ตอนที่ 62

น่ารัก น่ารักออก คุณซากุระกิ!

ไม่ได้นะ ต้องจับให้ได้ก่อน

งั้นเหรอคะ? อะไรเหรอคะ?

ใช่เลย~ คราวหน้าจะกลับไปเกียวโตเมื่อไหร่คะ?

ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ คุณลิลลี่

เอ๊ะ...

ยังไม่ได้ตัดสินใจเลยค่ะ... ประมาณช่วงปลายปี... แบบนั้นเหรอ?

เอ๋~ จริงเหรอคะ!

ไดวะ เกียวไค โชชิกิ ตอนที่ 62 ความรู้รอบตัวในวงการ

ต้นฉบับ: อิวาตะ ยูกิฮานะ ภาพ: อาโอกิ ยู

วันคริสต์มาสกับวันเกิดคือวันลาพักร้อน!

จะบอกให้คุณรุ่นพี่ฟังให้นะคะ

แล้วก็อย่างพวกนี้ด้วย...

จริงเหรอครับ

จ้าาาาาาาาาา

โคตรเจ๋งเลย

ของตัวอย่างที่ออกจากที่นี่

ใส่ไปกับจดหมายจะดีนะ

เอ๊ะ มีอะไรเหรอคะ ขอโทษด้วยค่ะ

อ๊ะ

คุณซากุระกิ

อ่า

เรื่องวันลาพักร้อนของคุณยามิโมริ ตอนนี้ยื่นขอได้เลยไหมครับ

เปลี่ยนเสื้อผ้า

มาทำอะไรที่นี่เหรอคะ คุณลิลลี่...?

เอ๊ะ

ระบบอลิสที่ร้านมิยาโคโดเหรอคะ?

อืม ยังอยู่ในขั้นพิจารณานะ

ก็ตั้งใจว่าจะไปถามท่านเมื่อครู่

แต่พอรู้ตัวอีกที ก็กลายเป็นปรึกษาเรื่องความรักไปซะแล้ว...

ก็เพราะพลังความเป็นผู้หญิงที่ล้นเหลือน่ะสิ...

ตอนนี้เนี่ย

การกลายพันธุ์ก็เยอะขึ้นตั้งเยอะ

มันไม่เหมือนเมื่อก่อนเลยไม่ใช่เหรอคะ?

เหตุการณ์ที่โทโนโมริก็เพิ่งเกิดขึ้นใหม่ๆ เองนะคะ...

...ค่ะ

เหตุการณ์ที่โทโนโมริถึงแม้จะเป็นฝีมือมนุษย์ก็ตาม...

จะไม่รายงานออกไปข้างนอกเหรอคะ!?

อ่า

เหตุการณ์ครั้งนี้ให้เก็บไว้เป็นเรื่องภายในบริษัท แล้วก็งดพูดถึงภายนอกไว้ด้วยนะ

อ่า...ทำไมล่ะคะ

แบบนี้ต่อไปเนี่ย...

ฮ่าๆ อ่า เข้าใจแล้วล่ะ

ถ้าจะให้ส่งให้ตำรวจ ก็ทุบไปตรงๆ เลยก็ได้

เอาด้วยคนเลยค่ะ ประธานจัง

ไม่สิ...

เดิมทีมันไม่มีหลักฐานที่ชัดเจนเลย

พวกเราเห็นแค่รูปร่างของคุณมาโอะกับ

อาณาเขตพิเศษเท่านั้นเอง

แต่ว่า...

น่าจะเป็น

ถ้าพวกเราลงมือตรงนี้

ก็จะถูกมองว่าเป็นข่าวปลอมจากฝ่ายที่คัดค้านการผ่อนปรนมานา

...!

ไม่เพียงเท่านั้น

ยังอาจจะทำให้คนทั่วไปมีความรู้สึกว่าภูตผีปีศาจทุกตัวเป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นด้วย

การรวบรวมข้อมูลเพื่ออภิปรายก็จะสะดุดไปด้วย

...คุณคนนั้น

เดิมที...อาจจะนะ

จุดประสงค์หลักคือการอนุรักษ์ภูมิทัศน์ใช่ไหมคะ

ทำไมถึงมีการผ่อนคลายกฎระเบียบคะ...?

เวทมนตร์ขนาดใหญ่ก็มีพลังอำนาจนะคะ

ภูมิทัศน์ของย่านการค้าที่มีประวัติศาสตร์ มันจะไม่มีวันกลับไปเหมือนเดิมอีกแล้ว

ก็จริงนะ

...!

...แต่สิ่งที่ถูกมองว่าอันตรายกว่าคือ

การแข็งแกร่งขึ้นของสิ่งผิดปกติที่เกิดจากพลังเวทมนตร์ที่ตกค้างค่ะ

มันคือพลังงานส่วนเกินที่ใช้ตอนร่ายเวทมนตร์ครั้งใหญ่

มานาที่ตกค้าง...งั้นเหรอคะ

แล้วมันจะไปทำให้เหล่าภูตผีปีศาจเกิดการกลายพันธุ์สินะคะ

อ่า

ถ้าอยู่ภายใต้การควบคุม พลังงานส่วนเกินก็จะกระจายตัวออกไปได้

แต่ถ้าพ้นจากขอบเขตการควบคุมแล้ว การเติบโตของภูตผีก็หยุดไม่ได้

บางทีในอีกหลายปีข้างหน้า มันอาจจะเรียกภัยพิบัติที่เราต้านทานไม่ได้มาก็ได้

การผ่อนปรนการควบคุมนี่มันเหมือนกล่องแพนโดร่าเลยล่ะ

...ก็เลยทำให้ประธาน...

กำลังพัฒนาระบบอลิสอยู่สินะ...

ฉันน่ะ

เชื่อในระบบอลิส และเชื่อในพวกเธอทุกคนนะ

ถ้าทิ้งความหวังไปแล้ว การมีบริษัทอยู่ไปก็ไม่มีความหมายอะไรเลย

คุณซากุระกิ

เห็นแถลงการณ์ของอัสโตเมื่อสัปดาห์ที่แล้วไหมคะ?

อ๊ะ...

ค่ะ

บริษัทอัสโตเนี่ย

โดยมีวิสัยทัศน์ของการผ่อนคลายกฎระเบียบในอนาคต

งานเปิดตัวโครงการใหม่ บริษัท อัสโต

เราจะพัฒนาเวทมนตร์ขนาดใหญ่เป็นโครงการนำร่อง

ความแข็งแกร่งของสิ่งผิดปกติกำลังดำเนินต่อไปในปัจจุบัน

เพื่อให้เข้ากับความต้องการในอนาคตอันใกล้...

เอ่อ...

มีแค่เวทมนตร์ขนาดใหญ่นะคะ?

ได้ยินมาว่าช่วงนี้มีการเตรียมรับมือด้วยกำลังคนด้วยใช่ไหมคะ

อย่างบริษัทมาจิลูมิเอะน่ะ...

เอ่อ...

งานพัฒนาขนาดใหญ่ของบริษัทเรา...

พวกคุณมาฟังแต่คำสวยหรูใช่ไหมคะ?

เพื่ออนาคต ถ้าไม่ฆ่าคนตรงหน้า

ก็น่าจะต้องทำอะไรประมาณนี้สิคะ

ประธาน...

...ว่าอะไรคือสิ่งที่ถูกต้องกันแน่...

ถึงฉันจะยังไม่รู้ แต่ว่า

อย่างน้อยพวกเราก็เลือกใช้เวทมนตร์ได้ตรงหน้าไม่ใช่เหรอคะ

ก็เลยแบบว่า

อยากจะเรียนรู้ในสิ่งที่ทำได้ตอนนี้ให้เต็มที่ค่ะ

คุณลีลี่...

ขอบคุณที่พิจารณานะคะ

นี่คือโบรชัวร์ของบริษัทเรา พร้อมกับเอกสารต่างๆ และของชำร่วยค่ะ

อ๊ะ ขอรบกวนด้วยค่ะ

เอ๊ะ ช็อกโกแลตเบลจิคในตำนานที่ผลิตได้แค่ 5 เม็ดต่อปี...เหรอคะ?

อย่างน้อยพวกเราก็เลือกใช้เวทมนตร์ได้ตรงหน้าไม่ใช่เหรอคะ

สองคนจะรีบไปค่ะ

เอ่อ ฝึกงาน 1 คน...

เมื่อหลายปีก่อน

เดิมทีก็ยุ่งอยู่กับงานตรงหน้าจนแทบไม่ไหว

แต่ช่วงนี้กลับมองเห็นสิ่งรอบตัวได้ชัดขึ้นเรื่อยๆ

คนที่ทำงานโดยมีหลักการของตัวเอง

และมีบริษัทที่ถึงแม้เป้าหมายจะเหมือนกัน แต่ก็ใช้วิธีการที่ต่างกัน

แล้วก็

แม้แต่การทำงานของคนเพียงคนเดียวอย่างฉันที่อยู่ในหน้างานเนี่ย

ก็ส่งผลกระทบต่อวงการด้วยนะ

สามัญสำนึกน่ะ

มันไม่ได้ถูกสร้างโดยใครสักคนที่อยู่ไกลออกไปหรอกนะ

อาจเป็นตัวฉัน หรือบริษัทของฉันที่อาจจะสร้างได้

☆มุมมองที่กว้างขึ้น ดังนั้นความรับผิดชอบที่มาพร้อมกัน สัมผัสได้ถึงมันแล้ว ก้าวไปข้างหน้าเลย!!

ฉันเองก็แบกรับความรับผิดชอบแบบนั้นได้

จะสามารถรับมันไว้จนถึงที่สุดได้ไหมนะ