ตอนที่ 124

ไดวะกลับบ้าน บทที่ 124 กลับบ้านกันเถอะ

แย่แล้ว...

งั้นฉัน...คงต้อง

...ซากุระกิ

โทรจากแม่ มีเรื่องอะไรเหรอคะ...?

ระวังตัวบนถนนนะ

ขอบคุณค่ะ

เคนซาคุ อิทาเซะซากุ อาโอกิ ยู ต้นฉบับ: อิวาตะ ยูกิฮานะ ภาพ: อาโอกิ ยู

ทางนี้ก็พร้อมออกเดินทางได้เสมอเลยนะ!!

คุณคุชิยามะ คุณโดจินะ

นี่ ๆ ตื่นเต้นจังเลยนะเนี่ย

ได้ไปเยี่ยมบ้านของคุณคานะจังด้วยนะ

คือว่า... ขอโทษจริง ๆ นะคะ

ถึงเป็นธุระส่วนตัวของฉันเอง แต่ก็ให้พวกคุณสองคนมาด้วย

อย่าพูดเรื่องน้ำเลยนะ คุณคงจะลำบากน่าดูเลยสิ?

ลำบากก็ว่าไปอย่างนะ ก็...

ฮัลโหล คานะ?

นี่ คุณเข้าบ้านเราช่วงนี้ได้ไหม?

พ่อผมน่ะสิ~ แกบ่นอีกแล้วล่ะ

นี่ ผลท้อของบ้านเราใกล้ถึงฤดูเก็บเกี่ยวแล้วนี่นา

มือไม่พอเลย อยากให้ช่วยหน่อยน่ะ

ว่าแต่ ไม่เรียกเพื่อนบ้านมาช่วยได้เหรอคะ?

เอ๊ะ...! ไม่ไหวหรอกค่ะกะทันหันแบบนี้

ก็จะไปเรียกอยู่หรอกนะ~ แต่ว่าน่ะ

พ่อผมเขาเหงาจะตายอยู่แล้วนี่นา แค่ชื่อเล่นเอง

พ่อแม่สำคัญนะ ไปเถอะ จะให้วันลาพักร้อนให้

เอ๋!?

อ้อ งานใช้แรงงานก็เอากูไปเถอะ

เอ๊ะ!?

เรียกออกมาสิ เรียกออกมาสิ

ทั้งทรงผมหน้าตรงก็ยังมีคุณธรรมให้ได้ปฏิบัติด้วยนะ

ด้วยท่าทีแบบนั้นมันโอเคแล้วเหรอคะ...

อีกอย่างไม่ใช่แค่ตัดสินใจด้วยแรงกระตุ้นอย่างเดียวนะ

เขาตั้งใจทำมาตลอดเป็นเวลากว่า 1 ปีแล้วล่ะ

การหาเวลาพักผ่อนสักนิดก็น่าจะดีกว่า

...ท่านประธาน

ให้ถูกก็คือ ซีทีโอ

งั้นคงต้องออกไปแล้วล่ะ

ไปแล้ววววว!!

คุณยามิโมริ เช็คบั๊กการประมวลผลเวทมนตร์ให้หน่อยนะ...

งั้นฉันจัดการเรื่องการจัดระเบียบรายงาน...

เตรียมการสำหรับการประชุมกับคุณคุราอิช่วงเย็น...

วันนี้

ดื่มกันไหมคะ?

นั่งไปประมาณเท่าไหร่แล้วนะ?

พอถึงแล้ว รถไฟท้องถิ่นก็ยาวไหมนะ?

เข้าใจเลย

ก็ไม่ได้เยอะขนาดนั้นหรอกค่ะ สักประมาณ 1 ชั่วโมง...

...ว่าแต่

0 เยนมาด้วยนี่นา~

ก็เหมือนเป็นความผิดพลาดที่น่ายินดีมั้ง

11

...ตอนทานอาหารกลางวันคราวก่อน

ใช่แล้วค่ะ! ประหลาดใจจังเลยค่ะ

คราวหน้ามาเที่ยวบ้านเราหน่อยนะคะ!

ก็บอกไว้นี่นา...

เอ๊ะ อย่างนั้นเหรอ!? ก็บ้านเกิดก็ เป็นบ้านอยู่นะ

มีปัญหาอะไรหรือเปล่าคะ?

ขนมก็เอามาด้วยแล้วค่ะ

...ตรงส่วนนั้นทำได้ดีนี่นา

กลับมาแล้ววววว!!

โอ๊ะ คานะ!

พ่อของคานะเองค่ะ

โอ้~?

เอ่อ คนนี้คือคุณโคชิยะ รุ่นพี่ และคุณทสึจิ เพื่อนร่วมงานค่ะ...

ต้องขออภัยที่แวะมาโดยกะทันหันนะคะ

นี่ของเล็ก ๆ น้อย ๆ ค่ะ

โอ้~ เป็นทางการเชียวค่ะ

หลังคุณพ่อปวดมากเหรอคะ?

ให้ช่วยเตรียมอาหารเย็นไหมคะ?

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เพิ่งมาถึงเอง

พักผ่อนสักหน่อยเถอะ เหนื่อยใช่ไหมคะ

แต่ว่าก็เป็นบ้านเกิดนี่นา...

ถึงจะเป็นบ้าน แต่รู้สึกไม่ค่อยสบายใจ เลยขอช่วยนะคะ

อ่า ไม่ต้องเกรงใจหรอก

แต่ว่าคุณเป็นแขกนะ

คุณก็ช่วยเก็บของ จัดแจงอะไรต่าง ๆ น่ะ

อาหารเย็นคนเยอะนี่นา ฝากให้จัดการเลย ฝากด้วยนะ

โอ๊ะ...

คุณคานะนี่นา

ไม่เปลี่ยนเลยนะ ที่เป็นคนรีบมาช่วยเสมอ

เอาตรงๆ คุณคิดยังไงบ้างคะ?

เรื่องการสร้างสายอาชีพในอนาคต

ก็เลยอยากจะขอปรึกษากับคุณอิโระฮะที่อายุเท่ากัน

และคุณมิซึกาวะที่เป็นมือโปรด้านการเปลี่ยนงานค่ะ

จากโฮสต์ไปฝ่ายขาย แล้วก็เป็นสายสปาย

ใช่ค่ะ

คุณที่เป็นมืออาชีพในการเปลี่ยนงานน่ะ...

ก็เป็นมืออาชีพไม่ใช่เหรอคะ

ไม่มีเหตุผลที่จะคัดค้านเลยค่ะ

ถึงแม้จะเข้ามาอยู่ใต้บริษัทใหญ่ชื่อแอสโตแล้วนะ

แต่ก็กำลังคิดว่าควรจะเล็งตำแหน่งผู้บริหารแล้วหรือเปล่าน่ะ

เรื่องอายุก็เป็นเรื่องที่ต้องกังวลเลยใช่ไหมคะ

ถ้าจะนำประสบการณ์นี้ไปใช้ในสายงานวิจัยล่ะก็ อาจจะเป็นตอนนี้ก็ได้...

ถึงจะไม่รู้ว่าจะมีประโยชน์รึเปล่าก็เถอะ

คิดว่าการมีตัวเลือกเยอะ ๆ นี่มันสำคัญนะ

สาเหตุเนี่ย...มันก็โผล่มาแบบกะทันหันน่ะ

โผล่มาแบบกะทันหันเหรอ...?

โอ้โห~~ สุดยอดเลยนี่นา!!

งีบหลับจัง

น่าจะใช่ น่าจะใช่

เธอเข้าใจคานะดีนี่นะ ดื่มอีกสิ

ขอบคุณครับ/ค่ะ รับไปเลย

คุณพ่อเป็นแบบนี้มาตลอดเลยค่ะ

เหงาเหรอ ไปดูอัลบั้มสิ

ไม่ได้กลับไปบ้านเกิดเหรอคะ?

เปล่า...ก็กลับไปปีละครั้งน่ะครับ/ค่ะ...

ช่วงสิ้นปีอะไรประมาณนั้น

เพราะมันมันกะทันหันน่ะครับ/ค่ะ

คานะเริ่มพูดว่าจะออกไปจากบ้านแล้วน่ะ

ทันใดนั้นเหรอคะ...?

อะ...คุณแม่

ใช่แล้วล่ะ

คานะเป็นเด็กที่เงียบ ๆ ไม่มีเหตุผลอะไรจะแสดงออกมากนัก

ช่วยงานตั้งเยอะแยะ ทำให้ฉันก็เอาแต่พึ่งพาเธอไปน่ะ

แต่ฉันก็สำนึกผิดเหมือนกันนะว่าบางทีมันอาจจะเป็นภาระของเธอ

...เป็นแบบนั้นเหรอคะ?

เปล่า...ไม่ใช่แบบนั้นหรอกค่ะ ว่าแต่ว่า

ฉัน...ตั้งแต่เด็กก็ไม่มีความฝันในอนาคตเลย

ก็เลยไม่ได้คิดอะไรเลยจนเกือบถึงช่วงนั้น

แต่ว่าคนรอบตัวเขามีความฝันแล้วก็พยายามต่าง ๆ น่ะ...

พอถึงช่วงเวลาที่จะต้องหางานแล้วก็พลันคิดขึ้นมาเลยว่า

นี่มันอาจจะไม่ได้เรื่องไปแล้วเหรอเนี่ย...

ฉันชอบทำประโยชน์ให้คนอื่นนะคะ

มากกว่าว่ามีความฝันที่อยากทำให้เป็นจริงที่โตเกียว

ก็เพราะว่าที่ผ่านมาไม่มีอะไรที่อยากทำจากใจเลยน่ะค่ะ...

ก็เลยคิดว่าถ้าเปลี่ยนสภาพแวดล้อมแล้วอยู่ตัวคนเดียว อาจจะรู้จักตัวเองมากขึ้นมั้งคะ

...เพราะฉะนั้นฉันเลย

ออกไปตามหาความฝันที่อยากทำให้เป็นจริงอยู่ค่ะ

แล้วคานะจะกลายเป็นสาวน้อยเวทมนตร์เนี่ยนะ

แปลกใจจังเลยค่ะ

ช่วยได้มากเลยนะคานะนี่

ทั้งความคิดสร้างสรรค์และแรงในการลงมือทำด้วย

เลือกพวกเราแล้วโชคดีสุด ๆ ไปเลยครับ

ทอร์รุรุ

อ๊ะ ขออนุญาตครับ

...แล้วก็

เจอหรือยังคะ?

เอ๊ะ?

ความฝันของคุณซากุระกิเองเนี่ย

หาเจอหรือยังคะ?

คุณชิโมโมโตะ

คุณน่าจะเข้าใจนะว่า

มาจิรุมิเอตอนนี้เปราะบางที่สุดเลยล่ะ

เป้าหมายร่วมกันอย่างคามาคุระมันพังลงมา

บริษัทถูกซื้อกิจการก็มีเงินเหลือเฟือ

แต่ละคนก็มีเวลาคิดถึงเรื่องอนาคตของตัวเองแล้ว

...อา

ภัยคุกคามครั้งต่อไปก็ยังไม่ได้เป็นรูปเป็นร่าง แถมสมาธิก็เริ่มจะหลุดแล้ว

งั้นตรงนี้ผมขอเสนออะไรหน่อยดีกว่า

การทำงานที่ตรงกับเป้าหมายอย่างแท้จริงน่ะนะ

นี่มันเทศกาลของวงการสาวน้อยเวทมนตร์เลยนี่นา

เปล่า...ก็คืออย่างนั้นน่ะ

จุดเปลี่ยนมันกะทันหันเหรอคะ...?

ดูแล้วนะ...ขอคิดแป๊บนึงล่ะ

เรื่องการดูตัวน่ะ...