ตอนที่ 10.3

ตัวฉันในชาติที่แล้วน่ะ

ระหว่างทางของชีวิต

ก็ยอมแพ้ที่จะใช้ชีวิตให้เต็มที่ตรงนั้น

ความปรารถนาของใครบางคน

มันตั้งอยู่บนฐานที่ถูกเหยียบย่ำมานั่นแหละ

การปีนขึ้นไปบนรากฐานมันง่ายดาย

แต่ฉันกลับไม่มีไหวพริบที่จะไม่ปล่อยให้สิ่งที่ถูกเหยียบย่ำนั้นสูญเปล่า

ถึงขนาดที่ว่าจะต้องพุ่งไปข้างหน้าด้วยความพยายามเช่นนั้น ทั้งที่ความเข้มแข็งก็มีไม่มาก

ดังนั้นจึงทำตัวเย็นชาไปหน่อย...

เพื่อกักเก็บความร้อนแรงนั้น

ไม่ให้มีศัตรู ไม่ให้ถูกเกลียดชัง

ถึงกระนั้นก็ตาม

ถึงอย่างนั้น

ชีวิตที่มันขาดวิ่นแบบนี้...

ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ปล่อยให้มันเกิดขึ้นอีก

ในชีวิตครั้งที่สองนี้ จะใช้ชีวิตให้เต็มที่

และจะตายพร้อมกับรอยยิ้มนะ—

แต่ว่า

เพื่อพวกเธอทั้งสอง

ที่จะช่วย

ส่วนนั้นมัน

ถ้าใช้พลังเวทเข้าไป

เพื่อที่ฉันจะได้ตายพร้อมรอยยิ้ม

โอกาสที่จะชนะ

ก็จะลดลงไป—

พวกเธอเป็นสิ่งที่ฉันต้องการ

แฮ่ก

ฮะ...

ให้ตายสิ...มันไปไม่ถึงจุดสำคัญเลยเหรอเนี่ย

ทั้งพลังกายทั้งพลังเวทหมดเกลี้ยงเลย—

...

ชิรา...

ท่านหลัก!

...

วอน!!

ยังไหวอยู่!!

อสูร!

ออน

เยี่ยม...!

ตามฉันมาให้ถึงที่สุดนะ!!

รับบัญชา!

วอน!

ยอดเยี่ยม...

เลย

พวกเธอต่างหากล่ะ...

ที่คู่ควรแก่การได้รับความจริง...

ท่านหลัก...!!

ไม่เป็นไรไหมครับ/คะ!?

ไม่...จะเรียกว่าไม่เป็นไรได้

มันแย่จังเลย...

รู้สึกเหนื่อยนิดหน่อย

ทุกคนเละเทะหมดเลย

การที่ช่วยพวกเธอทั้งสองเพื่อที่จะได้ตายพร้อมรอยยิ้ม มันมาจากใจจริงนะ

แต่การที่เลือกทางที่มีโอกาสชนะสูงไม่ได้ ถือเป็นความผิดพลาด

ถ้าแพ้ไป ทุกอย่างที่ทำมาก็คงจะสูญเปล่าไปแล้วล่ะ

เข้าใจแล้ว

มีบางสิ่งที่ถ้าไม่ไร้ความปรานีก็ไขว่คว้าไม่ได้

เละเทะไปหน่อยครับ/ค่ะ...

จัดการโค่นมันได้แล้วครับ/ค่ะ

นั่นสินะ...

แต่ตอนนี้ล่ะก็...

ความรู้สึกสำเร็จจากการที่ทำสำเร็จได้ในรอบนานๆ มาแล้วเนี่ย

ทุกคน... ทำได้ดีมากเลยนะ—

น่าจะได้รับอนุญาตให้ดื่มด่ำกับมันได้แล้วล่ะ