ตอนที่ 2.3

ในแง่ความสามารถก็ไม่มีอะไรโดดเด่นเป็นพิเศษ

แรงแขนก็น้อย ไม่ได้มีดีอะไรเป็นพิเศษ แต่

เพียงแค่ใบหน้าของเธอก็สวยงามมาก

ทำตัวได้น่ามอง

แต่นี่แหละคือเรื่องนำโชคร้ายมาให้...

ถูกสายตาของท่านเบิร์นฮาร์ด ซึ่งบังเอิญมาเยือนเมืองหลวงแห่งนี้

1

ให้เป็นนางค้างคืน

……พูดตามตรงแล้วไม่ค่อยถูกใจเท่าไหร่

ท่านลอร์ดอยากจะมีลูกค่ะ

ถ้าตั้งครรภ์ได้ จะได้กินสเต๊กชั้นเลิศทุกวันเลยนะ

!!

รับทราบค่ะ...

ขอเป็นแบบมีเดียมแรร์นะคะ...

หา?

ก็ท่านเป็นเจ้าของเมืองนี่นา

ฉันจะร้องไห้แล้ว

ทั้งที่มันเป็นของทุกคนเลยนะ

เด็กสาวสามัญอย่างฉันไม่มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธอะไรเลย...

แบบนี้แหละ เมอร์เซเดส ตัวเธอจึงถือกำเนิดขึ้น...

ทั้งๆ ที่แบบนี้ ทำไมเนื้อถึงได้สุกแบบเวลดานอยู่เรื่อยเลยล่ะ!!

แกนี่มันตัวสำอาง!!!

คงเพราะว่าเนื้อแบบแรร์มันไม่ดีต่อ น้ำนมของแม่ เลยเคี่ยวให้มันถึงที่อย่างระมัดระวังน่ะมั้ง...

แล้วเมื่อเมอร์เติบโตขึ้นเรื่อยๆ

เธอก็ไม่ได้มาที่คฤหาสน์บ่อยแล้ว

ถึงอย่างนั้น เรื่องของท่านเบิร์นฮาร์ด... เธอก็ไม่ค่อยรู้เท่าไหร่หรอกนะ

เข้าใจแล้ว...

ในเมื่อว่า เพศเป็นผู้หญิง

ถึงจะถามเรื่องพ่อไปมากกว่านี้ก็

ยิ่งหน้าตาเหมือนแม่มากเท่าไหร่ ก็ยิ่งถูกตัดออกจากตัวเต็งเลยสินะ

ดูเหมือนว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นสินะ

คงจะ... เวทมนตร์ที่ใช้มามากมายแน่ๆ เลยล่ะ...

นี่

ฮือ

เมอร์...

คุณหน้าตาเหมือนฉันนะ แต่

ไม่อยากให้กลายเป็นผู้หญิงที่ทำอะไรไม่ได้เหมือนฉัน

……ทำอะไรไม่ได้เหรอคะ? ท่านแม่ เวทมนตร์ล่ะคะ?

ย่าบอกว่าใครๆ ก็ใช้เวทมนตร์ได้นี่คะ

……ก็จริงนะ สำหรับเมอร์นี่มันยังเร็วไป

ถึงจะไม่ได้บอกรายละเอียดให้ฟังทั้งหมด

แต่สรุปก็คือ พลาดในการทำสมาธิครั้งแรกน่ะ

ถ้าพยายามอีกนิดหน่อยก็น่าจะบรรลุได้แล้ว

เลยคิดว่าถึงใช้เวทมนตร์ไม่ได้ ก็ยังจะอยู่รอดได้ไหมน่ะค่ะ——

ท่านแม่ก็พลาดได้ด้วยเหรอคะ

อยากจะถามเรื่องตรงนั้นให้ละเอียดหน่อยค่ะ

อืม——ก็จริงนะเขาบอกว่าพลาด แต่ว่า

ตัวฉันเองไม่คิดแบบนั้นสักหน่อยค่ะ

ภาพที่ปรากฏขึ้นจากการทำสมาธิเพื่อเบ่งบานของเวทมนตร์น่ะ

มันไม่เข้ากับข้อใดเลยสักข้อ

พรสวรรค์ทางเวทมนตร์ก็คือความสามารถที่เข้ากับตัวเองได้ดี

ดังนั้น ภาพที่ปรากฏขึ้นขณะทำสมาธิ หรือ

สิ่งที่มองโดยไม่รู้ตัวในชีวิตประจำวันนั่นแหละคือเบาะแส

……เข้าใจแล้วสิ

นี่นี่แหละ ได้ข้อมูลดีๆ มาแล้ว

...ว่าแต่ว่า

เป็นภาพแบบไหนเหรอคะ

ดอกไม้ค่ะ

ดอกไม้...

นี่... มันแปลกออกไปใช่ไหมคะ

แต่ว่านะ

ฉันคิดว่าพรสวรรค์ทางเวทมนตร์ของฉันคือ "ความงาม" ล่ะมั้ง

จริง ๆ แล้วตั้งแต่เด็กมา ก็รักษาความงามนี้ไว้ได้

ทุกคนก็บอกว่าถึงไม่ต้องทำอะไรเลย ก็อยู่รอดได้แล้วนะ

นั่นมันก็ไม่ใช่เวทมนตร์เหรอคะ...

น่ากินจัง

อ่า... คิดจริงจังแล้วเหรอ?

ไม่มีหรอกค่ะ

งับ...

ถึงแม้จะไม่แน่ชัดนักก็ตาม แต่ว่า

จริงๆ แล้วอาจจะยังไม่มีใครทำการวิจัยเท่านั้นเอง

ก็ไม่ได้หมายความว่ามันจะไม่มีอะไรเลย แค่ยังไม่ได้ถูกเขียนไว้

อาจจะมีรูปแบบที่แตกแขนงออกไปก็ได้นะ

……

...คือ...

ไม่ไหวแล้ว...

ความรู้สึกที่กระวนกระวายใจ มันกลายเป็นความคิดฟุ้งซ่าน จนสมาธิในการทำสมาธิไม่เข้าถึงเลย

พระจันทร์...น่ะ

ที่ชอบเหลือบไปมองบ่อยๆ

จากหนังสือที่อ่านในห้องสมุด

ของอันนั้น ไม่ได้มีชื่อว่าพระจันทร์นะ

ดาวเอเทน

ในเทพนิยายว่า

นานมาแล้ว ก่อนหน้าดาวเอเทน

เหล่าเทพได้ลงมายังผืนดินนี้

ดาวเคราะห์สีแดงที่สิ่งมีชีวิตอาศัยไม่ได้นี้

พวกท่านได้เปลี่ยนมันให้กลายเป็นดวงดาวที่อยู่ได้ด้วยปาฏิหาริย์...

ที่นั่นเป็นที่ที่เทพเจ้าเคยสถิตอยู่เหรอเนี่ย...

ฉันไม่รู้ว่าเทพนิยายมันเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งนะ...

แล้วทำไมถึงออกมาจากเอเดนล่ะเนี่ย

ใช่แล้ว "ตัวฉันในชาติก่อน" ก็

ภาพที่เห็นตอนจะตายของฉันก็มักจะเป็น

พระจันทร์ที่ขาดหายไป

เอ๊ะ...?

นั่นมัน...?

พรสวรรค์ทางเวทมนตร์ก็คือความเข้ากันได้กับตัวเอง

สิ่งที่โดยไม่รู้ตัวเรามักจะให้ความสนใจเสมอ

...ดวงจันทร์

ดวงจันทร์คือดวงดาว

ดวงดาว

พื้นโลก...นั่นคือ—

ธาตุเป็น

ดิน

เอ๊ะ

เป็นธาติดินจริงๆ เหรอคะ?!

อิเยสเรลไดนี่

อย่าเปล่งแสงเลยนะ

อย่างนั้นเหรอ... ดินสินะ...