมีชีวิตในทะเลที่มีพลังสินะ...

พูดพึมพำอยู่คนเดียวทำไมวะ!!

นี่...!! ฉันเกลียดพวกแบบนายที่สุดเลยนะ!!

ผู้ที่มีพลังตั้งแต่เกิด!!

ก้าวข้ามไปแล้ว!!

ก็ต้องอย่างนั้นสิ!! คิทาฮาระคุงเป็นคนเปลี่ยนฉัน!!

ซุโส๊ะ...

อุ!?

นี่มัน!!

ของธรรมชาติ...ดีจัง...

อาชูระเดระคุง!! ท่าของเจ้าหมอนี่น่ะ

จะสะท้อนกลับไปให้ดูนะ! ดูให้ดีเลย!!

สรุปก็คือ...สามารถสร้างสิ่งนั้นขึ้นมาได้ด้วยฝีมือมนุษย์งั้นเหรอ...

คงต้องตามล่าแล้วล่ะ

ถ้าเป็นสายพันธุ์คำสาป นี่เป็นเรื่องของฉันแล้วล่ะ

หาาา!?

คนที่ตามล่าคือฉันต่างหากล่ะ!!

ทำไมล่ะ...

0 1

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ นายก็ตามมาแล้วนี่นา!!

อึก...

เร็วเกินไป... หนักเกินไป!!

ด้วยหมึกนี่... ไม่ไหวแล้ว!!

คิทาฮาระคุงนี่...

ชอบเด็กหนุ่มแบบนั้นจังเลยนะ...

ทำไมนะ...

ตอนนี้...หนีไปก่อน...!!

อาชูระเดระคุง!? อาชูระเดระคุง!!

เมื่อกี้ยิงไปแล้วใช่ไหม...

ทำไมล่ะ...

เจ็บนะ!!

พังแล้วล่ะ!!

โด้อิตะ

โด้อิตะ...!!

กว่าเจ้าเงาซังอีก...

รีบออกมาเดี๋ยวนี้เลย!!

เป็นเรื่องเล่าดีๆ นะ...?

ก๊อก

ฮ่าา...

ออก...มา...ได้แล้วเหรอ!?

ดีแล้ว...

ดีแล้ว...

อึก... คุณอิวาโมโตะ...!!

คุณฟิล์ม...!!

คุณอิวาโมโตะ... ตามมาใช่ไหมล่ะ? ยังไงซะ!! ก็เลยมาที่นี่

สำหรับผมแล้ว การกระทำของคุณอิวาโมโตะมันชัดเจนแจ่มแจ้งเลยล่ะครับ...

นาย...

อย่าดูถูกความสามารถในการสืบสวนของผมสิครับ...!!

ฮารามะจิ...!!

แซงหน้าฉันไป...เหรอ?

นายทำอะไร...

เฉียดไปแล้ว... ขอโทษนะ คุณซึมิฮะคุง และคุณฟิล์มด้วย เกือบไปแล้ว พอดีกับสายตาเลย...

แต่ว่า...ผมคิดว่าได้ร่วมมือด้วยแล้วนะครับ...!!

อ๊ะ...คุณซึมิฮะคุง...อาจจะยังสู้ต่ออยู่ก็ได้...

กำลังต่อสู้กัน...!?

กับใครกันนะ...

ต้องรีบไปให้ถึงเดี๋ยวนี้...

...ไม่ตามมาเหรอ...?

คุณฮารามัตสึ...คิดว่าสร้างเวลาให้หลบหนีได้แล้วล่ะ...

พวกที่ยังแก้ไม่ได้...

ฮารามัตสึ...

คุณอิวาโมโตะ...

ทำอะไรตามใจตัวเองแบบไม่ยั้งคิดเลยนะ...

แต่ว่าก็ยังอยู่รอดมาได้สินะ...!!

เป็นเรื่องธรรมดาเลยล่ะครับ...!!

เห็นแล้วล่ะ ผู้ที่มีพลังคนนั้น

คุณนี่...

ทานุจิ...โคจิคุงสินะ...?